tag:blogger.com,1999:blog-33833919149937022632012-02-02T21:29:39.803Zοταν ταυτοχρονα αγγιζουμε τους αγκωνες μας στο τραπεζι ή συνομωτες ειμαστε ή υπεροχα ενθουσιασμενοιel Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.comBlogger3191100tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-15689560623826641022012-01-24T23:23:00.001Z2012-01-30T23:58:40.117Z<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Mxbrhhyk4D8/TycuegVfGzI/AAAAAAAABmU/VK0dD4RT3n0/s1600/aggelopoulos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="229" src="http://2.bp.blogspot.com/-Mxbrhhyk4D8/TycuegVfGzI/AAAAAAAABmU/VK0dD4RT3n0/s320/aggelopoulos.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος πέθανε δημιουργώντας στα εβδομηνταέξι του. Πέθανε δημιουργώντας. Δημιουργώντας στα εβδομηνταέξι του.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1568956062382664102?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-18073630175460782932012-01-09T17:02:00.000Z2012-01-09T17:02:43.544Z<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-q0YYH7pmBTg/TwsdUGriJ5I/AAAAAAAABmE/eebiASp9PCs/s1600/9_2675.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" rea="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-q0YYH7pmBTg/TwsdUGriJ5I/AAAAAAAABmE/eebiASp9PCs/s320/9_2675.jpg" width="246px" /></a></div><div style="text-align: justify;">Τις δηλώσεις Κουλούρη για το περιστατικό με τον αστυνόμο και το κόκκινο φανάρι οι κοινωνιολόγοι και οι ιστορικοί ας τις κρατήσουν καλά στα αρχεία τους και εμείς οι υπόλοιποι σφαλιστά στις θολές μας μνήμες. Ίσως να είναι το τελευταίο ειλικρινές, ατόφιο δείγμα ενός τρόπου σκέψης, μιας κουλτούρας, μιας στάσης ζωής πριν την επίσημη χρεωκοπία της ίδιας και της κοινωνίας που τη κυοφόρησε: <br /><br />Ο Κουλούρης επένδυσε πολλά στο δικαίωμα για ίση μεταχείριση απέναντι στην ανομία που επί χρόνια ως φέροντας εξουσία καλλιέργησε. Και το προσπάθησε με ένα εξόχως ελληνικό τρόπο: Αρχικά με την επίκληση στη (όποια/κάποια) μικροεξουσία του, που αποκτήθηκε βεβαίως νομίμως ως διαχρονικό προϊόν της νόμιμοποιημένης μικροδιαφθοράς με τους εκλογικούς του πελάτες. Στην εποχή όμως που οι μικροσκοπικοί εξουσιαστές αποκεφαλίζονται το ίδιο εύκολα όσο και οι εξουσιαζόμενοί τους, το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» δεν έπιασε. Στη συνέχεια, με την αντανακλαστική σε αυτές τις περιπτώσεις κουτοπονηριά τύπου «δέκα λεπτάκια θα λείψω και θα γυρίσω», αποτυχημένη πρακτική πια, ίσως γιατί την έχει καταχραστεί ο Καρατζαφέρης. Μα όπου δε πίπτει η κουτοπονηριά, πίπτει ο τσαμπουκάς πρόσταξαν τότε τα αρχαιοελληνικά του γονίδια σε μια νέα απρόσμενη παραπλάνηση και αποτυχία. Αναμένω με περισσή αδιαφορία τη συνέχεια της ιστορίας. Το επόμενο στάδιο, με βάση τα κεκτημένα από ομοιοπαθούντες πολιτικάντηδες, θα είναι το κλαψομούνιασμα στις τηλεοράσεις, στα βήματα που χάραξε το αντίπαλο δέος της δεξιάς, ο καταδικασμένος και έκπτωτος περιφεριάρχης Ψωμιάδης. Παρένθεση: Το ύστατο στάδιο αυτής της αλληλουχίας συμπεριφοράς το απολαύσαμε πρόσφατα, όταν ο συνονόματος του μακεδονάρχη της καρδιάς μας Μάκαρος αυτοχαρακτηρίστηκε πολιτικός κρατούμενος. Κλείνει η παρένθεση. Συνοπτικά: υπέρβαση εξουσίας, αυταρχισμός, μικροδιαφθορά, κουτοπονηριά, τσαμπουκάς και επερχόμενη αυτοθυματοποίηση και παρανοειδές παραλλήρημα. Ο Κουλούρης με λίγα μόλις λεπτά δράσης συνόψισε το επικρατές προσωπείο μιας ολόκληρης γενιάς. Κατόρθωμα. <br /><br />Ο Κουλούρης, σε μια πρωτοβουλία που για τον ίδιο είχε προφανώς ηρωικό χαρακτήρα, ανέλαβε την Ευθύνη. Η λέξη εκφωνήθηκε από τα χείλη του με την έμφαση που απαιτείται όταν χρειάζεται να τονιστεί η σπανιότητα στη χρήση της. Και, προς υποτιθέμενη τιμή του, όρισε ως ευθύνη την αναγνώριση του σφάλματος, τη παραβίαση δηλαδή του κόκκινου. Όμως ευθύνη δε σημαίνει παραδοχή. Ευθύνη σημαίνει αποδοχή. Αποδοχή του τιμήματος της υλοποίησης μιας απόφασης, όπως ήταν η δική του να περάσει με κόκκινο. Η κατανόηση τούτης της διάκρισης αποτελεί τη διαφορά ανάμεσα στα υγιή μέλη μιας κοινωνίας και τα παράσιτά της. Και οι τελευταίοι στη δημόσια σφαίρα που ήξεραν να τη κατανοήσουν ήταν κάποιοι εικοσάχρονοι με κατσαρόλες που αποχαιρετούν τώρα στο όνομά της τα μοναδικά τους νιάτα κλεισμένοι σε μια φυλακή.<br /><br />Ο Κουλούρης, στοχαζόμενος πάνω στη παράβασή του και με τη γλαφυρότητα για την οποία αγαπήθηκε, μας θύμισε με τα λόγια του πως κάθε Έλληνας έχει παραβιάσει το νόμο κάποια στιγμή στη ζωή του, πως όλοι εμείς που τον κοιτούμε κριτικά έχουμε υπάρξει εξίσου κατεργάρηδες, πως καθένας από μας την έχει κάνει τη κουτσουκέλα του βρε αδερφέ όπως θα έλεγε μεγαλόστομα αν πίναμε τα τσίπουρα μαζί του. Και έτσι όμορφα, απλά και νεοελληνικά μας υπενθύμισε πως είμαστε και εμείς τόσο βουτηγμένοι στα σκατά όσο και αυτός στα τόσα χρόνια που εξυπηρετούσε τα ρουσφέτια μας, και τόσο βρώμικοι ως κοινωνία και τόσο σάπιοι ως προσωπικότητες ώστε το ελάχιστο που οφείλουμε στους εαυτούς μας είναι να είμαστε αλληλέγγυοι στο συλλογικοποιημένο του αμάρτημα ως αντάλλαγμα για το ότι πάντα τη βγάζαμε καθαρή. Αυτή τη κοινωνία γνώρισε αυτός, αυτή πρωώθησε, αυτή αρνήθηκε να ανασχηματίσει. Και βλέποντας το τσακίρικό του μάτι να κλείνει τόσο υπόγεια, ισοπεδωτικά, εκβιαστικά στο συλλογικό αίσθημα συνενοχής, κατάλαβα πόσο ευαίσθητοι στη παραπλάνηση εξακολουθούμε να παραμένουμε: Το τελευταίο όπλο που μπορούμε να διαθέσουμε στους εαυτούς μας, η αλληλεγγύη, επιπλέει ακόμα όχι ως πολιτική πράξη συντροφικότητας, ελευθερίας και προόδου, αλλά ως η άλλη, η διαχρονικά πασοκική, της συγκάλυψης, της ανοχής, της συνενοχής. <br /><br />Στη συμπεριφορά του Κουλούρη πριν, και στη στάση του κατά τη διάρκεια και μετά τη λήξη του επεισοδίου βρίσκεται συμπτυγμένη η συμπεριφορά και η στάση μιας ολόκληρης κοινωνίας απέναντι στον εαυτό της όλα αυτά τα τελευταία 35 χρόνια. Η χυδαιολογία των σχολιαστών της είδησης στις δημοσιογραφικές σελίδες απέναντι στο πρόσωπο του Κουλουρή δείχνει πόσο η κοινωνία έχει μισήσει στη πραγματικότητα τον εαυτό της και πόσο πολύ δε μπορεί ακόμα να εσωτερικοποίησει την ευθύνη που της αναλογεί. Τα τελευταία δυο χρόνια ο καθρέπτης είχε μπει μπροστά της αλλά η κοινωνία ήταν τόσο παραμορφωμένη ώστε δε πίστευε πως η ασχήμια του ειδώλου που έβλεπε ανήκε σε εκείνη. Η χρεωκοπία που έρχεται σύντομα όμως δε θα μεταμορφώσει το είδωλο, θα σπάσει τον καθρέπτη. <br /><br />Υποσημείωση: Για δυο δευτερόλεπτα ακατανόητης σύγχυσης που αμέσως ξεπέρασα, ένιωσα συμπάθεια για τον αστυνομικό της γελοίας στην εξέλιξη αυτής ιστορίας. Συμπάθεια και δυο χαμόγελα ειρωνίας. Γιατί γαλουχημένος στον αυταρχισμό της περιορισμένης του εξουσίας, στην υπέρβαση του νόμου (και όχι στην υπεράσπισή του), στη χαμηλή ουδό άσκησης βίας, ήρθε να τα βάλει τώρα με την ίδια τη θεσμική προσωποποίηση όλων του των ιδιοτήτων, του αυταρχισμού, της συγκαλλυμένης παραβατικότητας, της βίας, έστω και αν αυτή εμφανίστηκε εδώ με τη μορφή της κατώτατης έκφανσής της, με τη μορφή ενός Κουλούρη. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1807363017546078293?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-19358271013426731722011-12-30T18:26:00.000Z2011-12-30T18:26:01.355Z<div style="text-align: justify;">Προσπαθώντας να καταλάβω συνοπτικά όσα συνέβησαν στην Ελλάδα το 2011, κατέγραψα σκέψεις οι οποίες τελικά (αυτό)συγκροτήθηκαν σε 3 βασικές ενότητες: Αντίσταση, Βία και Δημοκρατία.&nbsp;Θα ήθελα να προσέθετα και Αριστερά αλλά η συγκεκριμένη δε συνέβη και πολύ στην Ελλάδα αυτη τη χρονιά. Υποψιάζομαι ότι την επόμενη ίσως και να προσθέσω και Πείνα. Oh well,</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Αντίσταση</b></div><div style="text-align: justify;">Κοιτώντας πίσω σε αυτή τη χρονιά, ο λαός έδειξε κάποια αντανακλαστικά απέναντι στην αδυσώπητη και οργανωμένη λεηλάτησή του από την ευρωπαϊκή ολιγαρχία. Τουλάχιστο περισσότερα και πιο λογικοφανή ως μέσο αντίδρασης από τα αντίστοιχα των Πορτογάλων και των Ιρλανδών που μοιρολατρικά οι μεν, ενθουσιωδώς οι δε επιβεβαίωσαν την απόλυτη αποτυχία της πολιτικής της τρόικας με «παράπλευρες απώλειες» τις ίδιες τις κοινωνίες.</div><div style="text-align: justify;">Οι αντιδράσεις των&nbsp;Ελλήνων&nbsp;ήταν μαζικές, συκοφαντήθηκαν και υπονομέυτηκαν. Αλλά η μαζικότητα επισκιάστηκε από τη σπασμωδικότητα, της περιστασιακότητα, τη&nbsp;συντεχνιακή&nbsp;λογική και την αδυναμία συγκρότησης ομογενοποιημένου μετώπου με σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά για ανατροπή του υπάρχοντος και εφαρμογή εναλλακτικού προγράμματος. Η πλατεία συντάγματος, τον Μάη και τον Ιούνιο δε κατάφερε να αποτινάξει από πάνω της το ειδικό βάρος των αγανακτισμένων και στο μεγαλύτερο τμήμα της δε διαχώρισε με σαφήνεια τη (ταξική) της θέση και τη στάση της απέναντι σε συγκεκριμένους θεσμούς στυλοβάτες του υπάρχοντος καθεστώτος που εξακολουθούν να δυναστεύουν. Τελικά η εξελικτική της πορεία ακολούθησε τα χαρακτηριστικά όσων συνετέλεσαν σε αυτή κάτι που φαίνεται ότι αποτελεί νομοτέλεια και για τις κοινωνίες. Γι’ αυτό και όλοι όσοι συμμετείχαν (αλλά και όσοι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν), από όποιο ιδεολογικό φάσμα και αν προέρχονται, αισθάνονται ότι έκαναν τελικά αυτό που έπρεπε να κάνουν.</div><div style="text-align: justify;">Η 28η Οκτωβρίου ήταν η&nbsp;πλέον&nbsp;σημαντική εκδήλωση αντίστασης και η πιο συγκινητική αυτή τη χρονιά. Με βαρύ το συμβολικό και το συναισθηματικό φορτίο, το όχι, οι&nbsp;Έλληνες&nbsp;εναντιώθηκαν μαζικά και -το κυριότερο- ΠΑΝΤΟΥ, εκδιώχνοντας απρόσμενα τα σύμβολα της εξουσίας και αμφισβητώντας αναπάντεχα και για πολύ λίγο τις εξουσιαστικές σχέσεις που συντηρούν μαζί τους. Ο διωγμός του υπερασπιστή αυτής της δημοκρατίας, του ίδιου της του προέδρου, ίσως να όφειλε να σημάνει και το τέλος κάθε είδους παρόμοιας συμβολικής δράσης αλλά αυτό χρειάζεται δυστυχώς ακόμα να επιβεβαιωθεί.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Βία</b></div><div style="text-align: justify;">Η ατομική, προσωποποιημένη βία κατά των πολιτικά υπεύθυνων για τη ραγδαία εξαθλίωση της κοινωνίας που εντάθηκε αυτή τη χρονιά δεν στάθηκε ακόμα ικανή για μια ουσιαστική αυτοκριτική τόσο όσων τη αποδέχονται όσων και αυτών που τη παράγουν. Ίσως ακόμη να είναι κάπως νωρίς βέβαια. Κάποιοι βουλευτές και υπουργοί, προς σαδιστική ευχαρίστηση των περισσοτέρων, ούτε για τσιγάρα δε μπορούν να πάνε πλέον μόνοι, αλλά παρόλα αυτά, στο βαθμό που μας αναλογεί στο καθένα, η εστίαση στην απόδοση ευθύνης εξακολουθεί να βρίσκεται έξω από τον ατομικό μας χώρο.</div><div style="text-align: justify;">Η προσωποποιημένη βία βέβαια ούτε καν μπορεί να συγκριθεί με τη κρατική βία, είτε φυσική είτε συγκεκαλυμμένη. Η αρπαγή της περιουσίας, η εξαθλίωση, η φτώχεια, η ανεργία, η έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης, η ανισότητα, η κατάθλιψη, η αυτοκτονία η μετανάστευση αλλά και πλέον -νέες είσοδοι για το 2011- η πείνα, η έλλειψη στέγης και η έλλειψη ασφάλειας και περίθαλψης, όλα αυτά είναι η μη φυσική βία που χρησιμοποιεί το κράτος για να υπερασπίσει τα συμφέροντα των ολιγαρχών. Και όσοι αγανακτισμένοι, τσακισμένοι από τη συγκεκαλυμμένη βία που λέγαμε, ευδαιμονίστηκαν στην ψευδαίσθηση ότι τα σώματα ασφαλείας είναι φίλοι τους κατάλαβαν πολύ καλά φέτος&nbsp;τίνος&nbsp;τα συμφέροντα αυτά υπερασπίζουν.</div><div style="text-align: justify;">Η τρίτη μορφή της πολιτικής βίας που άκμασε αυτή τη χρονιά, η παρακρατική, βγήκε και επίσημα στο προσκήνιο. Η ιδεολογική της ταυτότητα, η μισαλλόδοξη δηλαδή σκοταδιστική ακροδεξιά, επί χρόνια νόμιμη στις τηλεοράσεις, νομιμοποιήθηκε&nbsp;ξανά&nbsp;μετά τη χούντα από το ελληνικό κράτος με μερικές υπουργικές καρέκλες και την ακάθεκτη προέλαση του παπαδαριού. Τα εκτελεστικά της όργανα, τα χρυσαυγίτικα ανθρωποειδή, που με την ανθρωπιστικά -έστω- αδιανόητη ασυλεία που η κυβερνώσα συγκατοίκηση επιτρέπει, στόχευσαν δημόσια και ανοιχτά φέτος ανθρώπους ευάλωτους, εξαθλιωμένους και απάτριδες κατατέμνοντας στη πραγματικότητα με την παθητικότητα που η κοινωνία τους αντιστάθηκε το τελευταίο απομεινάρι ανθρωπιάς σε αυτή.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Δημοκρατία</b></div><div style="text-align: justify;">Η επιβολή μη εκλεγμένου πρωθυπουργού και η δαιμονοποίηση των εκλογών ως τη πλέον πολιτικά ορθή μέθοδος να αποφασίσει ο λαός για την ίδια του τη τύχη&nbsp;φανέρωσε ότι η προσφιλής των δυναστών μας φράση «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» σημαίνει στη πραγματικότητα την αυτοκατάργησή της ως την αποτελεσματικότερη διέξοδο όταν απαιτηθεί. Δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό, βέβαια, συνέβη και στη Ιταλία και (εμμέσως) στην Ισπανία, και είχε προηγηθεί και στην ίδια τη δομή της ΕΕ νωρίτερα ο καπιταλισμός και το συμφέρον των ολίγων να υπερισχύει έναντι του σημαντικότερου λόγου υπερηφάνειας της δυτικής&nbsp;Ευρώπης, της δημοκρατικής της πολιτείας. Πριν από την πρακτική κατάργηση της δημοκρατίας βέβαια, όχι ότι οι&nbsp;Έλληνες&nbsp;βίωναν και καμιά σπουδαία δημοκρατία. Απλά φέτος είδαν πιο καθαρά ότι η πλειοψηφεία των εκπροσώπων τους χρησιμοποίησαν το σύνταγμα για να σκουπίσουν τις ακαθαρσίες που παρήχθησαν μετά το παρατεταμένο φαγοπότι των ιδίων και των αφεντικών τους. Α, και ότι αν η δεξιά ήταν πάντα η διανοητική καθυστέρηση στην οραματική ενσάρκωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, το πασόκ υπήρξε πάντα ο καρκίνος που κατασπάρασσε τις σάρκες της.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1935827101342673172?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-51865450688633037512011-12-24T18:14:00.001Z2011-12-24T18:17:08.250Z<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-gKGi-k1Ob5U/TvSG-20sPQI/AAAAAAAABl8/eyUIGlV0dMs/s1600/next+jesus.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="302" src="http://3.bp.blogspot.com/-gKGi-k1Ob5U/TvSG-20sPQI/AAAAAAAABl8/eyUIGlV0dMs/s320/next+jesus.jpg" width="320" /></a></div><span style="text-align: justify;"></span><br /><div><div style="text-align: justify;">Κατά τ' άλλα που λες, η Ταμάρα Έκκλστόουν, το πλέον ανερχόμενο τίποτα στη βρετανική βιομηχανία διασημοτήτων, δήλωσε συγκλονισμένη από το γεγονός ότι είναι τόσο πλούσια ώστε δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί κάποιος να της δωρίσει αυτά τα Χριστούγεννα.<br />Και με αυτή τη ταπεινοφροσύνη που διακρίνει τη μεγαλοφροσύνη της αλλά και με την απαράμιλλη γενναιοδωρία που μετατρέπει όποια μεγαλοαστική ξετσιπωσιά σε κοριτσίστικη χαριτωμενιά, κατέληξε πως αυτό που τελικά θα την ευχαριστούσε για τα Χριστούγεννα θα ήταν ένα θηλυκό τσιουάουα να συντροφέψει το αρσενικό της τσιουάουα στις ορμές του.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">[Ψιλά γράμματα: H Ταμάρα έχει ιδρύσει charity για σκύλους το οποίο πρόσφατα μάζεψε ενάμισι εκατομμύριο αγγλικές λίρες οι οποίες δωρίστηκαν σε παιδιατρικό νοσοκομείο του Λονδίνου].</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: #002e3f; color: #ffcc66; font-family: Georgia, Times, serif; font-size: 15px; line-height: 22px;"><br /></span><br /><span style="background-color: #002e3f; color: #ffcc66; font-family: Georgia, Times, serif; font-size: 15px; line-height: 22px;">Πολλές ευχές σε όλους</span> </div></div><span style="text-align: justify;"><br class="Apple-interchange-newline" /> </span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-5186545068863303751?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-23885619952926443432011-12-23T12:44:00.001Z2011-12-23T12:45:35.970Z<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Iaq8KIjo1sc/TvRlBSYVaSI/AAAAAAAABlk/IYxum-07-K8/s1600/military+wives.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214" src="http://4.bp.blogspot.com/-Iaq8KIjo1sc/TvRlBSYVaSI/AAAAAAAABlk/IYxum-07-K8/s320/military+wives.png" width="320" /></a></div><br />Η βρετανική χριστουγεννιάτικη παράδοση του "ευγενούς" ανταγωνισμού και άκρατου στοιχηματισμού για το Νο1 στα μουσικά charts συνεχίστηκε και φέτος. Μόνο που αυτή τη χρονιά, ο ανταγωνισμός είναι άνισος γιατί ο συνήθης θριαμβευτής, ο νικητής δηλαδή του βρετανικού x factor -που σατανικά&nbsp;ολοκληρώνεται&nbsp;λίγο πριν τα&nbsp;Χριστούγεννα- έχει ήδη παραδεχτεί την ήττα του, μέσω της άρνησης των στοιχηματικών πρακτορείων να δεχτούν περαιτέρω στοιχήματα, μπρος τον τυφώνα των military wives.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">Οι military wives είναι μια χορωδία που έφτιαξαν γυναίκες στρατιωτικών που υπηρετούν στα Αφγανιστάν. Μία από αυτές έγραψε ένα ποίημα με τίτλο "wherever you are" με θέμα το μεγαλείο της καρδιάς των γυναικών που μένουν πίσω περιμένοντας τους ήρωες να ολοκληρώσουν τον ερχομό της ειρήνης στο&nbsp;Αφγανιστάν, με στίχους&nbsp;ένα&nbsp;συνονθύλευμα&nbsp;από&nbsp;γράμματα των γυναικών της χορωδίας προς τους συζύγους τους. Αυτό το τσάκωσε ο επίσημος συνθέτης του βασιλικού γάμου του περασμένου&nbsp;Απριλίου και το μελοποίησε σε μια δακρύβρεχτη, μελό σύνθεση που είναι τόσο αποκρουστική ώστε το άκουσμά της να κάνει τα ηχητικά κατασκευάσματα της Lady Gaga να μοιάζουν με το καθαρτήριο πριν τη κόλαση της αιωνιότητας. Ακολούθησε ένα ασύλληπτο μάρκετινγκ, με μια πρώτη δημόσια εκτέλεση παρουσία της ίδιας της βασίλισσας στο μεγαλειώδες Royal Albert Hall και στη συνέχεια με εμφανίσεις σε κάθε είδους τηλεοπτικά σόου τύπου dancing with stars και άλλα τέτοια που αποβλακώνουν τα εκατομμύρια με την απύθμενη ανοησία που τους πετάνε στα μούτρα, καθώς και με μια cameo επίσκεψη στη πρωθυπουργική κατοικία, έτσι για τη τελική του κυριάρχηση. Η ώθηση που λαμβάνει αυτό το κατασκεύασμα, καθώς και η παραλυτική, μαζική αποδοχή του συμβολισμού του, είναι τόσο&nbsp;πρωτοφανής, που ήδη αισθάνομαι ενοχές για τη παράγραφο που θα ακολουθήσει.&nbsp;</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hYAGXXls4n0/TvR2TfRuy7I/AAAAAAAABlw/jxlmF3JY0TU/s1600/mil+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="226" src="http://2.bp.blogspot.com/-hYAGXXls4n0/TvR2TfRuy7I/AAAAAAAABlw/jxlmF3JY0TU/s320/mil+2.jpg" width="320" /></a></div><br />Αυτό το κατασκεύασμα, που είναι στη πραγματικότητα μια ερωτική μπαλάντα πασπαλισμένη με χορωδιακά μέρη, στοχεύει στην ανάδειξη του μεγαλείου της αγάπης (συγκεχυμένη βέβαια και με&nbsp;λίγα&nbsp;Χριστούγεννα) αλλά στη πραγματικότητα&nbsp;προσβάλλει ασύστολα όποια αγάπη είναι δυνατό να γίνει ακόμη αισθητή στα&nbsp;διαλείμματα&nbsp;για διαφημίσεις στο dancing with the stars ή στα μεσοδιαστήματα του online shopping. Πρόκειται μια αρρωστημένη μορφή αγάπης καθώς φιλτράρεται από την αποθέωση του μιλιταρισμού. Μια αγάπη που "<i>θα κρατά</i>" τον στρατιώτη "<i>στα όνειρα ... </i><b><i>μέχρι το έργο του να ολοκληρωθεί</i></b>", μια αγάπη στην οποία ο οπλισμένος κατακτητής μετατρέπεται σε "<b><i>πρίγκηπα&nbsp;της ειρήνης</i></b>". Το κίνητρο που κάνει αυτή την αγάπη να τραγουδιέται (και να ξεπουλάει στις αγορές) δεν είναι παρά η κατακτητική ασυγκρατησία, η ολοκλήρωση της εξόντωσης, ο πόλεμος. Οι στίχοι είναι τόσο αλλοτριωμένοι από την αγνή, άνευ προϋποθέσεων ελκτική δύναμη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους και τόσο συνδεδεμένοι με το μεγαλειώδες καθήκον της στρατιωτικής εκστρατείας, ώστε η&nbsp;διάκριση αυτού του τραγουδιού από τα πολεμοχαρή εμβατήρια κατακτητικών στρατών να οφείλεται αποκλειστικά στη χορωδιακή του φόρμα που αντί για τη κινητοποίηση των επιθετικών ενστίκτων ακουμπά τρυφερά στα ακατέργαστα συναισθήματα ακαθόριστης αγάπης (σε συνεργική δράση με τα Χριστούγεννα βεβαίως) και τις εγγενείς ανάγκες για εστία και συντροφικότητα. Και γίνεται τόσο όμορφα αυτή η αλλοτρίωση, τόσο μεθοδικά αυτή η διάκριση! Ενσωματωμένη στη χυδαιότητα της απερίσκεπτης και καταναγκαστικής χριστουγεννιάτικης κατανάλωσης, απενοχοποιημένη μέσα από τη φθήνια των τεχνητών χριστουγεννιάτικων συναισθημάτων,&nbsp;εκθειασμένη στους προβολείς των φτηνών τηλεοπτικών θεαμάτων.<br /><br />Το αγκάλιασμα, η ηθική νομιμοποίηση όλου αυτού του συμβολισμού από τη βασίλισσα ή τον πρωθυπουργό ενός κράτους που ποτέ δεν απεμπόλησε τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα δεν αποτελεί πρωτοτυπία. Αλλά στη κοινωνία που μόλις πρόσφατα είδε το πιο περιθωριοποιημένο κομμάτι της να τα σπάει και να τα καίει, που το μέγεθος της ανισότητάς της έχει πλέον ξεπεράσει και εκείνο της βικτοριανής περιόδου, και που η καταπίεση αγγίζει ακόμα και αυτούς που δε φανταζόταν ότι θα τους συνέβαινε, η άνευ όρων, άνευ σκέψης ή αμφισβήτησης αποδοχή αυτού του τερατουργήματος, με τους συμβολισμούς του και τις επεκτάσεις του είναι το χειρότερο προμήνυμα για το μέλλον της.<br /><br />Είναι κρίμα που η διαπροσωπική επαφή μια γυναίκας με τον αγαπημένο της, θύματα και οι δυο μιας ιμπεριαλιστικής πολιτικής, αλλά και έμμεσοι υποστηρικτές της, να παίρνει τέτοιου είδους μαζικές και διαστρεβλωμένες διαστάσεις. Είναι κρίμα που ο πόνος της βουβής περιφοράς&nbsp;φέρετρων&nbsp;στις εργατικές συνοικίες μικρών αγγλικών πόλεων μετουσιώνεται σε τέτοια&nbsp;θριαμβευτική&nbsp;αποδοχή του μιλιταρισμού.<br /><br /><br />με δική σου ευθύνη άκουσε το τραγούδι <a href="http://www.youtube.com/watch?v=4pWDp-cbKX4">εδώ</a>.<br />οι στίχοι του <a href="http://www.lyricsreg.com/lyrics/military+wives+and+gareth+malone/Wherever+You+Are/">εδώ</a>.<br /><br />Μια παρόμοια (και πιο αισιόδοξη) ιστορία για το βρετανικό χριστουγεννιάτικο Νο 1 του 2009, <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2010/01/fuck-you-i-wont-do-what-you-tell-me_04.html">εδώ</a>.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-2388561995292644343?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-18904350654842353802011-12-20T20:59:00.000Z2011-12-20T20:59:45.035Z<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-IAMB6v30ZFg/TvD1qm9-cGI/AAAAAAAABlQ/WNJp1sf2YlE/s1600/kim-jong-il-mourning.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-IAMB6v30ZFg/TvD1qm9-cGI/AAAAAAAABlQ/WNJp1sf2YlE/s1600/kim-jong-il-mourning.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο οδυρμός των βοριοκορεατών για τη ξαφνικό θάνατο&nbsp;του δυνάστη τους αποπνέει έντονα ένα βαθύ αίσθημα χαμού της ελπίδας και μια αμετάκλητης&nbsp;αβοηθησίας και&nbsp;αποκαλύπτει το τρόμο της &nbsp;απώλειας του μόνου λόγου που σου έχει&nbsp;δοθεί ως αρκετός για να υπάρχεις. Μου θύμισε μια σκηνή από μια από τις πιο σπουδαίες ταινίες του ουγγρικού σινεμά, της "<a href="http://www.imdb.com/title/tt0077165/">Angi Vera</a>" ("Αγαπημένη μου Βέρα" στα ελληνικά) του Pal Gabor που είχε γυριστεί το 1978. Έχω πολλά χρόνια να δω το φιλμ, αλλά η συγκεκριμένη σκηνή έχει χαραχτεί στη μνήμη μου ακριβώς γιατί απεικόνισε με αψεγάδιαστο και&nbsp;καλλιτεχνικό&nbsp;τρόπο την έκταση και το βάθος των συναισθημάτων των τεθλιμμένων βοριοκορεατών. Δυστυχώς πουθενά στο διαδίκτυο δε κατάφερα να βρω τη σκηνή γι' αυτό και θα προσπαθήσω να τη περιγράψω ελπίζοντας να καταγράψω έστω και ένα ποσοστό της ατμόσφαιράς της.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">Στα μπάνια και τα ντους της σχολής για τη "μόρφωση των διοικητικών στελεχών" του ουγγρικού ΚΚ οι επιλεγμένες φοιτήτριες, ανάμεσά τους και η Βέρα, πλένονται ανέμελα, όταν ξαφνικά από τα μεγάφωνα τούς&nbsp;ανακοινώνεται&nbsp;ο θάνατος του Στάλιν. Μπρος σε αυτό το αποτρόπαιο άκουσμα, η καθεμιά στέκει ακίνητη, βουβή, ξαφνιασμένη, σταματώντας και ξεχνώντας ίσως ό,τι έκανε. Ο σκηνοθέτης επιλέγει το γενικό πλάνο για να δημιουργήσει την ατμόσφαιρα&nbsp;της απότομης πτώσης στο κενό,&nbsp;της απώλειας, όχι μόνο της ζωής ενός ανθρώπου αλλά σχεδόν και του λόγου ύπαρξης όλων των άλλων. Και γυρίζει τη σκηνή από ψηλά&nbsp;υποβιβάζοντας&nbsp;τους χαρακτήρες του σε έρμαια της ιστορίας. Όλα έδειχναν ότι τελειώνανε με αυτή τη τραγική, απότομη είδηση, η ιδέα, το σύστημα, η ίδια η ζωή. Μα όχι όμως ο χρόνος, όχι η ιστορία. Ο σκηνοθέτης επιλέγει να αφήσει τη σκηνή να εξελιχθεί&nbsp;αποφεύγοντας&nbsp;τα κατ και τις κινήσεις της κάμερας και δίνει στον θεατή τη δυνατότητα να ακούει και να βλέπει το νερό που συνεχίζει να τρέχει από τις βρύσες των μπάνιων, το μόνο ίχνος κίνησης στη παρατεταμένη βουβή ακινησία, η μόνη αίσθηση του χρόνου τη στιγμή που όλα δείχνουν πως και αυτός ακόμα μπορεί και να τελειώνει. Η σκηνή, λιτή, ακριβόλογη, μέσα από την αντίστιξη των ακινητοποιημένων, αμίλητων προσώπων και του διαρκώς τρεχούμενου νερού απελευθερώνει μια απίστευτη δύναμη.&nbsp;</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0OfjHvQQejY/TvD15uBhOfI/AAAAAAAABlY/poU2ry0-2gA/s1600/kim+mourning.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-0OfjHvQQejY/TvD15uBhOfI/AAAAAAAABlY/poU2ry0-2gA/s320/kim+mourning.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Στα πλάνα πένθους και οδύνης από τη βόρια Κορέα, οι τεθλιμμένοι, δεκαετίες απομονωμένοι και στερημένοι από την ανταλλαγή εικόνων και εμπειριών με τον υπόλοιπο κόσμο, αμόρφωτοι, και εξαθλιωμένοι, μου βγάζουν κάτι έμφυτα τίμιο και ενσυνείδητο, έτσι αποκομμένο όπως είναι από το πλαίσιο στο&nbsp;οποίο&nbsp;εγώ το παρατηρώ. Σαν την Βέρα της ταινίας, μου φαίνονται άνθρωποι αμόλυντοι από την αστική ιδεολογία οι οποίοι πλάστηκαν μέσα από μια καθοδήγηση και μια πειθαρχία εξωφρενικού τύπου και οι οποίοι&nbsp;υπακούν&nbsp;τυφλά στη μοναδική πίστη που γνωρίζουν. Η θεοποίηση του δυνάστη τους, όπως φαίνεται από τις εικόνες, δείχνει ακριβώς γιατί ο αγώνας για το κομμουνισμό δίχως τον αγώνα για ελευθερία και διεθνισμό βάζει το θεμέλιο για τη χειρότερη&nbsp;τυραννία.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1890435065484235380?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-9407552321253924162011-12-19T20:54:00.000Z2011-12-19T20:54:29.508ZΓράφτηκε για τη ΓLifo<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-abQI7Bcn5jY/Tu-agyKaxAI/AAAAAAAABlI/WPFgnV99iTg/s1600/korean.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-abQI7Bcn5jY/Tu-agyKaxAI/AAAAAAAABlI/WPFgnV99iTg/s320/korean.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">Ο Κιμ Γιονγκ Ιλ έφερνε όλα τα σπουδαία χαρακτηριστικά για γίνει η νέα φιγούρα στο t-shirt του σύγχρονου χίψτερ. Τα πάντα στο μύθο του εκλιπόντα λειτούργησαν συνεργικά για να γίνει απόλυτο cult στη δύση αυτό που στην διαιρεμένη χερσόνησο της άπω ανατολής υπήρξε ο επί γης θεός.&nbsp;Τα κατορθώματα αυτού του σπουδαίου εθνεγέρτη, της "μεγίστης ενσάρκωσης της επαναστατικής-συντροφικής αγάπης", του περήφανου κινητοποιητή των μαζών αποτελούν τα σοσιαλιστικά ανάλογα των μυθικών ικανοτήτων του Καρατζαφέρη όπως διαφημίζονται απ' το περιθωριακό κανάλι του και τους δικούς του υπηκόους. Μόνο που χρειάζεται και το εκ γενετής μεγαλείο για να διαιωνιστεί η καλτιά και ο Κιμ το είχε.&nbsp;Άλλωστε&nbsp;και η&nbsp;κυβερνητική ιστοσελίδα της Λαικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κορέας κάποτε το είχε δηλώσει: ο Κιμ δε χρειάστηκε ποτέ του να κατουρήσει και προφανώς δεν ένιωσε καν την ανάγκη να χέσει. Αλλά εντάξει, και εκείνοι το παράκαναν πια με το μεγαλείο. Και οι χίψτερ άλλωστε το αντέχουν το χέσιμο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><i>Com' on funky peopal get down wit da boogie</i><div><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/lwoSFQb5HVk" width="420"></iframe><br /><br />Αν πιστεύεις στο hip, τα δέκα πράγματα που θες να μάθεις για τον&nbsp;Κιμ Γιονγκ Ιλ <a href="http://www.guardian.co.uk/world/shortcuts/2011/dec/19/kim-jong-il-things-never-knew">εδώ</a>.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-940755232125392416?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-78190072387466569572011-12-09T10:44:00.000Z2011-12-09T10:44:53.861Z<div style="text-align: justify;">Λίγο λιγότερο από τη λιτή, μεστή, ουσιαστική και γεμάτη γαλλική φινέτσα παρέμβαση του&nbsp;Έλληνα&nbsp;φοιτητή που καταγράφηκε από το γνωστό <a href="http://www.dailymotion.com/video/xmrstn_yyyyyyyyy-yy-yyyyyy-yyyyyyyyyyy-yyyyyyyyyy-yyy-yyyy_news?start=1#from=embed">βίντεο</a>&nbsp;χαιρετίζω την ιδιοφυή έμπνευση του εικονολήπτη να εστιάσει στους εκλεκτούς καλεσμένους της Λiberation και αποδέκτες ταυτόχρονα της κριτικής την ώρα της παρέμβασης, στο μέρος του προβλήματος δηλαδή Μπακογιάννη και τον&nbsp;αλαζόνα&nbsp;προπαγανδιστή της Πρετεντέρη.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Και δε μπορώ έτσι παρά να περιγράψω, με μερικά επιλεγμένα στιγμιότυπα,&nbsp;αυτά που βλέπω στα λίγα λεπτά της ραφινάτης, εκλεπτυσμένης αποδόμησής τους σαν στέκουν βουβοί, αμήχανοι και μόνοι, βορά στη νοημοσύνη ανθρώπων τους οποίους -αλίμονο!- αδυνατούν να ελέγξουν, να εξουσιάσουν ή να τρομοκρατήσουν.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-n6uvaWzOu7I/TuE8sQVjqpI/AAAAAAAABkY/1J6RVLDU4q8/s1600/lyon+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="231" src="http://3.bp.blogspot.com/-n6uvaWzOu7I/TuE8sQVjqpI/AAAAAAAABkY/1J6RVLDU4q8/s320/lyon+2.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και ξεκινώ από τη Μπακογιάννη, που η στάση της είναι όντως η κυρίαρχη εκ των δυο, υπό τις παρούσες απρόβλεπτες συνθήκες. Σύντομα αμέσως μετά τη συνειδητοποίηση της απώλειας του επίκεντρου της προσοχής επιστρέφει στη ψυχρή εικόνα του ανθρώπου από μάρμαρο που όλοι νιώθουμε πως είναι και τη ρηχή, ξύλινη έκφραση του&nbsp;συναισθήματος. Η&nbsp;άμεση απομάκρυνση από τη συνειδητή ενημερότητα, που απ' ότι φαίνεται βγαίνει αυτόματα μέσα από το μητσοτακικό της γονιδίωμα, αρχικά επιβάλλεται. Μα η αυτοπεποίθηση που φαίνεται να διατηρεί, η ψυχραιμία και η ανεκτική στάση απέναντι στο λόγο του φοιτητή γίνεται γρήγορα μόνο το ισχυρό ανάχωμα που κατασκευάζει η αλαζονεία της και η αίσθηση της παντοδυναμίας που της επιτρέπει να μη χρειάζεται να ακούει το παραμικρό, να μην απαιτείται να νιώσει το οτιδήποτε, να μην οφείλει να αφουγκραστεί τίποτα ούτε τώρα την ύστατη ώρα της κυριαρχίας της. Το οιστριονικό της στυλ την κάνει αμέσως να απεχθάνεται τον συνομιλητή της και πραγματικά να του κάνει τη χάρη που δεν βάζει να τον τσακίσουν αμέσως, μα ο πολιτισμός της συγκρατεί την οργή που εντείνεται από την&nbsp;απώλεια&nbsp;του ελέγχου.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-OkUEJqqmyOs/TuE8thPObCI/AAAAAAAABkk/WUFIt9Hbpvo/s1600/lyon+4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-OkUEJqqmyOs/TuE8thPObCI/AAAAAAAABkk/WUFIt9Hbpvo/s320/lyon+4.jpg" width="212" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-r2fWAftwbh8/TuE8vsiHNfI/AAAAAAAABk8/M1GFwEEdxZU/s1600/lyon+7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-r2fWAftwbh8/TuE8vsiHNfI/AAAAAAAABk8/M1GFwEEdxZU/s320/lyon+7.jpg" width="231" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η φαγουρίτσα που τη πιάνει στο λαιμό&nbsp;βέβαια,&nbsp;στο 4'15", δεν είναι μια απλή παρασυμπαθητική εκκένωση απέχθειας αλλά η αλλεργία της απέναντι στην αλήθεια. Σύντομα, και ελλείψη της πατρικής φιγούρας στη περίσταση, θα αναγκαστεί να στραφεί στον Πρετεντέρη για να ικανοποιήσει τις εξαρτητικές της ανάγκες.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0KCijyAjulM/TuE8uRVqJVI/AAAAAAAABks/dqnmHmoGgN0/s1600/lyon+5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="277" src="http://3.bp.blogspot.com/-0KCijyAjulM/TuE8uRVqJVI/AAAAAAAABks/dqnmHmoGgN0/s320/lyon+5.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Πρετεντέρης, ο&nbsp;πλέον&nbsp;προβεβλημένος προπαγανδιστής του καθεστώτος και αυτός που διακυβεύει τα περισσότερα από την&nbsp;αποκάλυψη&nbsp;της αλήθειας, μιας και η δουλειά που έχει αναλάβει είναι να την αποκρύβει, μας δείχνει πως όταν παύει να είναι κυρίαρχος των μέσων του γίνεται ανθρώπινα ασθενικός:&nbsp;κοιτά απεγνωσμένα τους οικείους του, τρίβει αμήχανα το ματάκι και βάζει (ωσάν να επιστρέφει) το χέρι στο στόμα, σαν βρέφος που θα χρειαστεί να αγωνιστεί για τη βασική εμπιστοσύνη έναντι στη μαζική, κατακλυσμιαία άρση της από την απροκάλυπτη αλήθεια του λόγου του φοιτητή.&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hipkoqcWBtA/TuE8tAk1F9I/AAAAAAAABkc/uUYZR98NCso/s1600/lyon+3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="316" src="http://4.bp.blogspot.com/-hipkoqcWBtA/TuE8tAk1F9I/AAAAAAAABkc/uUYZR98NCso/s320/lyon+3.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Hx4WFVCSPuY/TuE8rqYrHPI/AAAAAAAABkQ/JQ7Myze0aeY/s1600/lyon1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="210" src="http://4.bp.blogspot.com/-Hx4WFVCSPuY/TuE8rqYrHPI/AAAAAAAABkQ/JQ7Myze0aeY/s320/lyon1.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">&nbsp;Η απρόσμενη στρεσογόνος κατάσταση που βρέθηκε τον έκανε και αυτόν να καταφύγει τελικά στα φουστάνια μιας κυριαρχικής, ψυχρής, κακιάς μητριάς, -της κόρης του μητσοτάκη- που όμως ακόμα και ως βρέφος την ελέγχει και την ανατρέφει με τον ίδιο τρόπο που και η ίδια ελέγχει και ανατρέφει τη δική του παρουσία.</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0KCijyAjulM/TuE8uRVqJVI/AAAAAAAABks/dqnmHmoGgN0/s1600/lyon+5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="277" src="http://3.bp.blogspot.com/-0KCijyAjulM/TuE8uRVqJVI/AAAAAAAABks/dqnmHmoGgN0/s320/lyon+5.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Ωστόσο, η πιο αποφασιστική στιγμή στη σκηνή που παρακολουθούμε θα έρθει ακριβώς στο σημείο που ο φοιτητής ολοκληρώνει την παρέμβασή του και η αίθουσα σείεται από το θερμό χειροκρότημα των&nbsp;παρευρισκομένων. Είναι η στιγμή που το ύφος της Μπακογιάννη αλλάζει.&nbsp;</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-DJHtN1JWSr4/TuE8vGY1oeI/AAAAAAAABk0/pMVLcqo_pb4/s1600/lyon+6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="302" src="http://1.bp.blogspot.com/-DJHtN1JWSr4/TuE8vGY1oeI/AAAAAAAABk0/pMVLcqo_pb4/s320/lyon+6.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Τι συνέβη; Είδε το άγιο φως από τα λόγια του φοιτητή; αναγνώρισε ξαφνικά τη προσωπική της ευθύνη; αφουγκράστηκε έστω και για λίγο τα βάσανα της κοινωνίας σε μια στιγμιαία ονειρική φούγκα; Όχι βέβαια. Ήταν το χειροκρότημα. Αυτό τη πείραξε. Αυτό την έκανε να αλλάξει ύφος, αυτό &nbsp;έκανε την υποψία φόβου να ξεγλυστρίσει από τις οφθαλμικές της κόγχες. Ο κόσμος χειροκροτούσε την αλήθεια, την επιδοκίμαζε, την αποκαθιστούσε, την όρθωνε γυμνή μπρος στη ξυνισμένη της μούρη. Το χειροκρότημα ράγισε το τοίχο της και από τη μέσα πλευρά του ξεπήδησε ο δισταγμός και ο φόβος. Δεν είναι αυτή που έχει δίκιο. Δεν είναι αυτή που λέει την αλήθεια. Η εξουσία της είναι τρωτή, μπορεί να κατατμιστεί σε τρία λεπτά. Και ο Πρετεντέρης&nbsp;δίπλα της&nbsp;-σε μια ειρωνία του συμβολικού- &nbsp;ανίκανος να τη προστατέψει, να αποκρούσει ξανά την αλήθεια από τις συνειδήσεις του κόσμου.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μετά από όλα&nbsp;αυτά, θαρρώ πως είναι λυτρωτική η στόχευση στα πρόσωπα των εξουσιαστών όσο ο φοιτητής τους πέταγε στα μούτρα την αλήθεια των πράξεών τους. Δε μπορούν πια να κρυφτούν. Τους βλέπουμε. Βλέπουμε τον δισταγμό, τον άρρητο φόβο τους που&nbsp;μεγαλώνει. Βουλιαγμένοι στην απόγνωση δεν έχουμε άλλο όπλο για να φύγει το καρκίνωμα. Βήμα με βήμα, στιγμή τη στιγμή, στο εδώ και το τώρα, φωνάζοντας, ουρλιάζοντας τη δική μας αλήθεια θα σπάσουμε το τοίχος. Και όταν σύντομα τους σπάσουμε και τις τελευταίες αυταπάτες θα συνειδητοποιήσουν -μαζί με μας- πως από δω δεν έχει πια διέξοδο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-7819007238746656957?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-58673724485582610292011-12-06T00:01:00.002Z2011-12-06T00:12:44.161Z<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-vgZyI6GL0LA/Tt1PJ1G0QtI/AAAAAAAABkI/QBwC-jeepJM/s1600/alexis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-vgZyI6GL0LA/Tt1PJ1G0QtI/AAAAAAAABkI/QBwC-jeepJM/s320/alexis.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: center;">Κι όχι αυταπάτες προπαντός.</div><div style="text-align: center;">Το πολύ ‐ πολύ να τους εκλάβεις σα δυο θαμπούς προβολείς μες</div><div style="text-align: center;">την ομίχλη</div><div style="text-align: center;">Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη: ζω.</div><div style="text-align: center;">«Γιατί» όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος,</div><div style="text-align: center;">«Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες</div><div style="text-align: center;">Κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα».</div><div style="text-align: center;">Έστω.</div><div style="text-align: center;">Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.</div><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Του Μανόλη Αναγνωστάκη. Παλαιότερες σκέψεις μου με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου &nbsp;<a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/search/label/remember%20remember%20the%206th%20of%20December">εδώ</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-5867372448558261029?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-56735842300586875872011-11-26T10:19:00.001Z2011-11-26T10:19:00.115Z<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hCj5kCdNuyQ/TtAc_nirmQI/AAAAAAAABkA/OKhKKy8Mfgs/s1600/anna+y+los+lobs.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-hCj5kCdNuyQ/TtAc_nirmQI/AAAAAAAABkA/OKhKKy8Mfgs/s320/anna+y+los+lobs.jpg" width="320" /></a></div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">Η δημοκρατία αποβλήθηκε ως απέκκριμα από το παρατεταμένα ετοιμοθάνατο σώμα της Ελλάδας λες και η περίσσεια της ήταν αυτή που οδηγούσε τους Έλληνες στον επιθανάτιο ρόγχο. Το παρόν της, ελεύθερα πια μιας και τα πιο δημιουργικά της κομμάτια εξακολουθούν ακρωτηριασμένα, αφήνεται να βρυκολακιάζει από το πρόσφατο παρελθόν. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, τα τρία αγαπημένα της τέκναναναλαμβάνουν&nbsp;τις τύχες της πνίγοντας τη ζωή των υπολοίπων που συνυπάρχουν μαζί τους εντός των συνόρων. &nbsp;Και είναι τα τέκνα αυτά, οι ολιγάρχες της αστικής τάξης, οι νεοφασίστες του 6% και οι αιώνια επιβήτορες παπάδες της ορθοδοξίας.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι ολιγάρχες, όσοι εντός της&nbsp;Ελλάδας&nbsp;ξεμείνουν από το αναγκαίο ξεκαθάρισμα, οριστικοποιούνται στην εξουσία, για να σφετεριστούν&nbsp;ακόμα περισσότερο πλούτο με μπροστάρη τον τραπεζίτη πρωθυπουργό. Οι νεοφασίστες, πνευματικά παιδιά του πατακού και ιδεολογικά ξαδέρφια του νορβηγού μακελάρη Μπρέιβικ, θριαμβευτές από κυβέρνηση και τηλεοράσεις, θα κηρύττουν τον τρόμο, την υποταγή, τη καταπίεση για να κάνουν τον πολίτη όπως τον θέλει ο φασισμός. Και οι παπάδες,&nbsp;αιωνόβιοι&nbsp;στη παρουσία τους και ακάθεκτοι στη κυριαρχία τους, θα συνεχίσουν να υποκρίνονται τη ευλάβεια, τη πίστη και τη φιλανθρωπία σκεπάζοντας με το πρόσχημα της θείας παρέμβασης τη πιο βρώμικη συνδιαλλαγή τους με τα υπόλοιπα δύο τέκνα. Οι τρεις γόνοι που ανέλαβαν την Ελλάδα γνωρίζουν καλά το ρόλο τους απ' τα&nbsp;παλιά. Οι ολιγάρχες, με το νόμο και το κράτος στο πλευρό τους, θα συνεχίσουν να πίνουν το αίμα της κοινωνίας, οι νεοφασίστες θα σπέρνουν το μίσος και το διχασμό με τον φανφαρονισμό και τη χυδαιώδη πατριδοκτησία τους, και όλοι αυτοί θα τα κάνουν αυτά με τη "θέληση του θεού" βεβαίως βεβαίως, για να είναι σίγουροι πως οι υπόλοιποι δε θα μπορούν να στήσουν μια ζωή ούτε καν στα ερείπια.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ΥΓ. <i>Ο τίτλος και η ανάρτηση είναι εμπνευσμένες από τη ταινία <a href="http://www.youtube.com/watch?v=W2CebyN4CbU">"Anna y los lobos"</a>&nbsp;του Κάρλος Σάουρα (1972), μια θαυμάσια αλληγορία για την φρανκική Ισπανία που τη κατασπάρασσε ο φασισμός, η μεγαλοαστική ολιγαρχία και ο καθολικισμός. Ποτέ δε μπορούσα να φανταστώ ότι μια τέτοια αλληγορία θα μπορούσε να πλέον αναζητήσει την έκφρασή της και στη χώρα απ' όπου κατάγομαι.&nbsp;</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-5673584230058687587?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-68362561850565368532011-11-11T14:33:00.002Z2011-11-11T14:36:31.607Z<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-h4r5hY7xVfE/Tr0uFoP_mSI/AAAAAAAABjo/wOxA8pQ3axA/s1600/police_academy_2_their_first_assignment_1985_685x385.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://3.bp.blogspot.com/-h4r5hY7xVfE/Tr0uFoP_mSI/AAAAAAAABjo/wOxA8pQ3axA/s320/police_academy_2_their_first_assignment_1985_685x385.jpg" width="320" /></a></div><br />Θαυμάσια η αναγεννημένη ελληνική παπαδημοκρατία. Φέρνει όλα τα πατρογονικά χαρακτηριστικά των προπατόρων της, της καραμανλικής και της παπανδρεϊκής, και το απαιτούμενο άρωμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας των τραπεζιτών:</div><div style="text-align: justify;"></div><ol><li style="text-align: justify;">Γεννήθηκε από ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που μεταδόθηκε σε απευθείας μετάδοση και εξελίχθηκε με τον πλέον γελοίο τρόπο στην ιστορία των πραξικοπημάτων.&nbsp;</li><li style="text-align: justify;">Παρεκτράπηκε προσωρινά από την ανεξέλεγκτη καινοτομία ενός μεγάλου της σκέψης που ίσως ποτέ να μην μάθουμε αν ήταν πραγματικά τόσο αφελής όσο επί πενθημέρου έπειθε την ανθρωπότητα ότι ήταν αλλά που μετά βεβαιότητας καταλάβαμε ότι υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός που κυβέρνησε τη χώρα της φαντασίας του.&nbsp;</li><li style="text-align: justify;">Θα&nbsp;εκπροσωπούταν απ΄τον Πετσάλνικο.&nbsp;</li><li style="text-align: justify;">Είχε λόγο γι' αυτή κάποιος Καψής.&nbsp;</li><li style="text-align: justify;">Συνετίστηκε σε απευθείας και πάλι μετάδοση από ένα εκνευρισμένο, παχύσαρκο πολιτικό υποπροϊόν που πέρασε τα τελευταία τριάντα χρόνια παρασιτώντας σε διακομματικές ρωγμές&nbsp;εκπροσωπώντας&nbsp;τις πολιτικές δυνάμεις που αναδεικνύονται μόνο στις κάθε είδους παπαδημοκρατίες και που το ανέκδοτο που έχει για κόμμα κατόρθωσε να αποτελεί τον ακρογωνιαίο της&nbsp;λίθο.</li><li style="text-align: justify;">Διαπραγματεύτηκε την ύπαρξή της σχεδόν σοβαρά με τον τελευταίο καλό οπορτουνίστα της γενιάς που διέλυσε τη κοινωνία τον οποίον και εξαπάτησε με μια -ίσως την τελευταία στη ιστορία- καλοοργανωμένη πασοκιά</li><li style="text-align: justify;">Ηγείται από τον τον ξεκάθαρο, απροκάλυπτο και ειλικρινή εκπρόσωπο των εξουσιών που βίαια και επιθετικά απομυζούν τη χώρα από ό,τι της ανήκει και που το γεγονός ότι η κοινωνία δε το ουρλιάζει με όλη της ψυχή και προτιμά ακόμα να ελπίζει δείχνει την ασύγκριτη ισχύ και υπερδύναμή τους</li><li style="text-align: justify;">Στελεχώνεται από οντότητες που σε σε μια στοιχειώδη κοινωνία δικαίου θα καθάριζαν τα πατώματα των σωφρονιστικών καταστημάτων, από κάποιες των οποίων ο μισανθρωπισμός και η μισαλλοδοξία θα πανηγύριζαν το χρυσό μετάλλιο στην ολυμπιάδα του 36, και κανά δυο ακόμα που πάντοτε προσέγγιζαν το τίποτα&nbsp;με επιτυχία&nbsp;και που η επανεμφάνισή τους επιβεβαιώνει περίτρανα πως ουδέποτε υπήρξε θεός</li><li style="text-align: justify;">Περισσότερο από ποτέ επιβλήθηκε από τηλεοπτικές παρουσίες τις οποίες η μόνη ελπίδα&nbsp;να ξεφορτωθούμε θα ήταν να έπεφταν απρόσμενα από το διογκωμένο εγώ τους</li><li style="text-align: justify;">Θα ήταν εξαιρετική αν διοικούσε τη φανταστική χώρα του πρώην πρωθυπουργού αλλά είναι μόνο το καπάκι στο λουστραριστό,&nbsp;σκαλιστό φέρετρο εισαγωγής μιας κοινωνίας που μπρος στη βιαιότητα του επικείμενου θανάτου προτιμά τη ντροπιαστική σφαίρα στη πλάτη από την αξιοπρεπή του κροτάφου.&nbsp;</li></ol><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-6836256185056536853?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-10860505757487597432011-11-06T23:35:00.005Z2011-11-07T18:58:21.541Z<div style="text-align: justify;">Για την απρόσκοπτη κατάλυση της δημοκρατίας, το ολονύχτιο άγχος του κυνηγητού των προσώπων είναι η επιστημονικότερη μέθοδος της οριστικοποίησής της.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Όμως, για την ευρωπαϊκή ολιγαρχία&nbsp;τα πρόσωπα δεν&nbsp;έχουν τη παραμικρή σημασία. Γιατί για αυτούς και για την ολοκλήρωση της οικονομικής υποδούλωσης του ελληνικού προτεκτοράτου από μέρους τους δεν απαιτείται κάποια σημαντική πολιτική προσωπικότητα, αλλά ένας αποφασισμένος ιδεολογικός τους αντιπρόσωπος (που ιδανικά θα ήταν και αντιπρόσωπος του λαού) ή μια μαριονέτα.&nbsp;Ο απερχόμενος πρωθυπουργός ήταν και τα τρία, γι' αυτό και η δραματική ευκολία της αντικατάστασής του, σε μια ασύμβατη με την ουσία της δημοκρατίας διαδικασία.<br /><br />Ο ερχόμενος, χωρίς αμφιβολία, θα είναι&nbsp;<u>και</u>&nbsp;ιδεολογικός αντιπρόσωπος&nbsp;<u>και</u>&nbsp;μαριονέτα. Το να είναι και αντιπρόσωπος του λαού δεν θα απαιτηθεί, ούτε καν ως ιδανικό άλλοθι, γιατί την ευρωπαϊκή ολιγαρχία δε τη νοιάζει η δημοκρατία όπως απέδειξε πρόσφατα, αλλά μόνο τα κέρδη των τραπεζών της.&nbsp;Αλλά ούτε και οι φυσικοί ενσαρκωτές των&nbsp;ελληνικών&nbsp;δημοκρατικών&nbsp;θεσμών (βουλή, πρόεδρος, δικαιοσύνη) έδωσαν καμιά δεκάρα&nbsp;για τη δημοκρατία ή τη&nbsp;λαϊκή&nbsp;βούληση, μιας και τούτο το&nbsp;σαββατοκύριακο&nbsp;έδειξαν καθαρά πως ανάμεσα στη δημοκρατία και τη σαπίλα που τους θρέφει και μπορεί ακόμα να τους αναγεννά, προτιμούν τη πιο βιώσιμη γι' αυτούς λύση.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Ας μην καταθλιβόμαστε όμως. Από αυτό το σαββατοκύριακο η σύγχυση θεσμών-φυσικών προσώπων&nbsp;ξεδιαλύνεται&nbsp;πανηγυρικά για όλους. Για&nbsp;εκείνους,&nbsp;με το πιο κερδοφόρο τρόπο που θα μπορούσαν να φανταστούν εν μέσω αυτοδιάλυσης, και για μας με ένα&nbsp;τρόπο<span class="Apple-style-span" style="text-align: -webkit-auto;">&nbsp;</span>απρόσμενο και λυτρωτικό που αποδιώχνει κάθε ενοχή από όλες τις επόμενες κινήσεις.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Περιττό να αναφέρω ότι <a href="http://old-boy.blogspot.com/2011/11/blog-post_06.html">ΚΑΙ </a>εγώ δεν αναγνωρίζω καμία τέτοια τέτοια κυβέρνηση.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1086050575748759743?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-7059492005099644752011-11-03T11:20:00.000Z2011-11-03T11:20:04.627Z<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-jXCsy-IfPWo/TrHEYCno-uI/AAAAAAAABjY/Ea97qQuxpiY/s1600/double_facepalm.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214px" src="http://3.bp.blogspot.com/-jXCsy-IfPWo/TrHEYCno-uI/AAAAAAAABjY/Ea97qQuxpiY/s320/double_facepalm.jpg" width="320px" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Με τον Παπανδρέου να μας αδειάζει σύντομα τη γωνιά, δεν υπάρχει η παραμικρή&nbsp;αμφιβολία&nbsp;ότι ευρωπαϊκή ολιγαρχία, που αυτές τις μέρες που οι μάσκες κατέβηκαν δείχνει την ακριβή της σχέση με τη δημοκρατία, θα προσπαθήσει να επιβάλει στο ελληνικό της προτεκτοράτο τη νέα μαριονέτα που θα δουλέψει σκληρά για να μη θιγούν τα συμφέροντά τα δικά της και των τραπεζών της.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και θα το κάνει με όποιο τρόπο και αν απαιτηθεί:&nbsp;</div><br /><ol><li>Είτε με το περίφημο δημοψήφισμα, του αριστοτεχνικά εκβιαστικού του διλήμματος&nbsp;και κατατρομοκράτησης της μεσαίας τάξης, που βασίζεται στην αθάνατη μικροαστική επιθυμία των&nbsp;Ελλήνων&nbsp;να ανήκουν στο "σκληρό πυρήνα" της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ένωσης (70% σε όλως τυχαίως πρόσφατη δημοσκόπηση)</li><li>Είτε με&nbsp;κυβέρνηση&nbsp;εθνικής ενότητας, παράνομη στην ουσία της και ολότελα αντιδημοκρατική</li><li>Είτε με&nbsp;νομιμοφανείς εκλογές</li><li>Είτε με μια πραξικοπηματικού τύπου ενέργεια οριστικής και επίσημης κατάλυσης της ήδη νεκρής ελληνικής δημοκρατίας (στρατιωτική; ξενόφερτη κυπριακοτουρκικηδεξερωγωτι; εσωτερική προβοκάτσια;),&nbsp;συγκεκαλυμμένη αρκετά ώστε να το αποδεχτεί η δημοκρατική δύση και απολυταρχική απόλυτα ώστε να μη χαθεί ούτε σέντσι από τα κέρδη των τραπεζών της.&nbsp;</li></ol><br /><div style="text-align: justify;">Το πιο λογικοφανές ενδεχόμενο μοιάζει αυτό του 2 ή του 3.&nbsp;Γιατί οπωσδήποτε, θα πρέπει να είναι η λαϊκή βούληση αυτή που θα νομιμοποιήσει καλύτερα τη αρπαγή (όπως άλλωστε έκανε πάντα) και εκείνη που θα&nbsp;οδηγήσει ξανά στην ανάγκη της δεξιάς. Και μόνο της δεξιάς βέβαια, μιας και η προτεραιότητα της αυτοσυντήρησης στη στιγμή υπέρτατης κρίσης θα στρέψει τη κοινωνία προς τη πιο συντηρητική της&nbsp;κατεύθυνση. Έτσι&nbsp;άλλωστε&nbsp;έκανε πάντα.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">Μα η βεβαιότητα της ανόδου στην εξουσία, που στη πράξη θα είναι εθελόδουλη εκτέλεση διαταγών, ανθρώπων επιπέδου Σαμαρά και συνεργατών, που επί μια τετραετία σκύλευαν με ηδονιστικό μίσος το ετοιμοθάνατο σαρκίο της κοινωνίας που τους ανεχόταν και λεηλατούσαν ό,τι είχε απομείνει ακόμα ασθμαίνον, προκαλεί δέος.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και ακόμα χειρότερα, η πιθανότητα αναβίωσης της κατοχικής κυβέρνησης του 40 από τα σύγχρονα καθάρματα της προελαύνουσας ακροδεξιάς, στην υπάρχουσα οικονομική φρίκη και τη δεδομένη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, κάνει τη σφαίρα στον κρόταφο ένα πραγματικά πιο αισιόδοξο ενδεχόμενο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-705949200509964475?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-65980914624984042462011-11-02T21:10:00.004Z2011-11-02T23:21:03.838Z<div style="text-align: justify;">Ακούω προσεκτικά τις μοναδικές δημόσιες δηλώσεις των μαριονετών τις τρόικας και στραγγαλίζω το μυαλό μου να εντοπίσω την συνάφεια στο περιεχόμενο των λόγων. Αδίκως. Πιο προσιτή είναι η αλλοιωμένη&nbsp;δομή σκέψης ενός σχιζοφρενή και πιο απτό το&nbsp;διαστρεβλωμένο της περιεχόμενο του παράφρονα από τη σκέψη αυτών των δυο.</div><div style="text-align: justify;"><br />Μαζεύω ερμηνείες, διαβάζω γνώμες, πασχίζω για το συμπέρασμα. Ποια είναι η πορεία της αιτιολογικής σχέσης: Το χάος της διαρκούς καπιταλιστικής κρίσης διαχύθηκε στον οιδηματώδη εγκέφαλο ενός καταρρακωμένου πιονιού του και τον μετέτρεψε σε εκτελεστή; Ή η&nbsp;σύγχυση&nbsp;ενός συνειδητού θύτη&nbsp;εξαπλώθηκε στους ευαίσθητους νευρώνες ενός σαπισμένου συστήματος;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η γενικευμένη παράνοια με οδηγεί στην αναζήτηση απίθανων ερμηνειών: βλέπω τώρα το ύστατο όπλο της γενικής και αόριστης άρχουσας τάξης για την εκβιαστική τελική λύση; είναι ο γόνος μιας καταστρεπτικής οικογένειας σε ένα τελευταίο&nbsp;παραλήρημα&nbsp;παπανδρεϊκού μεγαλείου με&nbsp;ένα εγώ παχύτερο των αντιπροέδρων του;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όσο περισσότερο ο καθείς μας έρχεται σε επαφή με τη ψυχοπαθολογία, τόσο κατανοητό γίνεται πως κανείς από αυτά τα καθάρματα δεν είναι παράφρων.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και όταν το πιόνι κάποια στιγμή θα φαγωθεί, ο βασιλιάς βρίσκει εύκολα ακόμα ένα, αν μόνος στόχος του είναι να κερδίσει.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-6598091462498404246?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-53504253736626788192011-10-29T10:49:00.000+01:002011-10-29T10:49:00.050+01:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KPCqNFZUlSU/Tqs5mPZ9jMI/AAAAAAAABjQ/G9cK9ZjyDAs/s1600/parelasi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="171" src="http://2.bp.blogspot.com/-KPCqNFZUlSU/Tqs5mPZ9jMI/AAAAAAAABjQ/G9cK9ZjyDAs/s320/parelasi.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η δημόσια διαπόμπευση των "επισήμων" στις παρελάσεις είναι η επιβεβλημένη από τους άλλους και η δια της βίας ανάληψη&nbsp;της ευθύνης&nbsp;που επί χρόνια οι "επίσημοι" απαρνούνταν.&nbsp;Είναι μια απότομη&nbsp;υπενθύμιση&nbsp;πως η λήψη από λίγους αποφάσεων που αφορούν τους πολλούς εμπεριέχει και την έννοια της λογοδοσίας πέρα από την έξη στη&nbsp;παχυσαρκία.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διαμαρτύρεται τώρα ο&nbsp;"επίσημος",&nbsp;πως ο βίαιος εξαναγκασμός του στην ανάληψη της ευθύνης του στρέφεται μεταξύ δίκαιων και αδίκων.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι είναι όμως, μαλάκα επίσημε: Για να μπορέσεις εσύ πιο εύκολα να νομιμοποιήσεις την αποπομπή της δικής σου ευθύνης, σύμφυτη με τον δημιοσιοθεσίτικο εναγκαλισμό σου με την εξουσία, διαπότισες τη κοινωνία με τα εμέσματα της εξουσιαστικής σου θέσης -τον πλούτο, τη διαφθορά, την αδικία, τον αυταρχισμό, την επιβολή- ώστε να απαρνηθεί και η κοινωνία την ευθύνη που συνεπάγεται η δήθεν ελευθερία της που υπηρετούσες. Και η κοινωνία, που ουδέποτε αναζήτησε την ευθύνη στην ίδια και σε σένα, είναι τώρα η μάζα που ετοιμάζεται να σε καταπλακώσει.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η απαίτηση να αναλάβεις τις ευθύνες σου με τη βία, "επίσημε", είναι το πρώτο βήμα της μάζας για να γίνει ξανά κοινωνία. Το απαραίτητο βήμα για να αναλάβει και η ίδια τη δική της ευθύνη που για χρόνια μάθαινε να απαρνείται. Το κατάλαβε αργά, τώρα πια που ο πλούτος που πίστευε ότι είχε αποδείχτηκε ότι ήταν μόνο σύμπτωμα της μεταδοτικής σου&nbsp;σήψης.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δυστυχώς για σένα, όπως καταλαβαίνεις, τα εμέσματα επιστρέφονται.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-5350425373662678819?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-67681411944568178312011-10-28T09:35:00.003+01:002011-10-28T09:35:00.867+01:00<div style="text-align: justify;">αφιερώνω τη χρονιάρα μέρα στην ανάρρωση από τον&nbsp;αλλεπάλληλο&nbsp;βιασμό της λογικής μου, της στοιχειώδους νοημοσύνης&nbsp;μου&nbsp;και της αξιοπρέπειάς μου. &nbsp;Δεν έχω κουράγιο να σκεφτώ το παραμικρό σαν διαπιστώνω πως ένα χρόνο αργότερα και το παραμικρό παραμένει το ίδιο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Pmu7QN_15Wo/TqmtSTJYHlI/AAAAAAAABjI/uOZkYZYzdSQ/s1600/anastoli.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://4.bp.blogspot.com/-Pmu7QN_15Wo/TqmtSTJYHlI/AAAAAAAABjI/uOZkYZYzdSQ/s320/anastoli.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αντιγράφω συνεπώς από&nbsp;πέρσι:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ και οι Μητσοτακαίοι, οι σύγχρονοι δωσίλογοι θα προβούν στην ανάπλαση της ιστορίας. Οι τιμητές του ναι που έντυσαν ξεδιάντροπα το έγκλημα κατά ενός λαού με τον μανδύα της ελπίδας, θα παρελάσουν σήμερα και θα μιλήσουν για την αξία του όχι. Θα απευθυνθούν στη λαϊκή ψυχή, στο αίσθημα και τις αξίες της κοινωνίας, στην εθνική της συνείδηση και τη υπερφυσική σύνδεσή της με το ένδοξο παρελθόν, θα φορτώσουν τον λαό με περηφάνια και θα του θυμίσουν ξανά το "χρέος" που βαρύνει τις πλάτες του. Και όσο αυτοί θα μιλούν για την εθνική ανάγκη, ο λαός θα βυθίζεται στις αυταπάτες του παρόντος, θα αναμοχλεύει τις μνήμες του παρελθόντος και θα προετοιμάζεται για τους εφιάλτες του μέλλοντος. Και όπως τότε έτσι και σήμερα καλείται από τους δυνάστες του να στρατευθεί σε αυτή την ώρα της εθνικής ανάγκης, ακούει από αυτούς να του ζητούν και πάλι να υπερασπίσει όσα κινδυνεύουν. Και να το κάνει βεβαίως συντασσόμενος κάτω από τα παράσημα των καπήλων του. Και εξαντλημένος πρόωρα από την αβεβαιότητα του επαναστατικού ονείρου τελικά θα το κάνει, γνωρίζοντας με τον ίδιο καημό πως πέφτει ξανά στη παγίδα, πως αν κάποτε περάσει ο κίνδυνος δε θα είναι ο ίδιος που θα έχει νικήσει.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-6768141194456817831?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-37467540002536188692011-10-26T22:21:00.002+01:002011-10-26T22:33:55.504+01:00<div style="text-align: justify;">Ένα μικρό παραλειπόμενο -και άκρως βρετανικό- από τα πολλά ωραία που συμβαίνουν πέριξ του άγιου Παύλου στο χώρο κατάληψης του occupy London:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_7Y3zmOA6Nc/Tqh3zQYA3gI/AAAAAAAABi4/i2dEFK37zOg/s1600/occupylsx_map.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="235" src="http://3.bp.blogspot.com/-_7Y3zmOA6Nc/Tqh3zQYA3gI/AAAAAAAABi4/i2dEFK37zOg/s320/occupylsx_map.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σύμφωνα με τις λονδρέζικες αντιδραστικές φυλλάδες, υπάρχει η υποψία πως οι καταληψίες προτιμούν κατά τις βραδυνές ώρες τη θαλπωρή των ζεστών τους στρωμάτων από την υγρασία του βρετανικού φθινοπώρου, κατά συνέπεια από τις περίπου διακόσιες στημένες σκηνές η αστυνομία να υπολογίζει ότι κατά τη διάρκεια της νύχτας κατοικούνται στο λιγότερο από το 10%. Για να το αποδείξουν μάλιστα, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν ειδικές κάμερες θερμικής απεικόνισης με τις οποίες -λένε- εντόπισαν "θερμική δραστηριότητα" - δηλαδή ζωή- σε ελάχιστες.<br />Αυτό πυροδότησε τα ένστικτα των μάνατζερ του ναού, ο οποίος για πρώτη φορά κρατήθηκε κλειστός για το κοινό από την εποχή του βομβαρδισμού του Λονδίνου απ'τη Λουφτβάφε το 43, βάζοντας τους δικηγόρους να κινηθούν νομικά κατά της κατάληψης και κάνοντας τη σοκαριστική δήλωση πως ο καταυλισμός είναι στη πραγματικότητα καταυλισμός φάντασμα, αποδεικνύοντας έτσι πως η αγγλικανική εκκλησίας δεν είναι κατά της κατάληψης διαμαρτυρίας αλλά κατά του κάμπινγκ.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Οι διαδηλωτές αρνούνται ότι κατά 90% λείπουν το βράδυ και υπολογίζουν το ποσοστό γύρω στο 25%. Εκπρόσωπός τους, ένας μετανοημένος πρώην συντηρητικός, ανέφερε ότι οι καταληψίες είναι άνθρωποι της μεσαίας τάξης που το πρωί χρειάζεται να πάνε στη δουλειά τους και τα παιδιά στο σχολείο. Όσο για το 90% οι καταληψίες υποστηρίζουν ότι χρησιμοποιούν νέας τεχνολογίας σκηνές που εμποδίζουν τη θερμική ακτινοβολία να εντοπιστεί εξ'ου και η φαινομενική έλλειψη ζωής εντός των σκηνών. Μάλιστα έκαναν και ένα πείραμα βάζοντας ένα καταληψία να ξαπλώσει ανάμεσα στα δύο είδη σκηνών, με το ένα πόδι στη νέου τύπου, και αποδείχτηκε ότι με τις ειδικές κάμερες ο καταληψίας αυτός είναι κουτσός.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Εξαιρετικού επιπέδου αντιπαράθεση, αν σκεφτεί κανείς πως το ελληνικό αντίστοιχο θα ήταν 12 καμιόνια δακρυγόνα και ανελέητο άνευ αιτίας ξύλο από αμέτρητες διμοιρίες μπάτσων.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-DjWUx2e5BPc/Tqh4tAAWavI/AAAAAAAABjA/AY66nkcnw8E/s1600/occupy-london-7-tom.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-DjWUx2e5BPc/Tqh4tAAWavI/AAAAAAAABjA/AY66nkcnw8E/s320/occupy-london-7-tom.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το κατατοπιστικότατο site του occupy London <a href="http://occupylsx.org/">εδώ</a>, και το πρόγραμμα για όσους είναι ή σκοπεύουν να επισκεφθούν το Λονδίνο σύντομα <a href="http://occupylsx.org/?page_id=176">εδώ</a>.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3746754000253618869?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-88675629705578399612011-10-21T23:25:00.004+01:002011-10-22T19:37:25.283+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-nOOauXXhkjk/TqMNSjGF0LI/AAAAAAAABiw/03ynj2Zg0Ns/s1600/andreas-mitern-kanta-11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="157" src="http://3.bp.blogspot.com/-nOOauXXhkjk/TqMNSjGF0LI/AAAAAAAABiw/03ynj2Zg0Ns/s320/andreas-mitern-kanta-11.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-b6hevNk1TMU/TqHtHuCgbQI/AAAAAAAABiQ/jfOQM15Lrfc/s1600/Gaddafi111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-b6hevNk1TMU/TqHtHuCgbQI/AAAAAAAABiQ/jfOQM15Lrfc/s320/Gaddafi111.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--JkNuALhJyI/TqHtOHRVW-I/AAAAAAAABiY/6Y148wuLRSs/s1600/Gaddafi-Berlusconi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://1.bp.blogspot.com/--JkNuALhJyI/TqHtOHRVW-I/AAAAAAAABiY/6Y148wuLRSs/s320/Gaddafi-Berlusconi.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-UKS_dQwd69M/TqHtmBfVFCI/AAAAAAAABig/90-Csx0rUTQ/s1600/44991118_blair_gaddafi_getty.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="206" src="http://4.bp.blogspot.com/-UKS_dQwd69M/TqHtmBfVFCI/AAAAAAAABig/90-Csx0rUTQ/s320/44991118_blair_gaddafi_getty.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0F9CKc49Vq0/TqHtpaV6TaI/AAAAAAAABio/ZksUtMLWNGU/s1600/gaddafi+papandreou.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="185" src="http://4.bp.blogspot.com/-0F9CKc49Vq0/TqHtpaV6TaI/AAAAAAAABio/ZksUtMLWNGU/s320/gaddafi+papandreou.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Στην απόκοσμη θέα του νεκρού συνταγματάρχη στέκομαι για λίγο στη λέξη "νεκρού". Κρύβει μέσα της την ουδετερότητα του άψυχου προσωπείου του. Ο "νεκρός" είναι σαφώς προτιμητέος από το "δολοφονημένος". Και ο "νεκρός" πολύ πιο καλός απ' το "αυτόχειρ". Ο δολοφονημένος συνταγματάρχης θα ήταν μια κηλίδα στη νίκη της αστικής δημοκρατίας που ξέρει πώς να οργανώνει τη δίκαιη δίκη που δεν έγινε. Και ο αυτόχειρας συνταγματάρχης θα ήταν μια τελευταία νίκη ενός αιμοσταγή παρανοϊκού ναρκισσιστική που θα έβγαινε πανηγυρικά μέσα απ' τον υπόνομο. Ο&nbsp;-απλά-&nbsp;νεκρός &nbsp;συνταγματάρχης μας αφήνει με αναπάντητο το ερώτημα της ανεπεξέργαστης σχέσης ενός αμφίσημου νομάδα της σαχάρας και μιας ακόμα πιο αμφίσημης ολόκληρης δύσης.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-8867562970557839961?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-40193859393474842632011-10-07T16:04:00.003+01:002011-10-09T14:31:49.135+01:00<div style="text-align: justify;">Οι καταδικαστικές συνθήκες που κυριαρχούν στην Ελλάδα για τους ανθρώπους που συνδιάζουν νεανικότητα, υψηλή μόρφωση, καινοτόμο σκέψη, διερευνητική οπτική και στοιχειώδη αξιοπρέπεια κάνουν διασκεδαστική την υπόθεση του να είχε γεννηθεί ο Steve Jobs στην Ελλάδα. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν διάφορες εκδοχές της πορείας του και θα ήθελα να προσθέσω μία ακόμα. </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-HEGEP-6PF88/To8UBHfzh6I/AAAAAAAABiM/m4PYPH3uJ1o/s1600/jobs-highschool-graduation.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" kca="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-HEGEP-6PF88/To8UBHfzh6I/AAAAAAAABiM/m4PYPH3uJ1o/s320/jobs-highschool-graduation.jpg" width="286px" /></a></div></div><div style="text-align: justify;"><br />Αν ο Steve Jobs είχε γεννηθεί λοιπόν στην Ελλάδα, καταρχήν δε θα είχε γκαράζ να στήσει την Apple μιας και αυτό θα είχε μετατραπεί σε παράνομη γκαρσονιέρα ή μαγαζάκι, ενώ σε μια άλλη εκδοχή θα ζούσε σ' ένα δυάρι στα πατήσια με θέα το πολύ-πολύ τον ακάλυπτο. Ηλεκτρονικό υπολογιστή θα είχε δει μάλλον σε κάποια αμερικάνικη κολλεγιακή σεξοκωμωδία στο βίντεο, όχι όμως από κοντά. Πιθανότατα όμως θα είχε επεξεργαστεί αρκετές φορές το λογισμικό λειτουργίας του με το μυαλό του όσο θα έριχνε εικοσάρικα στα ηλεκτρονικά της γειτονιάς του. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο σχολείο θα τιμωρούταν συχνά μιας και θα απέφευγε συστηματικά τη πρωινή προσευχή, θα αναρωτιόταν μυστικά για το γελοίο των παρελάσεων, δε θα ήταν καθόλου καλός στο μπάσκετ και θα αγωνιούσε για το μάθημα "Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός" τη στιγμή που όλοι οι άλλοι θα το έβλεπαν ως την ιδανική ευκαιρία να λουφάρουν. Στο λύκειο ο Steve Jobs θα ήταν οπωσδήποτε πρώτη δέσμη και οι γονείς του θα τον πίεζαν να γίνει μηχανικός (αδιάφορο το τι είδους) ή έστω να μπει βρε αδερφέ στο πολυτεχνείο και μετά έχει ο θεός. Η υψηλή ευφυία του Steve Jobs θα ασφυκτιούσε ανάμεσα στο αυστηρό χρονοδιάγραμμα του φροντιστηρίου, τα κυριακάτικα "πρόχειρα" και τη καθαρόαιμα ελληνική γονεϊκή υπερέκφραση συναισθημάτων άγχους και αγωνίας και ως εκ τούτου η συμμετοχή του στις πανελλήνιες θα ήταν μια αποτυχία, όπως κατά συνέπεια και η μετέπειτα ζωή. Ο έλληνας Steve Jobs όπως και ο έλληνας Mark Zuckerberg όπως και ο έλληνας Bill Gates όπως και ο έλληνας George Lucas όπως και ο έλληνας Jack Dorsey όπως και ο έλληνας Tom Anderson στη κρισιμότερη περίοδο για την ανάπτυξη της καινοτόμου σκέψης τους, δε θα είχαν ελεύθερο χρόνο. Τουλάχιστον όμως θα είχαν γκόμενα με την οποία θα πήγαιναν μαζί για καφέ όταν το φροντιστήριο θα γινόταν η συνήθης απελπισία. Η πληροφορική δε θα είχε εισαχθεί ακόμα στα ελληνικά πανεπιστήμια και ο Steve Jobs θα περνούσε τελικά από τους τελευταίους σε κανά μαθηματικό ή κανά φυσικό στην επαρχία. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, μαγεμένος από τα μεγαλειώδη επιτεύγματα του αμερικάνου εαυτού στην ίδια ηλικία, ο Steve Jobs θα περίμενε τη σειρά του στη μικροσκοπική άιθουσα υπολογιστών του πανεπιστημίου για να κάτσει για κανά δύωρο στον έναν από τους τρεις για να παίξει Tetris ή, υπό τη παρόρμηση μιας ανάμνησης από ένα άλλο μέλλον, για να μελετήσει τη GW&nbsp;Basic. Στο δεύτερο έτος ο Steve Jobs θα είχε γίνει μέλος των ΕΑΑΚ ή όποιων αντίστοιχων αριστερών σχημάτων θα έστησαν μικροφωνική στη λέσχη και για τα επόμενα πέντε-έξι χρόνια θα ξεχνούσε παντελώς οτιδήποτε σχετικό με την επιστήμη -και θα γούσταρε! Προφανώς και ο Steve Jobs δε θα γινόταν πότέ μέλος της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ και προφανώς θα διατηρούσε την έμφυτη σιχασιά για τις εκπαιδευτικές εκδρομές στη Μύκονο που θα ήταν παρόμοια σε μέγεθος με την απέχθεια για τη σχολική προσευχή. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-qCUG2hjT_kE/To8TBQEx98I/AAAAAAAABiI/sNotwxsS4fw/s1600/young-steve-jobs-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212px" kca="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-qCUG2hjT_kE/To8TBQEx98I/AAAAAAAABiI/sNotwxsS4fw/s320/young-steve-jobs-1.jpg" width="320px" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στα είκοσί του ο αμερικάνος Steve Jobs θα είχε ιδρύσει την Apple. Στα είκοσί του ο έλληνας Steve Jobs θα είχε ιδρύσει την ΑΠΛ (Αντικαπιταλιστική Πανεπιστημιακή Λέσχη). Τα πανεπιστημιακά χρόνια θα κυλούσαν καταπληκτικά για τον έλληνα Steve Jobs. Θα είχε επιτύχει εξαιρετική κοινονικοποίηση, θα είχε ζήσει το πανεπιστημίο ως ένα πραγματικό εργαστήριο ιδεών, θα είχε κάνει γαμάτες παρέες, θα είχε πάει τουλάχιστο μια φορά στο καρναβάλι της Πάτρας και μια φορά στο καρναβάλι της Ξάνθης, θα είχε τουλάχιστο 3 γκόμενες από τις οποίες η δεύτερη θα γινόταν και η γυναίκα της ζωής του μετά το πτυχίο, και θα απολάμβανε μανιωδώς το μόνο κοινό με τον αμερικάνο Steve Jobs την ίδια ηλικιακή περίοδο: τους αμέτρητους μπάφους. </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Για κανά μήνα περίπου ο έλληνας Steve Jobs θα είχε γνωρίσει και κάποιο καθηγητή, προοδευτικό, αριστερό, καινοτόμο και επιστήμονα που θα τον είχε εμπνεύσει να απελευθερώσει επιτέλους την ακραία ευφυία του που ξεχείλιζε αόρατη και αναξιοποίητη, και την ίδια περίδο κάποιες σκέψεις να τελειώσει με το πτυχίο σχετικά στην ώρα του και να φύγει στο εξωτερικό για κάτι καλύτερο θα είχαν περάσει σίγουρα απ' το μυαλό του, αλλά κάθε πιθανό πλάνο διακόπηκε απότομα γιατί ο καθηγητής επέστρεψε στην Αμερική μιας και τη θέση του την έφαγε ο ξάδερφος του πασόκου νομάρχη με το πλαστό PhD. Μετά από 8 γαμάτα χρόνια στο μαθηματικό ή το φυσικό, ο έλληνας Steve Jobs θα άρχιζε να δεχόταν το πρώτο σοβαρό πρήξιμο των δικών του για το πότε θα έβλεπαν το πτυχίο. Θα άρχιζε έτσι η περίοδος που θα έδινε περισσότερα από 3 μαθήματα στην εξεταστική, ώσπου τελικά η πίεση θα γινόταν ανελέητη και ο έλληνας Steve Jobs θα έπρεπε να αποφασίσει τι θα έκανε με τα υπόλοιπα 55. Ο έλληνας Steve Jobs θα έπαιρνε τελικά το πτυχίο στα 28. Ο μαλάκας ο αμερικάνος Steve Jobs δε θα το έπαιρνε ποτέ. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όσο ο αμερικάνος Steve Jobs θα κατατασσόταν στα μεγάλα κεφάλια της δημιουργίας, ο έλληνας εαυτός του θα κατατασσόταν στα τεθωρακισμένα. Ο αμερικάνος Steve Jobs θα μεγαλουργούσε στη Silicon Valley και ο έλληνας εαυτός του στη Γκατζολία. Δε θα είχε σημασία όμως, γιατί όπως κινυηματογράφησε και ο καλλιτέχνης: "είτε αμερικάνος είναι, είτε έλληνας, ο Steve Jobs στον στρατό τα ίδια σκατά θα καθαρίσει". Σοφές κουβέντες, αποστάγμα εμπειρίας και ζωής. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στα 30 του ο αμερικάνος Steve Jobs θα απολάμβανε 3 δις χρηματιστηριακή αξία και 4.000 υπαλλήλους χάρης την ευφυία του. Στα 30 του ο έλληνας Steve Jobs θα μοίραζε πίτσες με το μηχανάκι παρά την ευφυία του. Και τα πρωινά θα διαδήλωνε το δικαίωμα της πρόσληψης ως αδιόριστος εκπαιδευτικός. Οι γονείς του, οι οποίοι θα τον φιλοξενούσαν με ευχαρίστηση ως τα 35 του&nbsp;οπότε&nbsp;το "παιδί" θα παντρευόταν&nbsp;επιτέλους, δε θα του το έλεγαν ποτέ αλλά &nbsp;είχαν μεσολαβήσει κρυφά στον πασόκο νομάρχη και&nbsp;βάλανε&nbsp;επιτέλους το παιδί τους στο δημόσιο. Τελικά ο έλληνας Steve Jobs θα γινόταν ο καθηγητής μέσης εκπαίδευσης που πάντα σκεφτόταν ότι τελικά θα γίνει. </div><div style="text-align: justify;"><br />Ζώντας ως μεσήλικας την ελληνική του δυστυχία, o καημός του&nbsp;Steve Jobs&nbsp;θα άφηνε το μήλο που έτρωγε μισοδαγκωμένο αλλά κάτι τέτοιο δε θα σήμαινε τίποτα γι' αυτόν. Όταν θα άκουγε τους μουσικούς οδυρμούς του Μάλαμα από το κασσετόφωνό του και θα σκεφτόταν πόσο ωραία θα ήταν να είχε όλη τη μουσική του κόσμου στη παλάμη και κάτι ακαταλαβίστικο θα σκιρτούσε μέσα του, θα πίστευε μόνο ότι θα ήταν τα μεσημεριανά φασόλια. Και όταν θα έπαιρνε τη ταμπλέτα για τη αυξημένη του χοληστερίνη, θα τη κοιτούσε για λίγο πριν τη βάλει στο στόμα του, αλλά δε θα μπορούσε με τίποτα να εικονοποιήσει αυτό που θα γυρνούσε στο&nbsp;μυαλό&nbsp;του.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Steve Jobs, αν ήταν έλληνας δε θα πέθαινε από καρκίνο του παγκρέατος αλλά απ' του πνεύμονα γιατί από το στρες θα κάπνιζε τέσσερα πακέτα Marlboro την ημέρα. Θα άφηνε και ως έλληνας τέσσερα παιδιά πίσω του, όλα όμως από την ίδια γυναίκα. Θα έφευγε και αυτός νωρίς. Και τραγικά. Και δε θα έβλεπε ποτέ τις θυσίες του να πηγαίνουν τόσο χαμένες, ούτε τα παιδιά του να μην έχουν το αύριο που και αυτός δεν είχε. Θα είχε να λεει και εκείνος όμως, ότι έζησε όπως ήθελε. Και ας μην έγραφε ποτέ κανείς για το πώς θα ζούσε και ο έλληνας φανταστικός εαυτός του αν είχε την ατυχία να γεννιόταν στην αμερική. </div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-4019385939347484263?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-18695976401789922742011-10-05T18:29:00.000+01:002011-10-05T18:29:06.786+01:00<div><span class="Apple-style-span" style="background-color: #f2f2f2; color: #666666; font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 15px;"><strong><span style="color: black;"><br /></span></strong></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-juf-XHCv9s8/ToticnUZ3tI/AAAAAAAABiE/Tvqyl4q2qqU/s1600/bilias.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="311" src="http://4.bp.blogspot.com/-juf-XHCv9s8/ToticnUZ3tI/AAAAAAAABiE/Tvqyl4q2qqU/s320/bilias.jpg" width="320" /></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px;"><b><br /></b></span></span></div><div style="text-align: justify;">Η οκτωβριανή πασοκική επανάσταση, όπως κάθε μαζική απάτη, ήταν δράση μιας ομάδας αποφασισμένων να ολοκληρώσουν την αρπαγή του πλούτου μιας παραπαίουσας κοινωνίας και όχι του παραπαίοντος λαού να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή. Η πασοκική επαναφορά ολοκλήρωσε με τη γνωστή από παλιά πασοκική επιστημονική ακρίβεια τις οικονομικές και κοινωνικές ανατροπές που η πρωτοφανής ανικανότητα της δεξιάς είχε αφήσει μισές. Με τη σοσιαλιστική κυβέρνηση παπανδρέου ο πλούτος έπαψε οριστικά να αποτελεί (την όποια) κοινωνική ιδιοκτησία, η δημόσια περιουσία ξεπουλήθηκε στην άρχουσα τάξη και η εξουσία διέλυσε και τη τελευταία ψευδαίσθηση σχέσης της με το λαό. Η πασοκική παλινόρθωση οργάνωσε και καλλιέργησε τον κοινωνικό αυτοματισμό και το μίσος μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Η πασοκική επανάσταση αναβίωσε την αυταρχική εξουσία και την ανανοηματοδότησε, πότε με τις κλασικές πασοκικές συκοφαντικές χυδαιότητές της και πότε με βαρυσήμαντους ακαδημαϊκούς βερμπαλισμούς παραμόρφωσης και ψευτιάς. Το πασόκ είναι το ανώτατο στάδιο της πολιτικής εξαπάτησης. Τα δυο αυτά χρόνια πασόκ είναι από μόνα τους ένας αιώνας μάκης ψωμιάδης.&nbsp;</div><div><br />Καθώς και&nbsp;</div><div><div><div><blockquote><i>"αν γίνουμε ινδία ο πάγκαλος θα αναβαθμιστεί σε ιερή αγελάδα"</i></blockquote>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; η εξαιρετική άνωθεν ρήση από&nbsp;<a href="http://toportatif.blogspot.com/">to portatif</a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1869597640178992274?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-7380695996886642042011-09-30T15:18:00.000+01:002011-09-30T15:18:10.971+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-qH5xGq8tQbs/ToXHMZYvPJI/AAAAAAAABiA/MNsQ7UfkTHw/s1600/no+cuts+conference.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="177" src="http://3.bp.blogspot.com/-qH5xGq8tQbs/ToXHMZYvPJI/AAAAAAAABiA/MNsQ7UfkTHw/s320/no+cuts+conference.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όσοι από σας βρίσκεστε στο Λονδίνο ή θα βρεθείτε εκεί τούτο το Σαββατοκύριακο, μπορείτε να περάσετε αύριο, 1η του Οκτώβρη, από το Camden town. Εκεί, αντί για τα κανάλια, την υπαίθρια αγορά, τις ατμοσφαιρικές παμπ ή τις καντίνες με τα ταϊλανδέζικα και κινέζικα, μπορείτε για αλλαγή να αναζητήσετε το camden centre όπου από τις 10 το πρωί θα διεξάγεται το συνέδριο με θέμα "Europe Against Austerity".&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο συνέδριο συμμετέχουν αντικαπιταλιστικές οργανώσεις από όλη την Ευρώπη και την Ελλάδα, πανεπιστημιακοί, μέλη του βρετανικού κοινοβουλίου, επιτροπές αναπροσαρμογής χρέους, και απλοί πολίτες. Το συνέδριο υποστηρίζουν οργανώσεις και σωματεία επίσης από όλοι την Ευρώπη και την Ελλάδα καθώς και προσωπικότητες όπως πχ ο βρετανός σκηνοθέτης Ken Loach.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι οργανωτές υπόσχονται σαφή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και θέτουν ως στόχο μια καλύτερη οργάνωση πανευρωπαϊκής αντίστασης απέναντι στις παρατεταμένες σφοδρές επιθέσεις κυβερνήσεων και τραπεζών που προσπαθούν με ενέσεις ακραίου νεοφιλελευθερισμού να εμποδίσουν το κουφάρι του καπιταλισμού να σαπίσει.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δυστυχώς, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, προσωπικά δε θα μπορέσω να&nbsp;παρευρεθώ, ώστε να μεταφέρω στο ιστολόγιό μου τις εντυπώσεις &nbsp;μου, αλλά το θεωρώ ενδιαφέρουσα πρόταση για το σαββατιάτικο πρωινό και παρακινώ το καθένα που ενδιαφέρεται να το κάνει.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η είσοδος κοστίζει 5 λίρες.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Για περισσότερες λεπτομέρειες, η ιστοσελίδα του συνεδρίου <a href="http://www.europeagainstausterity.org/">εδώ</a>. Το&nbsp;facebook event <a href="http://www.facebook.com/event.php?eid=109851879110611">εδώ </a>και&nbsp;το κάλεσμα στα ελληνικά <a href="http://www.europeagainstausterity.org/%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%88/">εδώ</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-738069599688664204?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-2000474444647337262011-09-20T09:51:00.002+01:002011-09-20T09:51:00.092+01:00<span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'trebuchet ms', verdana, arial, sans-serif; font-size: x-small;"></span><br /><div style="text-align: justify;">Αν νιώθεις τρομαγμένος είναι απόλυτα φυσιολογικό και αν η παράλυση του τρόμου σού προκαλεί θλίψη είναι πραγματικά εντάξει να την εκφράσεις. Δε ξέρω αν αισθάνεσαι περικυκλωμένος από τη παρατεταμένη απειλή, τη τρομοκρατία, αλλά από δω έξω έτσι φαίνεσαι.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γιατί η αιφνίδια επιστροφή του αεροπλάνου χωρίς ακριβή επεξήγηση είναι τρομοκρατία. Η παρασκηνιακή λήψη των αποφάσεων για τη ζωή σου από την μαριονέτα που δε φαίνεται πουθενά και αρέσκεται στην ιδέα να τη περνάς για καθυστερημένη είναι τρομοκρατία. Η "πολιτική" που άξαφνα αντικατέστησε την τεχνοκρατία είναι τρομοκρατία.&nbsp;Η οργανωμένη κλοπή όσων ακόμα σου έχουν απομείνει με το πρόσχημα πως θα σώσεις κάποτε τη πατρίδα είναι τρομοκρατία. Η μεθοδευμένη διαρροή στο τύπο που πατά στις χειρότερες ανασφάλειές σου είναι τρομοκρατία. Η αισιοδοξία των αρπακτικών που ψήφισες και που σε κρατούν ακόμα απ' τα γαμψά τους νύχια είναι τρομοκρατία. Το θράσος των χρόνιων συνενόχων να οραματίζονται τη οριστική κατατρόπωση της αξιοπρέπειάς σου ζητώντας εκ νέου ψήφο είναι τρομοκρατία.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Και τώρα βλέπεις πως σε αυτή τη τρομοκρατία βρίσκεσαι μόνος στα χέρια του κράτους που περιθάλπτεις. Και τώρα καταλαβαίνεις πως σε αυτή τη τρομοκρατία αφήνεις τα ρυπαρά του χέρια να σε πιάνουν απ' το λαιμό. Σε αυτή τη τρομοκρατία το αναγεννημένο ακαδημαϊκό του προσωπείο σού στερεί τη περίσσεια δύναμης για να καταλάβεις πως το εξωραϊσμένο περίβλημά της είναι το λιπαρό τοίχωμα μιας πολιτικής παχυσαρκίας.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και ενώ σε βυθίζει η εκ των άνωθεν τρομοκρατία και ελπίζεις πως στον πάτο που θα καταλήξεις θα βρεις μια φυσαλίδα ονειροπόλησης αντί για σκατά, εκεί, στο πυθμένα της κατατρομοκράτησης σου, όπου η βρωμιά των μεθόδων θα επέτρεπε τη λέξη απόπατος και που ο φυσικός πόνος γίνεται το κίνητρο του επίκτητου σαδισμού, θα συναντήσεις τη παραδοσιακή πρακτική της κατ' επίφαση προστάτιδάς σου, της αστυνομίας. Ακόμα και ο πιο ευυπόληπτος, ο πιο νομοταγής των πολιτών να είσαι στέκεσαι τώρα ανασφαλής στο δέος της παράταξης των μηχανόβιων, στη θέα της πολεμικής εξάρτυσής τους, στην οσμή των χημικών τους απεκκρίσεων, στην ορμή της καθοδικής πορείας ενός γκλομπ σε μια απροφύλακτη πλάτη που κατά πάσα πιθανότητα είναι πλέον η δική σου (δες πιο κάτω 1, 2). Και δεν αργείς, ευυπόληπτε να καταλάβεις &nbsp;πως ό,τι ως τώρα πίστευες ως ασφάλεια ήταν μόνο η άμυνα ζώνης ενός συστήματος που τρέπεται σε φυγή και ότι αυτοί που καλούσες για την υπεράσπιση της δημοκρατίας σου θα ήταν οι πρώτοι που θα σε τσάκιζαν σαν πραγματικά&nbsp;επέμενες&nbsp;να την εξασκήσεις.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δε ξέρω αν αισθάνεσαι περικυκλωμένος από τη παρατεταμένη απειλή, τη τρομοκρατία, αλλά από δω έξω έτσι φαίνεσαι. Περικυκλωμένος και από τα πάνω και από τα κάτω. Από τη σοφικιστικέ προσέγγιση της απάτης ως τη αδρή, πρωτόγονη βία.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τώρα, σαν νοικοκυραίος που είσαι, ανακουφιστικά απαλλαγμένος απ' το βραχνά των 20χρονων με τις κατσαρόλες που κρίνοντας από το ότι θα σαπίζουν στις φυλακές για 130 χρόνια υπήρξαν όντως η σπουδαιότερη απειλή για την ευζωία σου, μπορείς ελεύθερα να το&nbsp;εξομολογηθείς, να το βγάλεις από μέσα σου, να του προσδώσεις τις λέξεις που φωνάζουν μέσα απ' τη σιωπή της παρατεταμένης σου κατάθλιψης: Από όπου και να το δεις, από τα πάνω ή από τα κάτω, στη κορυφή ή στον πάτο, στη ζωή σου, στη δική σου ζωή, το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης. Και ας μη σπάσεις σαν νοικοκυραίος που είσαι, και ας μη καταστρέψεις ω ευυπόληπτε, και ας μη κάψεις, και ας καταδικάζεις ακόμα τη βία απ' όπου και αν προέρχεται, αρκεί που το καταλαβαίνεις, που το νιώθεις, που δε μπορείς να το κρύψεις άλλο πια απ' την αμίλητη υπόλοιπη οικογένεια:&nbsp;στη ζωή σου, στη μία σου ζωή,&nbsp;το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης.</div><br /><ol><li><a href="http://www.youtube.com/watch?v=8L43A8___-k">http://www.youtube.com/watch?v=8L43A8___-k</a></li><li><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Poqlfp5u380&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=Poqlfp5u380&amp;feature=related</a></li></ol><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-200047444464733726?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-54848852421156538572011-09-15T20:11:00.001+01:002011-09-15T23:27:40.180+01:00<div style="text-align: justify;">Ακολουθεί ανακοίνωση για την αιχμαλωσία Ψωμιάδη από τη&nbsp;πανελλήνια&nbsp;ομοσπονδία απατεώνων ποδοσφαίρου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-JmYtUEk0fVE/TnJL_Y_wBoI/AAAAAAAABh8/Z4a0qdYgwU0/s1600/MAKAROS.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-JmYtUEk0fVE/TnJL_Y_wBoI/AAAAAAAABh8/Z4a0qdYgwU0/s1600/MAKAROS.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ ΤΟΝ&nbsp;ΜΑΚΗ ΨΩΜΙΑΔΗ – ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ</div><div style="text-align: justify;">Η σύλληψη του Μάκη Ψωμιάδη στις 15 Σεπτέμβρη μαζί με τις εισβολές και έρευνες της αστυνομίας σε σπίτια και άλλων απατεώνων του ποδοσφαίρου είναι ένα μέρος της πολυμέτωπης επίθεσης του κράτους ενάντια στην ακομμάτιστους κομπιναδόρους και ιδιαίτερα σε ένα από τα πιο εξεγερμένα τμήματα αυτών, τους απατεώνες του ποδοσφαίρου και τους μυστικούς συντρόφους τους. Ο Μάκαρος συμμετείχε σε πολλές απ' τις απάτες των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών που συνέβησαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, αποτελώντας και ένα πανίσχυρο διαδραστικό δίαυλο επικοινωνίας μαζί τους. Προχώρησε σε φυγοδικίες και εξαπάτηση δικαιοσύνης και νοημοσύνης δείχνοντας την αλληλεγγύη του στους συντρόφους πολιτικούς και διεκδικώντας τους όρους της επιβίωσης και ύπαρξής τους σε αυτή τη δύσκολη τωρινή θέση της κομματοκρατίας. Το κράτος, επικαλούμενο ξαφνικά το ιδεολόγημα της "δικαιοσύνης", προσπαθεί τώρα να εξωραΐσει τα&nbsp;καταστροφικά και αντικοινωνικά σχέδιά του απέναντι στη παρανομία. Γι' αυτό και στην πραγματικότητα, ο Μάκης ο Ψωμιάδης βρίσκεται στη φυλακή γιατί είναι υπερκομματικός, γνωστός στους διωκτικούς μηχανισμούς για τη μακρόχρονη, συνεπή και αγωνιστική του παρουσία στα πεδία της καθημερινής απάτης μακριά από τις οργανωμένες κομματικές ή παρακρατικές συμμορίες που λυμαίνονται το χώρο.&nbsp;Με τη ποινικοποίηση του παράνομου στοιχήματος, την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, την αναγνώριση των σκυλάδικων ως πνευματικών κέντρων, οι εξουσιαστές τον στοχοποιούν και αποδυναμώνουν ολόκληρο τον γκανγκστερικό χώρο, προσπαθώντας να προλάβουν τη διάχυση των ιδεών και πρακτικών του σε αυτή&nbsp;την χρονική συγκυρία και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η πιο σκληρή και επιθετική πολιτική εις βάρος της κοινωνίας. &nbsp;Δε θα περάσει!</div><br /><div style="text-align: center;">ΝΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΩΣΙΕΣ ΤΟΥ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΥ</div><div style="text-align: center;">ΑΓΑΠΟΥΛΕΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ</div><div style="text-align: center;">ΜΕ ΓΗΠΕΔΙΚΗ ΒΙΑ – ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ– ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΑ ΠΕΝΑΛΤΥ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥΣ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-5484885242115653857?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-33760394649456632792011-09-05T19:11:00.000+01:002011-09-05T19:11:50.533+01:00που όμως συνέβη στο Λονδίνο, αυτό το σαββατοκύριακο.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-WwFUaI2xF0g/TmP5FiwYMTI/AAAAAAAABhw/zRS-_hknadw/s1600/sep3marchWEB.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-WwFUaI2xF0g/TmP5FiwYMTI/AAAAAAAABhw/zRS-_hknadw/s320/sep3marchWEB.jpg" width="320" /></a></div><br /><b>Η ιστορία συνοπτικά:&nbsp;</b><br /><div style="text-align: justify;">Η πλέον ρατσιστική-ακροδεξιά οργάνωση της Αγγλίας, η English Defence League (EDL για συντομία), προσπαθούσε εδώ και εβδομάδες να διοργανώσει πορεία ενάντια στη "πολυπολιτισμικότητα" γενικά και απέναντι στους μουσουλμάνους του Ανατολικού Λονδίνου συγκεκριμένα, με κεντρική στόχευση το μεγάλο τζαμί τους. Αυτό σήμανε συναγερμό στις αντιρατσιστικές οργανώσεις και την ευρύτερη αγγλική αριστερά που κλήθηκαν να δράσουν. Μετά από πολυήμερες ζυμώσεις εντός τις αριστεράς και συγκεκριμένες δράσεις η EDL περιορίστηκε τελικά σε μια σύντομη, άνευ ουσίας και αποτελεσματικότητας "στατική" συγκέντρωση σε διαφορετικό χώρο το Σάββατο 3 του Σεπτέμβρη ενώ ο καταδικασμένος αρχηγός τους (όντας παρών μεταμφιεσμένος σε ραββίνο! παραβιάζοντας τους όρους&nbsp;αποφυλάκισης&nbsp;του) οδηγήθηκε στη φυλακή. Η λονδρέζικη αντιφαστιστική αριστερά αντι-διαδήλωσε πανηγυρικά και&nbsp;κατοχύρωσε&nbsp;μια μικρή σημαντική νίκη, σε πρακτικό και συμβολικό επίπεδο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-VSrn0ywSG5A/TmP5MsJMTLI/AAAAAAAABh0/XwAvMNbu3ZE/s1600/sept3geoff1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="190" src="http://2.bp.blogspot.com/-VSrn0ywSG5A/TmP5MsJMTLI/AAAAAAAABh0/XwAvMNbu3ZE/s320/sept3geoff1.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Η δράση:</b>&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">1. &nbsp;Μια βασική αρχική πρόταση ήταν να ζητηθεί η <u>απαγόρευση της πορείας</u> της EDL. Για τους Άγγλους συντρόφους κάτι τέτοιο <b>δεν </b>σήμαινε περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης και των ιδεών, μιας και η πορείες της EDL συνοδεύονται πάντα από επιθέσεις&nbsp;λεκτικού&nbsp;μίσους και σωματικής βίας. Η αστυνομία υπήρξε καταρχήν θετική στη πρόταση αυτή δίνοντας σε ένα κομμάτι της αριστεράς τη χαρά της πρωταρχικής νίκης και την ανακούφιση για την αποφυγή επεισοδίων στη βέβαιη αντι-διαδήλωση που θα οργανωνόταν (η αποφυγή των οποίων σε κάθε διαδήλωση τελευταία αποτελεί μια στρεσογόνα εμμονή). Η πρόταση απορρίφθηκε για τρεις λόγους: Αρχικά γιατί η θετική στάση της αστυνομίας δημιουργούσε από μόνη της μια αυταπάτη. Κυρίως γιατί η εκ των προτέρων βεβαιότητα για επεισόδια υποτιμούσε τόσο την αποφασιστικότητα των αντι-διαδηλωτών όσο και τη σοβαρότητα με την οποία θα αντιμετώπιζαν το γεγονός και την ευθύνη της αυτοσυγκράτησης για την αποφυγή περιττών συλλήψεων. Αλλά ουσιαστικά γιατί θα έπεφταν στη τρομερή παγίδα - δεδικασμένο γενικών απαγορεύσεων, καθώς&nbsp;η παράταξη των συντηρητικών&nbsp;άρπαξε την ευκαιρία ζητώντας απ' την αστυνομία να απαγορευτεί κάθε πορεία σε 5 δήμους του Λονδίνου για ένα ολόκληρο μήνα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">2. &nbsp;<u>Αποδιοργάνωση του εχθρού</u>: Οι φασίστες&nbsp;είχαν οργανώσει προ-συγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία του Α. Λονδίνου από τα οποία θα ξεκινούσαν οι πυρήνες τους μέχρι να ενωθούν στη κεντρική πορεία. Αυτά ήταν ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Liverpool Street, καθώς και διάφορα μπαρ και παμπ δίπλα σε άλλους σταθμούς τοπικά. Οι σύντροφοι, συστηματικά και μεθοδευμένα, κατάφεραν και τους απέκλεισαν απ' τους σταθμούς οργανώνοντας και συμμαχώντας με το σωματείο εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς. Στη συνέχεια επικοινώνησαν με κάθε παμπ και μπαρ ενημερώνοντας και στέλνοντας φυλλάδια και&nbsp;προκηρύξεις. Το αποτέλεσμα ήταν η EDL να μη γίνει δεκτή πουθενά και να απευθυνθεί τελικά σε ένα μεγάλο σούπερ-μάρκετ ζητώντας το πάρκινγκ του για τη προσυγκέντρωση. Το σούπερ-μάρκετ βρίσκεται απέναντι από τη πολυσύχναστη αγορά του Whitechapel οπότε μια προσυγκέντρωση εκεί θεωρήθηκε επισφαλής και η άδεια απορρίφθηκε απ' την αστυνομία. Τελικά βρέθηκε μια παμπ στη&nbsp;Liverpool Street αφού πρώτα οι φασίστες υποχρεώθηκαν να οπισθοχωρήσουν ζητώντας να κάνουν μια απλή&nbsp;"στατική" συγκέντρωση σε μέρος εντελώς διαφορετικό από τον αρχικό τους στόχο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">3. &nbsp; <u>Δημιουργία ισχυρής συμμαχίας με τη κοινωνία</u>:&nbsp;Ακτιβιστές πέρασαν σαββατοκύριακα σε τοπικές αγορές, κεντρικούς δρόμους και σταθμούς, μοιράζοντας χιλιάδες φυλλάδια,&nbsp;οργανώνοντας&nbsp;τοπικές συγκεντρώσεις και συσκέψεις, και δουλεύοντας σκληρά για να εδραιώσουν την υποστήριξη των τοπικών κοινοτήτων σε αυτό το είδος της απάντησης στους φασίστες. Σε μία από τις μεγαλύτερες&nbsp;συγκεντρώσεις&nbsp;που φιλοξένησε πάνω από χίλια άτομα στο τζαμί στο ανατολικό Λονδίνο,&nbsp;μόλις μία εβδομάδα μετά το τραγικό αιματοκύλισμα στη Νορβηγία από τον ομοϊδεάτη&nbsp;της EDL&nbsp;Breivik&nbsp;&nbsp;εκλήθησαν&nbsp;και μίλησαν και Νορβηγοί σοσιαλιστές και συνδικαλιστές καλώντας τους East Enders να μην επιτρέψoυν φασίστες και ρατσιστές να πορευτούν στην περιοχή τους. Το εγχείρημα αυτό ήταν και εκείνο που κέρδισε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, και που κατέρριψε τη σκέψη για την αναστολή της αντι-διαδήλωσης και τη άφεση της όλης υπόθεσης αποκλειστικά στην αστυνομία.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-BAqRDw1-sU0/TmP5ScJHhDI/AAAAAAAABh4/SBcPdv-vRIM/s1600/sept3kelvin-455x590.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-BAqRDw1-sU0/TmP5ScJHhDI/AAAAAAAABh4/SBcPdv-vRIM/s320/sept3kelvin-455x590.jpg" width="246" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Τα συμπεράσματα:</b></div><div style="text-align: justify;">1. &nbsp;Η αντιπαράθεση με την ακροδεξιά είναι αντιπαράθεση πολιτική. Δεν είναι ούτε αντεπίθεση, ούτε αντεκδίκηση για να αφεθεί σε μικρές επιφορτισμένες ομάδες. Και οπωσδήποτε δεν είναι ζήτημα τάξης και νόμου ώστε το κράτος και τα όργανά του να αναλαμβάνουν αποκλειστικά τη δράση απέναντί της.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">2. Η εναπόθεση της αντιπαράθεσης με την ακροδεξιά στο οργανωμένο κράτος και τα όργανά του, όσο φιλικά και να φαίνονται αυτά σε ζητήματα ατομικών δικαιωμάτων και δημόσιας ασφάλειας, δε παύει να ενισχύει την ύπαρξη του διαχρονικού δούρειου ίππου στα έντερα του οποίου χάνονται επ' αόριστο τα αιτήματα για μια πιο δίκαιη κοινωνία</div><div style="text-align: justify;">3. &nbsp;Για να επέλθει νίκη, έστω και σε επίπεδο μάχης και όχι πολέμου, <u><b>σε </b></u><b><u>επίπεδο </u></b><u><b>δομής δράσης</b></u> χρειάζεται υπομονή, επιμονή, μεθοδικότητα, συστηματικότητα, εν τω βάθει&nbsp;οργάνωση, χρήσης της εμπειρίας από τα λάθη του&nbsp;παρελθόντος. Το group στο facebook που θα τους στείλει όλους στο δρόμο είναι μόνο το τελευταίο κομμάτι της μακράς αλυσίδας και όχι αυτό που τα ξεκινάει.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">4. &nbsp;&nbsp;Για να επέλθει νίκη, έστω και σε επίπεδο μάχης και όχι πολέμου, <b><u>σε επίπεδο περιεχομένου δράσης</u></b>, οι Άγγλοι σύντροφοι έμαθαν ότι απαιτείται συμπαγές ιδεολογικό υπόστρωμα και διαρκής προετοιμασία του, ισχυρές συμμαχίες, γνώση του εχθρού και συστηματική αποδιοργάνωσή του.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><b>(...παρένθεση...)</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Σχόλιο</b>:</div><div style="text-align: justify;">Η ανάρτηση αυτή δε γράφτηκε ούτε δεικτικά, ούτε συμπερασματικά για τη δράση της ελληνικής αριστεράς (το σχόλιο για facebook το έβαλα γιατί όλη η παραπάνω δράση διαφημίστηκε έντονα και σε αυτό). Οι ιδέες αυτοαναφοράς αποτελούσαν πάντοτε κομμάτι παθολογίας, κυρίως παράνοιας. Και εμείς δε χρειαζόμαστε παράνοια αλλά καθαρό, διαυγές, νέο μυαλό.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Η παρένθεση άνοιξε σκόπιμα για να χωρέσει τα σχόλιο καθενός από εμάς όταν αναπόφευκτα αποπειραθούμε να αναπλαισιώσουμε τα ανωτέρα&nbsp;συμπεράσματα&nbsp;στα δεδομένα της ελληνικής αριστεράς και ακροδεξιάς, ελληνικού κράτους και&nbsp;δυνάμεων&nbsp;καταστολής.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ωραίες λεπτομέρειες,&nbsp;<a href="http://uaf.org.uk/2011/09/rmt-rail-workers-stop-edl-using-liverpool-st-on-sat-3-sept/">εδώ</a>,&nbsp;<a href="http://leninology.blogspot.com/">εδώ</a>,&nbsp;<a href="http://www.counterfire.org/index.php/articles/opinion/14584-tower-hamlets-the-day-we-stopped-the-edl">εδώ</a>&nbsp;και αλλού.&nbsp;</div>Pics by Geoff Dexter<br /><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3376039464945663279?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-31622753049310672472011-09-03T01:26:00.000+01:002011-09-03T16:05:05.300+01:00<span class="Apple-style-span" style="background-color: white;"></span><br /><div style="text-align: justify;">Η Ελλάδα που πλασάρει ο έμπειρος ελληνέμπορας των περιθωριακών καναλιών και εκείνη που προσφέρθηκε στη τρόικα από τα πρόθυμα τσιράκια της εξουσίας στα οποία ανήκει, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: και οι δυο πωλούνται πάντα σε τιμή ευκαιρίας. Σε αυτή την υπέροχη έκπτωση που εξασφαλίζει η συναίνεση, το αυτονόητο δικαίωμα της επιβολής καθαγιάζεται, το ηθικό δίκαιο&nbsp;που πηγάζει απ' τη παρατεταμένη ελληνοψυχία του εδραιώνεται και μια νέα μορφή πρώτου πληθυντικού έρχεται για να μείνει:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="345" src="http://www.youtube.com/embed/MYC-aNRQxns" width="420"></iframe></div><br /><div style="text-align: justify;">Αφουγκράσου για λίγο αυτόν τον πρώτο πληθυντικό: <i>κάνου<b>με</b>, ζητήσου<b>με</b>, τελειώνου<b>με</b>, χρειαζ<b>όμαστε</b>, σας πλησιάζου<b>με</b>.</i> Ακούγεται αόριστος μα γνωρίζεις καλά πόσο συγκεκριμένος είναι. Αποκαλύπτει την πατροπαράδοτη απειλή της ιδεολογίας του για σκότος και ανελευθερία, η μισαλλοδοξία του ασφυκτιά μα ξεχύνεται, μας αφήνει υστερικά την υπόσχεση πως οι πρακτικές των εκλεκτών χρυσαυγίτικων συγγενειών του θα κοσμούν εφεξής τον δημόσιο βίο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Στη δική του δημοκρατία, η εκπλήρωση του διακαούς πόθου της κατάργησης του ασύλου είναι η καλύτερη αφορμή για την εκδίκηση. Στη δική του δημοκρατία, το πρόσωπό του&nbsp;ταυτίζεται με το νόμο και η προσωπική πεποίθηση με τη δικαιοσύνη. Γίνεται ο ίδιος μπάτσος στη δημοκρατία που ονειρεύεται μετατρέποντας τη θλιβερή&nbsp;υποταγή του στους κυρίαρχους σε μια ετσιθελική εξουσία. Στον κοπρώνα της δικής του δημοκρατίας ο φασισμός βρίσκει επιτέλους&nbsp;το γόνιμο έδαφος που αναζητούσε.</div><br /><i>ο τίτλος είναι <a href="http://www.youtube.com/watch?v=AmaGmFN9FtQ&amp;feature=related">στίχος </a>του Γ. Αγγελάκα</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3162275304931067247?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-43956601962212229132011-08-27T11:58:00.000+01:002011-08-27T11:58:14.892+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-y8tLXyCeCZg/Tlfr5NhifBI/AAAAAAAABgs/D0wtcOL57AQ/s1600/fantastic-wank-80002226-0-1267718970000.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-y8tLXyCeCZg/Tlfr5NhifBI/AAAAAAAABgs/D0wtcOL57AQ/s320/fantastic-wank-80002226-0-1267718970000.jpg" width="221" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Καιρό είχα να δω πολιτικό οργασμό, και&nbsp;σχεδόν ποτέ δεν είχα τη χαρά της εμπειρίας μιας τόσο παρατεταμένης απέκκρισης κοινοβουλευτικού σπέρματος, όσο αυτής των τελευταίων ημερών με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Μα η ηδονή&nbsp;της άρχουσας τάξης&nbsp;για το σπουδαίο κατόρθωμα&nbsp;της συναινετικής κατατρόπωσης του πιο κρυφού της πόθου, μοιάζει μόνο με την αρρωστημένη&nbsp;αυτοικανοποίηση&nbsp;του επιδειξία στο απροστάτευτο θύμα του. Μόνο που στο γέρικο&nbsp;σαρκίο της δημοκρατίας μας η δυσλειτουργία επέμεινε με σθένος. Οι δημοσιογράφοι προσπάθησαν&nbsp;φιλότιμα, δε λέω. Συντήρησαν επί μήνες την ανόρθωση,&nbsp;γλείφοντας&nbsp;και χαϊδολογώντας. Μα, όπως ιστορικά συμβαίνει στη δύσμοιρη χώρα μας, χρειάστηκε η τιμημένη χείρα της δεξιάς ώστε τελικά ο πολιτικός αυνανισμός της κυβέρνησης μαριονέτας και των ακροδεξιών&nbsp;της&nbsp;παρασίτων να φέρει επιτέλους τα ποθητά αποτελέσματα. Μερικές συνήθειες δε ξεχνιούνται ποτέ!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-4395660196221222913?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-7872636524639569892011-08-11T20:26:00.005+01:002011-08-21T03:48:20.611+01:00<div style="text-align: justify;">Η απτή βία όσων επί τρεις μέρες έκαιγαν και λεηλατούσαν έχει προς το παρόν υποχωρήσει στις παραδοσιακές μορφές της της εσωστρέφειας και της ενδοβολής. Έχει επιστρέψει ξανά στα semi-detached σπίτια, στα μεμονωμένα περιστατικά των δρόμων, στο δίλημμα ένταξης σε συμμορία ή ρίσκου να μαχαιρωθείς, στην εμπορία ναρκωτικών και γυναικών, στους άνευ αιτίας ξυλοδαρμούς αγνώστων ή στην ώθησή τους στις ράγες των τρένων, στον επανεγκλεισμό στη φυλακή ή το ψυχιατρείο ...business as usual δηλαδή.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με μια διαφορά:</div><div style="text-align: justify;">Πλέον, η υπερτονισμένη εγκληματική φύση των εξεγερθέντων έχει απογυμνωθεί και επίσημα από το πλαίσιο της εξαθλίωσής τους, των διακρίσεων, της έλλειψης μόρφωσης και προοπτικών από το οποίο πηγάζει στη πραγματικότητα με τη βία στην οποία έκθαμβοι γίναμε μάρτυρες. Όλα αυτά τα καθάρματα δε βρίσκονται πια στη μία άκρη του νήματος στο οποίο η άλλη άκρη είναι ο ακραίος πλούτος. Όλοι αυτά τα κατακάθια δεν είναι πλέον η μία κόψη της ψαλίδας που όλο ανοίγει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι και επίσημα ηττημένοι κατά κράτος μετά από μια αναλαμπή εξουσίας τριών νυχτών.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-wzUJ-sIz8_w/TkQpO_aP2QI/AAAAAAAABgY/5NkgUnYONVc/s1600/The_Sun_10_8_2011.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/-wzUJ-sIz8_w/TkQpO_aP2QI/AAAAAAAABgY/5NkgUnYONVc/s200/The_Sun_10_8_2011.jpg" width="156" /></a></div><div style="text-align: justify;">Αυτή τη στιγμή στη χώρα εξελίσσεται μια συντριπτική προέλαση της δεξιάς. Και σε μια κατάσταση&nbsp;έκτακτης&nbsp;ανάγκης όπως αυτή δε θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς:&nbsp;Η φωνή της αριστεράς παραμορφωμένη ήδη από τον καταστρεπτικό "τρίτο δρόμο" της δεκαετίας του 90 έχει στερήσει τον εαυτό της από το δικαίωμα να ακούγεται. Και οι προοδευτικοί λιμνάζουν παγιδευμένοι στην ερώτηση για το αν καταδικάζουν τη βία.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/--P8RgEnQY9k/TkQpZXnStOI/AAAAAAAABgc/2TGXQXeR-Bw/s1600/Daily_Star_10_8_2011.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/--P8RgEnQY9k/TkQpZXnStOI/AAAAAAAABgc/2TGXQXeR-Bw/s1600/Daily_Star_10_8_2011.jpg" style="cursor: move;" /></a>Με δραματικά εξώφυλλα οι λαϊκές&nbsp;φυλλάδες&nbsp;προτρέπουν εμμέσως σε δολοφονίες εξεγερθέντων και οι σοβαρές εφημερίδες επιζητούν εντατικοποίηση της καταστολής, η κοινωνία είναι βυθισμένη στο τρόμο και ανέχεται φωνές που καλούν το στρατό στο δρόμο, το αλύπητο χτύπημα των κατώτερων στρωμάτων ακόμα και την επαναφορά της θανατικής ποινής. Κυρίαρχο slogan στις φυλλάδες είναι το "name them and shame them". Και η ίδια η κυβέρνηση των συντηρητικών (που διατηρεί -υπενθυμίζω- τον συνασπισμό με τους φιλελεύθερους) αντεπιτίθεται με ολονύχτια δικαστήρια, άμεσες προφυλακίσεις, εγγυημένες ποινές, ποινικοποίηση της κουκούλας, άρση των επιδομάτων και όλα αυτά με ένα σύνθημα που θα έκανε ακόμα και τον αναρχικό κόσμο να διεκδικήσει πνευματικά δικαιώματα:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">fightback has begun</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">...σοκ και δέος</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-787263652463956989?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-39816227659248692662011-08-09T21:58:00.002+01:002011-08-10T12:30:19.535+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">Η περιοχή που ζω στο Λονδίνο έχει την ατυχία να βρίσκεται <a href="http://maps.google.co.uk/maps/ms?msid=207192798388318292131.0004aa01af6748773e8f7&amp;msa=0&amp;ll=51.558503%2C-0.055275&amp;spn=0.114195%2C0.298691">στο χάρτη με τις "πύρινες&nbsp;ζώνες"</a>. Περιμετρικά της νησίδας μεσοαστικής τάξης που κατοικώ, η οποία επιπλέει στο κέντρο μιας θάλασσας αστικών διαμερισμάτων φτώχειας και εξαθλίωσης, στρατιές λούμπεν ανθρώπων που τα πιο σημαντικά από όσα στερούνται είναι μέλλον και πολιτική συνείδηση, καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν. Ευτυχώς δεν ήταν εδώ όπου πυροβόλησαν εν ψυχρώ ή ξυλοκόπησαν εν θερμώ μερικούς άτυχους που πια δε ζουν για να μάθουν τις εξελίξεις.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δε μπορώ να το παίξω μάγκας και να πω ότι δεν αναστατώθηκα όταν το λεωφορείο επιστροφής στο σπίτι μετά από μια όμορφη βροχερή απογευματιάτικη βόλτα στο Camden μας άφησε -για λόγους ασφαλείας- λίγο πριν τα σύνορα των λεηλασιών και ότι έπρεπε να καλύψω εγώ και η εκλεκτή μου παρέα μερικά μίλια αβεβαιότητας με τα πόδια. Ούτε και να ισχυριστώ ότι δε συναισθάνθηκα τους παρανοϊκούς για λίγο όταν χρειάστηκε να κοιτώ συστηματικά πίσω από τη πλάτη μου και μέσα στα σκοτάδια για να ανακαλύπτω ποιος βρισκόταν από πίσω μου σε κάθε βήμα και αν ήθελε κάτι από μένα. Η πολιτική&nbsp;μου&nbsp;στάση και η κατανόηση αυτής τη κοινωνικής τάξης που εξεγείρεται μου επέτρεπε να αναγνωρίζω την αναγκαιότητα που τους έκανε εκείνη την ώρα να τα σπάνε και να τα καίνε, αλλά η καθημερινή μου ενασχόληση με τη ψυχολογία της με έκανε να τρομάζω για την άνευ λογικής βία, ψυχοπαθητικότητα, έλλειψη κοινωνικής ενσυναίσθησης, απόλυτη μη προβλεψιμότητα και αδυναμία αυτοσυγκράτησης που τη διακρίνει, κάτι που σήμαινε πως το &nbsp;να βρισκόμουν ανάμεσα σε ένα τέτοιο πλήθος μια τέτοια μαύρη ώρα ήταν μόνο μια κακοπροαίρετη&nbsp;ιδέα.&nbsp;Είχε προηγηθεί μια άνευ προηγουμένου διατάραξη στη κίνηση των μέσων μεταφοράς, το πλήθος των οποίων είχε αντικατασταθεί από κλούβες, αστυνομικά λεωφορεία, περιπολικά, πυροσβεστικά και ασθενοφόρα που έκαναν τη συνήθη φασαρία στο πέρασμα των διασταυρώσεων μόνο πια και πέρα από αυτές.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πλησιάζοντας το σπίτι, είδα πως το tesco της γειτονιάς μου είχε προλάβει να λεηλατηθεί. Απ' έξω κόσμος το φωτογράφιζε με χαμόγελο καθώς έπινε τη λεία του. Κατά μήκος του δρόμου, καφάσια με μπύρες και κρασιά περίμεναν και αυτά τη σειρά τους στη γαστρεντερική τους πορεία στα σωθικά των εξεγερμένων. Λίγο πιο δίπλα λουλούδια, και αυτά απαλοτροιωθέντα από το σουπερμάρκετ,&nbsp;τσαλαπατημένα&nbsp;στο δρόμο, αναμφισβήτητα κακός οιωνός για τη πορεία της νύχτας. Στο δρόμο συναντώ μια κυρία. Ήταν όμορφη, καλοντυμένη και περιποιημένη. Περίμενε τον αγαπημένο της προφανώς να τη πάρει. "Τι έγινε;" τη ρωτάω, "ταραχές" μου απαντάει, "λεηλάτησαν το τέσκο;" της λέω, "χρειάστηκαν μερικά πράγματα για να περάσουν το βράδυ" συνεχίζει και με μια αλησμόνητη κομψότητα παίρνει στα χέρια της τρεις γεμάτες κλοπιμαία πλαστικές σακούλες τέσκο και καληνυχτίζει. "Καλή διασκέδαση απόψε" της ευχήθηκα και γρήγορα-γρήγορα κλείδωσα της εξώπορτα του σπιτιού μου.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το πρωί στη δουλειά ήταν οι μισοί πανικοβλημένοι, οι άλλοι μισοί αμήχανοι και όλοι αναστατωμένοι, Το τραστ που δουλεύω μας έστειλε ημαιλ για να μας ευχαριστήσει που εμφανιστήκαμε σήμερα στη δουλειά παρά τις αντιξοότητες και για να μας συμβουλέψει πώς να αποφύγουμε δυσάρεστα συναπαντήματα. Διακριτικά μας επέτρεψε κιόλας να φύγουμε νωρίτερα αν θεωρούσαμε ότι μπορούσαμε να κινδυνεύουμε. Ουαλός συνάδελφός μου, που θεωρούσε επιβεβλημένη τη χρήση πλαστικών σφαιρών από την αστυνομία, έφυγε νωρίτερα και εγώ σκέφτηκα τότε πως οι Έλληνες χάσαμε το αποκλειστικό δικαίωμα στην κουτοπονηριά.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το απόγευμα πληροφορήθηκα πως μερικές τοπικές κοινότητες υγιών-αγανακτισμένων (με τη παραδοσιακή ελληνική έννοια της λέξης) ανθρώπων αποφάσισαν να ανακαταλάβουν τις γειτονιές τους και να τις καθαρίσουν. Την ιδέα την&nbsp;είχαν&nbsp;βέβαια σκεφτεί πρώτοι οι Τούρκοι μετανάστες στο Dalston που το προηγούμενο βράδυ περιφρουρούσαν τα μαγαζιά τους με ρόπαλα. Στο φως της ημέρας, η επανάκτηση από τους κατοίκους θύμισε ατενίστας στο πιο κατανοητό:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cgxr5AtEd6Q/TkGXpzlGSKI/AAAAAAAABgE/lk5Fe8Htl4Q/s1600/london+clean+up.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-cgxr5AtEd6Q/TkGXpzlGSKI/AAAAAAAABgE/lk5Fe8Htl4Q/s320/london+clean+up.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στη περιοχή που μένω όλα τα καταστήματα αυτό το απόγευμα είχαν περιφράξει τις βιτρίνες τους ανταποκρινόμενα είτε σε ένα κακό προαίσθημα είτε στη πατροπαράδοτη βρετανική προνοητικότητα. Οι pub ήταν κλειστές, αυτό σημαίνει πως λιγότερες γυναίκες θα δαρθούν αυτό το βράδυ από τους αλκοολικούς συζύγους τους. Τα σούπερμαρκετ το ίδιο. Η απογευματινή ζωντάνια της μεσοαστικής μας νησίδας ήταν εξαφανισμένη. Είχε δώσει τη θέση της σε μια βαριά ησυχία, σε μια ανησυχητική τσιμουδιά. Και ο ασήκωτος απόηχός της με κάνει να αδιαφορώ μπρος στο ασυγχώρητο κλισέ της "ηρεμίας πριν τη μεγάλη μπόρα".</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αντί για φωτογραφίες καταστροφής προτιμώ να ανεβάσω μια δυο πιο αισιόδοξες: τους Claphamistas πιο πάνω και μια παρακάτω με ένα όμορφο διπλό ουράνιο τόξο, που για πρώτη φορά είδα στη ζωή μου και που διέγραψε για λίγο τη προηγούμενη μέρα τον ουρανό της πόλης πριν αυτή παραδοθεί στις φλόγες.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YTurqoXw3fQ/TkGal_n2wkI/AAAAAAAABgI/nWPwlGdNDmY/s1600/Photo-0029.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-YTurqoXw3fQ/TkGal_n2wkI/AAAAAAAABgI/nWPwlGdNDmY/s320/Photo-0029.jpg" width="240" /></a></div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Για το τέλος σκέφτομαι πως αυτό δεν είναι εξέγερση και οπωσδήποτε δεν είναι Δεκέμβρης. Όμως άλλο τόσο, αυτό που εξελίσσεται, σκέφτομαι, είναι απόλυτα ταξικό και εντελώς μα εντελώς πολιτικό. Και χαίρομαι που μπορώ και αντιλαμβάνομαι αυτή τη σαφή διάκριση των τάξεων και τη δυναμική της πάλης τους στο βαθύ τους πυρήνα. Αλλά αυτές τις σκέψεις -πιο ανεπτυγμένες- σκέφτομαι να τις θέσω προς κρίση σε μια επόμενη ανάρτηση αφού αρχίσουν και σβήνουν κάπως οι φωτιές στα μπατζάκια μας.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3981622765924869266?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-78040749357349678222011-07-22T11:16:00.000+01:002011-07-22T11:16:00.240+01:00<div class="MsoNormal"></div><div style="text-align: justify;">Επιστρέφοντας ενθουσιασμένοι στον καταυλισμό, τρεις συνδιαδηλωτές και εγώ είχαμε την φαεινή ιδέα να τον εγκαταλείψουμε για να πιούμε κάπου μια μπύρα. Πήραμε λοιπόν ένα κεντρικό δρόμο και ανεβήκαμε σε ένα ύψωμα με πανοραμική θέα τη Γένοβα. Καλά ήταν αλλά όχι τη στιγμή που στην υπόλοιπη πόλη εξελισσόταν ένα πανδαιμόνιο βίας και αστυνομικής καταστολής. Δυσκολευτήκαμε να βρούμε κάποιο μπαρ και τελικά αρκεστήκαμε σε μια καντίνα και μερικά τενεκεδάκια. Δίπλα μας τα ασθενοφόρα επιτάχυναν σαν σίφουνες και οι σειρήνες τους ήταν τόσο δυνατές όσο και οι σειρήνες των περιπολικών. Όσο μας επιτρεπόταν από το βόμβο των ελικοπτέρων μπορούσαμε να ακούσουμε κάποια φίνα ιταλικά τραγουδάκια από το περίφημο radio Monte Carlo που σαν σε σουρεαλιστικό πανηγύρι ακουγόταν από τα ξεχαρβαλωμένα ηχεία της καντίνας που σχεδόν παράλογα παρέμενε ανοιχτή. Ώσπου σε ένα ντικρεσέντο της μουσικής καταλάβαμε πως η όλη υπόθεση «μπύρα στη λεηλατημένη Γένοβα» ήταν μόνο ιταλική φαρσοκωμωδία και αποφασίσαμε την επιστροφή στον καταυλισμό.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-twro04zyyyo/TiiAoJbNvTI/AAAAAAAABgA/Y5O8Q-usE4E/s1600/RadioMonteCarlo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-twro04zyyyo/TiiAoJbNvTI/AAAAAAAABgA/Y5O8Q-usE4E/s320/RadioMonteCarlo.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στον καταυλισμό η ατμόσφαιρα δεν ήταν ίδια με την απογευματινή του υποτιθέμενου θριάμβου και ένα τενεκεδάκι μπύρας προφανώς δεν την έκανε καλύτερη. Στο κομμάτι της ελληνικής πλευράς που εγώ είχα στρατοπεδεύσει κυριαρχούσε με μια λέξη ο φόβος. Το σκοτάδι είχε ήδη κιόλας πέσει και ο φόβος μεγάλωνε. Το ελικόπτερο πετούσε ολοένα και πιο χαμηλά και ο ισχυρός προβολέας του στόχευε έναν-έναν καθέναν από μας. Η συνοχή των διαδηλωτών που ήταν τόσο έκδηλη ολόκληρη την ημέρα έδειχνε χαλαρωμένη και ο καθένας διέδιδε τη κάθε πληροφορία με τον δικό του υποκειμενικό τρόπο. Έτσι το εδικό βάρος σε οτιδήποτε λεγόταν γιγαντωνόταν και ο μοναδικός τρόπος να παραμείνεις ψύχραιμος ήταν να μην ακούς κανέναν. Το πλήθος και η κοινή γλώσσα εξασφάλισαν με επιτυχία το αδύνατο στη προηγούμενη πρόταση. Μία ήταν η βασική φημολογία που διαδιδόταν αστραπιαία στο πάρκινγκ-καταυλισμό μας ανεξαρτήτου γλώσσας: ότι επίκειται ανήλεη επίθεση μπάτσων, μαζικό ξυλοκόπημα και συλλήψεις μέσα στο δικό μας καταυλισμό. Και το σούσουρο και η αγωνία έκαναν τη φημολογία βεβαιότητα. Η συνεχής διάβαση περιπολικών και λεωφορείων των καραμπινιέρων στη λεωφόρο μπρος από το πάρκινγκ εξέτεινε τη φημολογία, ο κινητήρας του ελικοπτέρου από πάνω μας τη παραμόρφωνε και οι σειρήνες των ασθενοφόρων την εκτόξευαν στη τροχιά της διεστραμμένης φαντασίας. Τα χαρτιά υγείας των κατασκηνωτών λιγόστευαν επικίνδυνα και οι ουρές στις χημικές τουαλέτες μεγάλωναν αναλόγως του φόβου. Σε μια γωνιά του καταυλισμού όπου είχαν κατασκηνώσει οι αναρχικές ομάδες καλλιεργήθηκε η ιδέα του αντί να μπουν αυτοί να βγούμε εμείς. Της αντεπίθεσης ως η καλύτερη άμυνα. Η ιδέα φαινόταν αποθαρρυντική αναλογιζόμενος κανείς τον συσχετισμό δυνάμεων και από μένα εντελώς απορριπτέα. Κανείς δεν έδωσε σημασία στη γνώμη μου βέβαια που διατυπώθηκε όσο περίμενα υπομονετικά στην ουρά της τουαλέτας. Ευτυχώς και μερικοί ακόμα συμμεριζόταν την ίδια γνώμη και μόλις ξεμπέρδεψαν απ’ την ουρά τη διατυμπάνισαν επίμονα. Και όπως φαίνεται η λογικοφάνειά της αποδείχθηκε με περιεχόμενο. Γερμανοί αναρχικοί του ίδιου καταυλισμού που αποφάσισαν να βγουν δεν ξαναγύρισαν εκείνη τη νύχτα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όπως συμβαίνει σε καταστάσεις κρίσης, το πλήθος σύντομα άρχισε να αναζητεί κάποιον με ηγετικές ικανότητες. Εγώ περιορίστηκα σε μια νεαρή γιατρό η οποία οργάνωνε στη πραγματικότητα το ψυχισμό μας (μιας και δεν υπήρχε τίποτα άλλο να οργανώσει) με αποφασιστικότητα. Τα συναισθήματά μου για εκείνη είχαν γίνει σχεδόν μητρικής ανάγκης. Μα και αυτή περίμενε την ηγετική πρωτοβουλία από αλλού. Στον καταυλισμό υπήρχε και μια κυρία που ήταν πρώην Ευρωβουλευτής του Συνασπισμού. Μοιραία πολλοί στράφηκαν πάνω της για πρωτοβουλίες. Αναρωτιέμαι αν ήταν μια ακόμα παραμορφωμένη διάδοση αλλά ελέχθη (και αν διαβάζει έτσι for all time sake θα ήθελα να το επιβεβαίωνε) ότι η συγκεκριμένη μίλησε τηλεφωνικά με το προξενείο στο Μιλάνο και το προξενείο με τον έλληνα υπουργό εξωτερικών και από τον τελευταίο επήλθε η διαβεβαίωση ότι όσο η ελληνική αποστολή παρέμενε εντός του καταυλισμού δε διέτρεχε το παραμικρό κίνδυνο. Πολλοί κάγχασαν με το παραπάνω σχέδιο και αναδρομικά κοιτώντας το θα ήθελα πολύ να βρισκόμουν ανάμεσα σε αυτούς δεδομένου ότι ο τότε υπουργός εξωτερικών ήταν η αυτού μεγαλειότης Γεωργάκης Ανδρέα Παπανδρέου. Το αίσθημα της ασφάλειας στο μάξιμουμ δηλαδή.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έχοντας απολέσει και τη τελευταία ελπίδα περπάτησα προς τη πλευρά της θάλασσας. Μεγάλοι βράχοι σχημάτιζαν ένα κυματοθραύστη ο οποίος κάτω από το φως του προβολέα του ελικοπτέρου δάμαζε δυναμικά τα κύματα, ώστε υπό το καθεστώς του φόβου να μπορούσε να εμπνεύσει μια γερή διάρροια αν είχες καταναλώσει νωρίτερα κινέζικο. Καν αν ακόμα θα μπορούσε ένα ίχνος ομορφιάς να αναδειχθεί στο συγκεκριμένο τοπίο σε ένα τέτοιο αναβρασμό αδρεναλίνης, η διάδοση ότι ειδικές δυνάμεις μπάτσων θα ξεφυτρώνανε όπου να ΄ταν από τη θάλασσα συνέτεινε ανεπανάληπτα στην γενικευμένη ξενέρα. Μα έπρεπε να ασχοληθώ και με κάτι περισσότερο από αυτό. Ακριβώς απέναντι από το καταυλισμό, σε ένα λόφο, ακούστηκαν πυροβολισμοί. Την ίδια στιγμή δεκάδες περιπολικά και ασθενοφόρα κινήθηκαν προς τα εκεί και πολύ σύντομα κραυγές και ουρλιαχτά ανθρώπων παρασύρθηκαν από τον άνεμο μέχρι τα μέρη μας. Ποτέ στη ζωή μου μέχρι τότε δε είχα αισθανθεί τόση ανακούφιση που δε βρισκόμουν σε ένα μέρος. Δεν ήξερα τι ήταν, δεν ήξερα τι γινόταν αλλά ό,τι ακουγόταν το έκανε αποκρουστικό. Την επόμενη μέρα έμαθα ότι ό,τι ακουγόταν μέχρι σε μας ήταν το αποτέλεσμα της ασύλληπτης βίας που είχε ασκηθεί όταν οι δυνάμεις καταστολείς είχαν μπουκάρει στο σχολείο που εδραζόταν η ομάδα των ανεξάρτητων δημοσιογράφων και του indymedia και είχαν προκαλέσει το <a href="http://www.youtube.com/watch?v=3WBuBrzoKhQ&amp;feature=related">διαβόητο μακελειό</a>&nbsp;στο σχολείο Diaz. Και τότε ο παιδικός μου φίλος έβαλε τη δική του κραυγή που ήταν κατανοητή και παρατεταμένη: «Ε όχι», είπε, «ε όχι, δε γίνεται, δε γίνεται, έβγαλαν τα τανκς!». Γυρίσαμε οι γύρω του προς τη πύλη του πάρκινγκ περιμένοντας την εισβολή των τεθωρακισμένων. Είδαμε μερικές αστυνομικές ερπύστριες να περνούν απ’ έξω μαρσάροντας και τρομοκρατώντας. Δε μπούκαραν αλλά έκλεισαν για τα καλά με τον όγκο τους τη έξοδο και διέκοψαν κάθε σκέψη για αντεπίθεση. Ήμασταν περικυκλωμένοι και στο έλεος των δυνάμεων της καταστολής.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0wX2PlvQmVo/Tih_F9GK8LI/AAAAAAAABfY/5ErWF-AEz3E/s1600/Genoa_GSF-raid_bloody-sm.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-0wX2PlvQmVo/Tih_F9GK8LI/AAAAAAAABfY/5ErWF-AEz3E/s1600/Genoa_GSF-raid_bloody-sm.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-bmRAWUQD2Tw/Tih_JV4vlQI/AAAAAAAABfs/73L5UZwQtwM/s1600/genova1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-bmRAWUQD2Tw/Tih_JV4vlQI/AAAAAAAABfs/73L5UZwQtwM/s320/genova1.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;Ώσπου τότε πήρα τη μεγάλη απόφαση: δώρισα γενναιόδωρα το τελευταίο χαρτί υγείας στους συντρόφους μου, τους αποχαιρέτισα έναν-έναν δια χειραψίας και χαμόγελου, ξεδίπλωσα το σλίπινγκ μπαγκ, το έστρωσα στο τσιμέντο, χώθηκα μέσα σ’ αυτό και σήκωσα το φερμουάρ μέχρι πάνω. Από κει χαμηλά ο προβολέας του ελικοπτέρου φαινόταν εξαίρετο θέαμα. Οι φωνές του κόσμου απαλό τραγουδάκι. Οι σειρήνες των μπάτσων παιδικά ξεφωνητά και των ασθενοφόρων χαρούμενα κλάματα. Οι ανησυχίες του παιδικού μου φίλου έρχονταν πια από μακριά, από την άλλη άκρη του τούνελ. Έκλεισα τα μάτια και αποφάσισα ότι αν σκάσουν οι ειδικές δυνάμεις από τη πύλη του πάρκινγκ, αν ξεβραστούν οι βατραχάνθρωποι απ’ τον κυματοθραύστη, αν ξεπεταχτούν οι αλεξιπτωτιστές από τα ελικόπτερα, εμένα θα με πιάσουν στον ύπνο, σε ένα ύπνο από εκείνους που κάνεις όταν το φόβο τον έχει ολόκληρο μέσα σου και τον πέπτεις, όταν τα μικρά του κομμάτια που είχαν παραλύσει κάθε σου κύτταρο ολοκλήρωναν τη δράση τους και έμεναν πια ανενεργά, αδιάφορα ανενεργά, σχεδόν αστεία.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-VOi2yH0BJRE/Tih_KuQfpmI/AAAAAAAABf0/jIkpcfoK3YQ/s1600/genova12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="199" src="http://2.bp.blogspot.com/-VOi2yH0BJRE/Tih_KuQfpmI/AAAAAAAABf0/jIkpcfoK3YQ/s320/genova12.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τα ξανάνοιξα όχι από το προβολέα αλλά από τις ακτίνες του ήλιου. Είχε ξημερώσει. Και το ξημέρωμα εκείνο ήταν μοναδικό. Η αίσθηση του μέλει μόνο να περιγραφτεί από ένα συγγραφέα μα και αυτός πώς θα μπορούσε να εισδύσει στα συναισθήματά μου; Σηκώθηκα, τινάχτηκα από τη σκόνη που σήκωνε το ελικόπτερο που δεν έπαψε στιγμή να πετά από πάνω μας και δίπλωσα το sleeping bag. Από δίπλα μου πέρασε ένας τύπος που μοίραζε μια έκδοση της “L'Unità” της παραδοσιακής εφημερίδας της ιταλικής αριστεράς αφιερωμένη στα γεγονότα της Γένοβας και στη δολοφονία Τζουλιάνι. Πήρα μία. Τη ξεφύλλισα και σκέφτηκα ότι θα ήθελα εκείνη τη στιγμή έναν εσπρέσο και ένα κρουασάν. Κίνησα προς τα λεωφορεία που είχαν ήδη παραταχτεί προς αναχώρηση. Μπήκα σε ένα, κάθισα σε θέση και περίμενα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-iEBe3wbPM7E/Tih_MOBb22I/AAAAAAAABf8/4QazXKYmMXs/s1600/genova+heli.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://3.bp.blogspot.com/-iEBe3wbPM7E/Tih_MOBb22I/AAAAAAAABf8/4QazXKYmMXs/s320/genova+heli.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο πλοίο του γυρισμού υπήρχε ένας ακατανόητος διάχυτος ενθουσιασμός και μια νικηφόρα αίσθηση. Δε τη συμμεριζόμουν καθόλου. Ήμουν άλλωστε απασχολημένος με το να αποδομώ ακόμα το φόβο, να νιώσω τα τελευταία του απομεινάρια και επιβεβαιώσω τη νέα ουδό του μέσα μου. Η Πρωτοβουλία είχε καταλάβει το κεντρικό σαλόνι και σε ανοιχτή συνέλευση πανηγύριζε. Οι αναρχικοί, ενοχλημένοι από την έλλειψη αλληλεγγύης από πλευράς μας στους μαύρους και ξυλοκοπημένους συντρόφους τους, διέκοπταν επίμονα τους πανηγυρισμούς και επενθύμιζαν αυτό που θεωρούσαν στοιχειώδες καθήκον. Ένιωσα ισχυρή συμπάθεια αλλά δε κατάφερα να πάρω το μέρος τους όταν συζητήθηκε έντονα και με πάθος το θέμα της αντεπίθεσης της προηγούμενης νύχτας που δεν έγινε ποτέ. Ένας της πρωτοβουλίας προσπαθώντας να κατευνάσει τα πνεύματα απευθύνεται σε ένα από τους αναρχικούς χρησιμοποιώντας τη προσφιλή προσφώνηση «σύντροφε». Ο αναρχικός, με ένα αποφασιστικό ύφος το διακόπτει θυμίζοντάς του ότι ποτέ δε φάγανε μαζί και δε δικαιούται να τον αποκαλεί έτσι. Ήταν μια αστεία απάντηση που προκάλεσε τη θυμηδία και ελάφρυνε το κλίμα αλλά και που άλλαξε μέσα μου κάτι για πάντα. Θα καταλάβαινα αρκετά χρόνια μετά την επίδραση αυτής της χιουμοριστικής ατάκας.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Λίγο πριν την είσοδο στα ελληνικά χωρικά ύδατα, οι σύντροφοι, το ίδιο πανηγυρικά και το ίδιο παθιασμένα δε είχαν αφήσει άρωμα για άρωμα στα duty free του καραβιού. Εντός των εγχώριων υδάτων και λίγο πριν την Ηγουμενίτσα το πλοίο σταμάτησε. Μας ενημέρωσαν πως οι ναυτεργάτες στο λιμάνι έκαναν 3ωρη στάση εργασίας και δε θα μπορούσαμε να δέσουμε. Νέο κύμα πανηγυρισμών εξαπλώθηκε στους συντρόφους. Η διαδήλωση στη Γένοβα έκλεισε με μια ακόμα νίκη του εργατικού κινήματος.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τέλος των αναμνήσεων.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2011/07/2001-1.html">πρώτο </a>μέρος αυτών, το <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2011/07/2001-2.html">δεύτερο </a>και το <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2011/07/2001-3.html">τρίτο&nbsp;</a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=QfdJ2WO8Pvg">Και για μετά το τέλος</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-7804074935734967822?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-24924792305056576742011-07-21T11:52:00.000+01:002011-07-21T11:52:00.126+01:00<div style="text-align: justify;">Το επόμενο πρωί δε με ξύπνησαν ούτε οι λαμπρές ακτίνες του γενοβέζικου ήλιου, ούτε η καυτή άσφαλτος του πάρκινγκ πάνω στην οποία κοιμήθηκα, ούτε και η αγωνία για τη μέρα που ξεκινούσε. Με ξύπνησαν οι έλικες του ελικοπτέρου που ράπιζαν τον αέρα στη χαμηλή του πτήση πάνω στον καταυλισμό σε μια απόπειρα πιστοποίησης ότι κάθε μας κίνηση βρισκόταν υπό παρακολούθηση. Μα δε με ένοιαξε αυτή η πρωτόγνωρη εμπειρία πρωινής έγερσης καθώς παρασύρθηκα κατευθείαν από τη ζωντάνια μιας κοινότητας στην οποία αισθανόμουν καλοδεχούμενος. Η ουρά στις χημικές τουαλέτες επιβεβαίωνε με τον τρόπο της την οριστικοποίηση του πρωινού ξυπνήματος και έδινε την ευκαιρία μιας πρώτης επαφής με το χώρο και τους ανθρώπους του. Ο καταυλισμός φαινόταν οργανωμένος και στην αύρα του δε διέκρινα το παραμικρό από την αναταραχή της προηγούμενης νύχτας. Η μισή έκτασή του ήταν κατειλημμένη από τους Γερμανούς διαδηλωτές, στην αντίπερα όχθη ήμαστε οι Έλληνες και διάσπαρτες στις γωνίες διάφορες λοιπές εθνικότητες. Η σκηνή του Μανού είχε κιόλας αποσυναρμολογηθεί κάνοντας το πάρκινγκ να φαίνεται απέραντο. Μεγάλα αντίσκηνα είχαν στηθεί περιμετρικά, με παραμορφωμένα τα σύμβολα των μεγάλων πολυεθνικών και κάτω από αυτά κόσμος προετοιμαζόταν για τη πορεία διορθώνοντας λεπτομέρειες σε πλακάτ, πανώ, σημαίες και μουσικά όργανα.&nbsp;</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-fBgyG8QELa0/Tib6el_-YFI/AAAAAAAABfU/hT8PQqwSeLE/s1600/P6240003.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-fBgyG8QELa0/Tib6el_-YFI/AAAAAAAABfU/hT8PQqwSeLE/s320/P6240003.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">Ακολουθώντας το πλήθος που έβγαινε από τις πύλες του καταυλισμού οδηγήθηκα σε μια σειρά από παραλιακά πάρκα όπου νέα αντίσκηνα φιλοξενούσαν φόρουμ και συνελεύσεις. Στάθηκα περισσότερο σε δύο από αυτά: στο πρώτο αναλυόταν η πρόταση «Τόμπιν» για φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών και στο άλλο εξελισσόταν μια συζήτηση για την άρνηση του χρέους των αφρικανικών χωρών. Τις παρακολούθησα και τις δυο υπό τη παραδοχή πως τις πιο πολλές δε θα μπορούσα να τις παρακολουθήσω. Στο μεταξύ ο κόσμος στις παραλιακές λεωφόρους πλήθαινε και οι οργανωμένες ομάδες, με τα χρώματα και τις μουσικές τους, έπαιρναν τη σειρά τους κατά μήκος της πορείας. Κάποιοι Καταλανοί αυτονομιστές συζητούσαν με τους αντίστοιχους της Κορσικής. Από ένα στενό εμφανίστηκε το μπλοκ των κούρδων. Πίσω τους ένα μπλοκ τούρκων κομμουνιστών. Ευτυχής και συμβολική διάταξη. Όπως συνήθως, οι κούρδοι χαμήλωναν τα πρόσωπά τους στη θέα φωτογραφικών και κινηματογραφικών μηχανών, ακόμα δε ξέρω αν ήταν ένα ευγενές πολιτισμικό τους χαρακτηριστικό ή το αποτέλεσμα ενός αγιάτρευτου αισθήματος καταδίωξης. Κρατούσαν μεγάλες φωτογραφίες του Οτσαλάν, και βλέποντάς τους σε μια κατάσταση μόνιμης συναισθηματικής συγκίνησης, παρόλο που το επεξεργαζόμουν διανοητικά δε μπορούσα να απαρνηθώ τα αρνητικά συναισθήματα της σχέσης της εθνικής μου καταγωγής και της κατάδοσης του αρχηγού τους.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μέχρι εκείνη τη στιγμή, με εξαίρεση το ελικόπτερο, η δυνάμεις καταστολής ήταν διακριτικά αφανείς. Μα καθώς η πορεία πύκνωνε, η αντανάκλαση των ηλιακών ακτινών στα κράνη τους πρόδιδε τη παράταξή τους σε παράδρομους, νησίδες, ανισόπεδα, μικρά υψώματα και λοιπές λεπτομέρειες της άστατης αστικής γεωγραφίας της ιταλικής πόλης. Σε κάθε λάμψη κράνους και ασπίδας αντιστοιχούσε και μια κραυγή αποδοκιμασίας ώστε τελικά ο βόμβος ενός πλήθους που ξεκινά να ενθουσιάζεται να δώσει τη θέση του στο αλύχτισμα μιας μάζας που γινόταν εξοργισμένη. Η ψυχραιμία ακόμα κυριαρχούσε αλλά το ήδη δοκιμασμένο ένστικτο επιβίωσης με παρότρυνε να αναπτύξω το βήμα αν ήθελα να ολοκλήρωνα τη μέρα όπως την είχα ξεκινήσει. Αναζητώντας την οικειότητα της ελληνικής γλώσσας βρήκα τα ελληνικά μπλοκ και ενσωματώθηκα κάτω από το πανώ της Πρωτοβουλίας. Μια γλυκιά φοιτήτρια νοσηλευτικής κρατούσε το ένα δοκάρι και εγώ που ουδέποτε υπήρξα τζέντλεμαν δε προσφέρθηκα να τη ξαλαφρώσω από το βάρος, προτιμώντας ένα ανόητο πρόσχημα φτηνής κουβεντούλας. Το προσωρινό σαχλαμάρισμα σταμάτησε μια δημοσιογράφος του Άλφα που διέκοψε απότομα τη πορεία του ελληνικού μπλοκ –γιατί αυτοί εκεί πέρα κάνανε ρεπορτάζ! Στη θέα της σκέφτηκα τη μάνα μου που ίσως να περίμενε να της τηλεφωνούσα για να επιβεβαίωνα τη καλή μου υγεία αλλά η ομαλή μέχρι εκείνη την ώρα πορεία με αποθάρρυνε από το να θυμηθώ ότι σκοπός της τηλεόρασης είναι να τρομοκρατεί τους άμοιρους τηλεθεατές της. Και έτσι την άφησα στο καημό της και την αγωνία – όπως με ενημέρωσε η ίδια κατά την επιστροφή μου.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8ylBjyqb604/Tib6abK8_GI/AAAAAAAABfQ/aZ_NskFeWAg/s1600/P6240001.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-8ylBjyqb604/Tib6abK8_GI/AAAAAAAABfQ/aZ_NskFeWAg/s320/P6240001.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο μεταξύ το ρεπορτάζ διακόπηκε από μια αναστάτωση που ερχόταν από τα πίσω. Από το ύψωμα που βρισκόμουν διέκρινα καπνούς κάπου προς το τέλος της πορείας και από το σπασμένο τηλέφωνο συνειδητοποίησα ότι η γνωστή τακτική του σπασίματος της πορείας και της μαζικής επίθεσης μπάτσων στην ουρά της είχε μόλις εφαρμοσθεί. Η υπόλοιπη πορεία, ασφαλής στο εναπομείναν μέγεθός της, συνέχισε απρόσκοπτη ίσως επειδή γνώριζε πως ήταν ακόμα νωρίς για να ανησυχήσει για την πλήρη της ακεραιότητα. Το ίδιο και εγώ. Είχα μερικές ώρες ακόμα να περάσω ανέμελα, περπατώντας ανάμεσα σε χιλιάδες, κουβεντιάζοντας με δεκάδες και καταγράφοντας στη μνήμη τις εικόνες μιας πραγματικά ανοιχτής πόλης και τις γραφικότητες που τις ακολουθούσαν. Σε μια απλή παράθεση καταγράφω τα μεγάλα λευκά σεντόνια που κρεμόταν από τα ανοιχτά μπαλκόνια με τα οποία οι κάτοικοι καλωσόριζαν στη πόλη τους τους πολίτες του κόσμου, τους κουβάδες δροσερού νερού με τους οποίους άλλοι κάτοικοι κατέβρεχαν τους διαδηλωτές που διψούσαν για λίγο ακόμα, τις αμέτρητες μπάντες που παιάνιζαν μελωδίες από τραγούδια της επανάστασης μέχρι φελινικά σάουντρακ ασυγκράτητης χαρμολύπης, κλόουν, μασκαράδες, ανθρώπους να χορεύουν και να γελάνε, δέκα διαφορετικούς Πάπες να φωτογραφίζονται, δύο Έλβις Πρέσλευ, δυο-τρεις Μαραντόνα, τον Νίκο Κωνσταντόπουλο τον τότε πρόεδρο του Συνασπισμού και μετέπειτα του Παναθηναϊκού με τη γραβάτα του και τους παρατρεχάμενους να αποχωρίζεται προσωρινά τον ανυπόφορο αστισμό του. Ήταν το «πολύχρωμο, ανομοιογενές» κίνημα ενάντια στη παγκοσμιοποίηση στη μεγαλοπρέπειά του, το «όλοι διαφορετικοί μα όλοι ενωμένοι» σε μια χαρούμενη πράξη.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Και μέσα στο μέγα πλήθος, στο μέγα χαλασμό, μια παράξενη όαση ξεπρόβαλε από τις νότες και τους αλαλαγμούς. Ένα μικρό μα κραταιό γαλατικό χωριό, με την σφικτή του αλυσίδα, τη πανίσχυρη ομάδα περιφρούρησης. Η πολυμελής αντιπροσωπεία του ΚΚΕ άνοιγε το δρόμο ανάμεσα στις μάζες, περιχαρακωμένη στην εντέλεια μέσα στο δίκιο της, αποφασισμένη μες από την περήφανη απόστασή της, περιφρουρημένη και ξεκάθαρη και πέραν κάθε υποψίας, η πολυμελής αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, το ΚΚΕ, σε αλυσίδα και περιφρούρηση, σε αλυσίδα, σε περιφρούρηση, και όλοι μαζί, η πολυμελής αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, να φωνάζει το σύνθημα που όλους μας ενώνει, μας ενώνει, ενώνει: ΚΚΕ το κόμμα σου λαέ! Το κόμμα σου, λαέ, ΚΚΕ.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Λίγο πριν ο κεντρικός πυρήνας της διαδήλωσης περάσει τη κόκκινη γραμμή, τη διαχωριστική που κατέδειχνε μέχρι που μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς να παίξουμε το κεφάλι μας, που ήταν όντως κόκκινη και τόσο διαχωριστική που σχεδόν δε φαινόταν από το πλήθος των μπάτσων που τη πατούσαν, που καθόριζε τα σύνορα της non man land στο άλλο άκρο της οποίας οι G8 συνομιλούσαν και αποφάσιζαν για το καλό το δικό μας, λίγο πριν λοιπόν περάσει από κει και κληθεί να αποφασίσει αν η σύναξη 500.000 ανθρώπων είναι όντως ικανή να σταματήσει τη σύναξη οκτώ, συνέβη η πραγματική εξαπάτηση, το colpo grosso. Από το τέλος της ουράς, από εκείνο που είχε απομείνει από την εκκαθάριση του μαύρου μπλοκ το πρωί από τις δυνάμεις καταστολής, ένα μακρόσυρτο βουητό που ακουγόταν χαρούμενο διαδιδόταν. Ήταν σαν ηχητικό κύμα που παρέσερνε και παρακολουθώντας το περίμενες τη σειρά σου για να σε παρασύρει. Μα η αναμονή για το κύμα αυτό ήταν περισσότερο ανυπομονησία, μιας και η ενέργειά του εγκατέλειπε όσους περνούσε με μια απρόσμενη ιλαρότητα, με μια ασυγκράτητη έκφραση επιδοκιμασίας. Ήταν σαν να ζητούσες να λουστείς από αυτό το κύμα. Τι είχε συμβεί; Γιατί χαίρονταν έτσι όλοι. Σύντομα το κύμα με έλουσε και μένα. Έμαθα αυτό που είχε συμβεί. Η σύνοδος, η περίφημη σύνοδος των G8 είχε ματαιωθεί. Η μεγάλη διαδήλωση της Γένοβας είχε ματαιώσει τη σύνοδο των G8. Τι ευτυχία, τι χαρά, τι μεγάλο ψέμα, τι μεγάλη απάτη!! Ακόμα και όταν αντιλαμβάνεσαι το αδιανόητο της είδησης προτιμάς να αφεθείς στη χαρούμενη αγκαλιά του πλήθους καθώς μόνο έτσι δε θα αισθανθείς απελπιστικά μόνος στη διάψευσή της. Και περπατώντας, ένα με το πλήθος, ενθουσιασμένος όντας το πλήθος, χρειάστηκε να διανύσω αρκετά ακόμα χιλιόμετρα για να υποψιαστώ τη κομπίνα, μα και να διανύσω και κάμποσα ναυτικά μίλια στην Αδριατική για να την εμπεδώσω. Κανείς δεν ήταν απόλυτα σίγουρος ότι η είδηση αυτή δεν ήταν σπασμένο τηλέφωνο. Και οι περισσότεροι γύρω μου αποφάσισαν προσωρινά να τη δεχτούν ως αληθινή. Γιατί, ούτε twitter υπήρχε τότε ούτε άμεσο ίντερνετ μέσω τηλεφώνου και η περιήγηση κλήσεων κόστιζε ακόμα πολλά. Μα και να υπήρχε η τεχνολογία κανείς δε θα προτιμούσε να διαψεύσει τόσο γρήγορα τη χαρά. Έτσι, το πέρασμα του μεγαλύτερου όγκου των διαδηλωτών μπρος από τη κόκκινη γραμμή έγινε ανώδυνα, ευχάριστα, χαρούμενα. Κοιτάζαμε τους μπάτσους που τη φυλάγανε αφ’ υψηλού, σχεδόν απαξιούσαμε ούτε καν να φανταστούμε να συγκρουστούμε με εκείνους δεδομένου του θριάμβου. Και έτσι έγινε το πέρασμα με τα κεφάλια μας ακέραια και αναίμακτα. Τώρα πια δεν έμενε τίποτα περισσότερο από το να επιστρέφαμε στον καταυλισμό και να οργανώναμε τα επινίκια. Για λίγο με φανταζόμουν στα στενά της Γένοβα, να πίνω και να γλεντάω, αλλά η αποθαρρυντική εικόνα της αρμάδας των μπάτσων που περπατούσε δίπλα μου ευτυχώς με σταμάτησε από την επικίνδυνη φαντασίωση. Γιατί όπως έδειξε η μετέπειτα εμπειρία, το καίριο κτύπημα από τις δυνάμεις καταστολής γίνεται ακριβώς τη στιγμή του ηλιθίου ονειροκοπήματος, τη στιγμή που επιτρέπεις στον εαυτό σου να σκεφτεί ότι οι ένοπλοι και έννομοι υπερασπιστές της άρχουσας τάξης θα μπορούσαν ποτέ να επιτρέψουν τη φαντασίωση. Ήδη κάποιοι αφελείς ονειροπόλοι ξυλοκοπούνταν αγρίως στο τελευταίο κομμάτι της πορείας και αυτό έμελε να ήταν η αρχή ενός ολονύχτιου αγώνα ενάντια στον εφιάλτη. Και όμως η πορεία ήταν τόσο μεγάλη που η βία που εξαπλωνόταν σα ρεύμα στη σπονδυλική της στήλη δε μου είχε γίνει ακόμα αντιληπτή πέρα από τα διάσπαρτα αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα και τις βανδαλισμένες σιδεριές με τις οποίες οι τράπεζες είχαν στολίσει τις βιτρίνες τους. Κατάκοπος απ’ τα χιλιόμετρα πεζοπορίας αλλά με τη γεύση της επιτυχίας στα χείλη επέστρεψα με τους υπόλοιπους στον καταυλισμό.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">συνόδευσε τα παραπάνω με <a href="http://www.youtube.com/watch?v=RbwtwFMhCdA">αυτό</a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">το <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2011/07/2001-1.html">πρώτο </a>μέρος και το <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2011/07/2001-2.html">δεύτερο</a> μέρος</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">στην επόμενη ανάρτηση:</div><div style="text-align: justify;">πόσο μεγάλη ήταν η νύχτα που ακολούθησε;</div><div style="text-align: justify;">είναι τελικά καλή ιδέα η μπύρα εν μέσω δακρυγόνων και δυνάμεων καταστολής;</div><div style="text-align: justify;">επέζησα τελικά;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-2492479230505657674?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-85544762984580876762011-07-20T11:39:00.001+01:002011-07-20T13:18:57.295+01:00<div style="text-align: justify;"><b><br /></b><br /><b>μάγκες πιάστε τα γιοφύρια</b><br /><br />Η προσέγγιση του λιμανιού της Ανκόνα το επόμενο πρωί φανέρωσε τη κεντρική ιδέα του τριημέρου: μπάτσοι, αμέτρητοι μπάτσοι παντού. Οι διαδηλωτές είχαν πιάσει τις βιτρίνες του πλοίου και τις κουπαστές και κοιτούσαν με προβληματισμό και συγκρατημένη αναμονή. Κάποιοι έβριζαν. Σταμάτησα το μέτρημα των αστυνομικών λεωφορείων που περίμεναν στο λιμάνι στο 53 γιατί κατάλαβα πως το να συνεχίσω στα υπόλοιπα δε θα προσέφερε περισσότερα στις πρωταρχικές μου σκέψεις. Η επιβίβασή μας στο λεωφορείο ωστόσο έγινε χωρίς πρόβλημα, μαθαίνοντας εκ των υστέρων πως στην επόμενη καραβιά ελλήνων διαδηλωτών, του Συνασπισμού, απαγορεύτηκε η έξοδος από το πλοίο και η είσοδος στην Ιταλία. Η συνθήκη του Σένγκεν είχε αρχίσει να εφαρμόζεται εκείνη τη χρονιά και η μετακίνησή μας ως ευρωπαίοι πολίτες, άρα και των συνασπισμένων, όφειλε να ήταν ελεύθερη. Μα ό,τι συνέβη σε αυτούς δεν ήταν παρά η πιστή εφαρμογή της Σένγκεν η οποία προέβλεπε και κλείσιμο των συνόρων όταν «ταραξίες», στη προκειμένη περίπτωση πρόγονοι του τρισκατάρατου Σύριζα, υπήρχαν υποψίες ότι θα προκαλούσαν επεισόδια. Ήταν η πρώτη εξαπάτηση του πλήθους από αυτές που εγώ αντιλήφθη εκείνο το τριήμερο.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-EIxWF4YDOe8/TiXVZapdBZI/AAAAAAAABfE/AN55E-yZx-4/s1600/P6240002.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-EIxWF4YDOe8/TiXVZapdBZI/AAAAAAAABfE/AN55E-yZx-4/s320/P6240002.JPG" width="320" /></a></div><br />Η μετακίνησή μας από την Ανκόνα στη Γένοβα διήρκησε σχεδόν ολόκληρη τη μέρα. Προγραμματισμένο ήταν να βρισκόμαστε στο προορισμό μας εγκαίρως για τη πρώτη διαδήλωση, της Πέμπτης, προοίμιο της μεγάλης της επόμενης ημέρας. Ωστόσο οι συνοδοί μας είχαν διαφορετικά σχέδια και μεγαλύτερη εξουσία. Η ελληνική αποστολή συνοδευόταν από κλούβες και αυτοκίνητα των καραμπινιέρων σε ολόκληρο το ταξίδι στην Ιταλία. Αυτοί ήλεγχαν το ρυθμό και τη ταχύτητα του καραβανιού και ενδεχομένως αυτοί να καθόριζαν και τις στάσεις. Δεν μπορώ να γνωρίζω, ούτε και έμαθα ποτέ τους λόγους, αν πχ σκόπευαν να μη βρεθούμε εγκαίρως στη διαδήλωση εκείνη τη μέρα. Υπήρξαν μάλιστα κάποιες στάσεις οι οποίες διήρκησαν τόσο ώστε κάποιος να αρχίσει να σκέφτεται ότι γίνεται κράτησή μας και παρεμπόδιση μετακίνησης.<br />Το καλό κλίμα εντός του δικού μας λεωφορείου όμως διασκέδαζε τη πατροπαράδοτη ελληνική καχυποψία και το ταξίδι γινόταν ολοένα και πιο ευχάριστο με νυν και πρώην φοιτητές στη γείτονα χώρα να μας ξεναγούν στο πέρασμά μας από το Σαν Μαρίνο, με σχόλια αστεία και σοβαρά για την ιταλική βιομηχανία που συναντούσαμε κατά μήκος της Βία Αδριάτικα, και τους χαρούμενους συνειρμούς στο πέρασμα μπρος από εργοστάσια όπως της Πιάτζιο και της Νουτέλα. Σε έναν από τους σταθμούς τροφοδοσίας που σταματήσαμε για φαγητό, τουαλέτα και τσιγάρο, διαδόθηκε η φήμη πως αυτός ανήκει σε εταιρία του Μπερλουσκόνι. Η ανωνυμία του διαδικτύου μου επιτρέπει να εκμυστηρευτώ πια πως η παραπάνω πληροφορία έδωσε σε κάποιους συντρόφους το ηθικό δικαίωμα για ένα μίνι πλιάτσικο σε είδη πρώτης ανάγκης, όπως τα πατατάκια. Η αποκάλυψη της πράξης αυτής εντός του λεωφορείου επέφερε την μυστική επιδοκιμασία όλων όταν διαπιστώσαμε ότι τα κλοπιμαία (ή καλύτερα τα απαλλοτροιωθέντα) είχανε γεύση ρίγανης.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκείνη την εποχή διατηρούσα την ακατανόητη τώρα και σχεδόν εφηβική πεποίθηση ότι το κινητό τηλέφωνο ήταν δείγμα κομφορμισμού γι’ αυτό και αρνιόμουν πεισματικά να αποκτήσω ένα. Έτσι δεν έμαθα ποτέ την αγωνία της μάνας μου όταν εκείνη από την άνεση της τηλεόρασής της μάθαινε ότι εκεί που έστελνε το γιο της μόλις οι μπάτσοι είχαν δολοφονήσει ένα συνομήλικό του. Παραδόξως βέβαια ούτε και οι άλλοι συνδιαδηλωτές πληροφορήθηκαν εγκαίρως τα νέα γι’ αυτό η δολοφονία Τζουλιάνι μας ανακοινώθηκε με το τρόπο που τα δυσάρεστα γεγονότα ανακοινώνονται στο στρατό, στα σχολεία και τις κατασκηνώσεις. Σε μια από τις στάσεις τροφοδοσίας ο αρχηγός της αποστολής (που αυτή τη στιγμή δε θα θυμάμαι το παραμικρό από τα προσωπικά και πολιτικά του χαρακτηριστικά) μας συγκέντρωσε και μας είπε πως τα πράγματα εκεί που πηγαίνουμε έχουν σοβαρέψει σημαντικά και πως υπάρχει ήδη ένας νεκρός.<br />Δεν ξέρω αν οι λέξεις ειπώθηκαν τυχαία αλλά η αποφυγή του όρου δολοφονία είχε μια ανακουφιστική επίδραση πάνω μου παίζοντας προφανώς με ένα άγουρο ένστικτο αυτοσυντήρησης για το οποίο αναδρομικά ντρέπομαι δημόσια. Κανείς δε γνώριζε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον θάνατο και μόνο όταν ήρθαμε σε επαφή με κατασκηνωτές στο τελικό μας προορισμό μάθαμε αυτό που είχε στη πραγματικότητα συμβεί. Στο λεωφορείο η είδηση αυτή δε συζητήθηκε ανοικτά χάνοντας έτσι και τη δυνατότητα να υποστηρίξουμε ο ένας τον άλλο για τα βαριά συναισθήματα που η ατμόσφαιρα πρόδιδε ότι μας διακατείχαν και να αποδείξουμε ότι ο όρος «σύντροφε» που αιωρούταν κάθε τέσσερις λέξεις εντός του λεωφορείου είχε όντως μια ουσιαστική συναισθηματική αξία. Μα από τον εκνευρισμό για τις συνεχείς διακοπές της πορείας μας από τους μπάτσους γινόταν κατανοητό ότι ο φόβος μπορούσε να μετατραπεί εύκολα στον αναγκαίο αντίποδά του της οργής.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-pSv2l6E3IWo/TiXZpubZl_I/AAAAAAAABfM/_zDYyhYbu_0/s1600/genov+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="215" src="http://3.bp.blogspot.com/-pSv2l6E3IWo/TiXZpubZl_I/AAAAAAAABfM/_zDYyhYbu_0/s320/genov+1.jpg" width="320" /></a></div><br />Στη Γένοβα φτάσαμε&nbsp;βραδέως, αργά και καθυστερημένα, το βράδυ της Πέμπτης. Η πρώτη μέρα της προγραμματισμένης μας δράσης είχε χαθεί. Οδηγηθήκαμε κατευθείαν σε ένα τεράστιο πάρκινγκ στο λιμάνι όπου βρισκόταν ο κυρίως καταυλισμός των διαδηλωτών. Υπήρχε μια γενική αναστάτωση σε αυτό και ο λόγος δεν ήταν η συναυλία του Manu Chao που μόλις είχε τελειώσει στον ίδιο χώρο. Δεν είχε να κάνει με τη χαρούμενη μετασυναυλιακή ενέργεια που παίρνεις απ’ τον Μανού, ήταν κάτι λιγότερο από αυτό, πιο βαρύ, πιο σκοτεινό. Ή ίσως ήταν μόνο μια δική μου αντίληψη ή ένα προαίσθημα για αυτό που θα ζούσα στον ίδιο χώρο ακριβώς 24 ώρες αργότερα. Στη σκηνή που είχε στηθεί, ένας νεαρός άνδρας μιλούσε μόνος του σε ένα αόρατο πλήθος, ήταν ατημέλητος και ακατανόητος, φανερά αναστατωμένος και υποθέτω κυνηγημένος από τους δαίμονες της δικής του διαταραγμένης προσωπικής αντίληψης. Δεν τον ξαναείδα από τότε&nbsp;ποτέ&nbsp;.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">εισαγωγή στις επόμενες (και ουσιαστικές) αναρτήσεις με <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Cq8LFWUzOK4&amp;feature=related">αυτό</a></div><div style="text-align: justify;">το πρώτο μέρος της ανάμνησης&nbsp;<a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2011/07/2001-1.html">εδώ</a><br /><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">στην επόμενη ανάρτηση:</div><div style="text-align: justify;">τι ρόλο έπαιξε η γλυκιά φοιτήτρια της νοσηλευτικής;</div><div style="text-align: justify;">ποιος πρόεδρος μεγάλης ΠΑΕ συμμετείχε στα γεγονότα;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-8554476298458087676?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-65043082496367038762011-07-19T11:21:00.000+01:002011-07-19T11:21:00.221+01:00<div style="text-align: justify;">Αναπολώντας ωραία και ξεχωριστά γεγονότα στα οποία πήρα μέρος και ακόμα ωραιότερα που δεν πήρα, αναλογιζόμενος πόσο γρήγορα φόρτωσα στη νεανική μου καλοσχηματισμένη πλάτη μια ολόκληρη δεκαετία και αναρωτώμενος αν ακόμα η μνήμη μου με υπηρετεί αξιοπρεπώς, θα προσπαθήσω σ’ αυτή και στις επόμενες&nbsp;αναρτήσεις&nbsp;να μετασχηματίσω τις μνήμες σε παραγράφους καταγράφοντας την εμπειρία μου από τη μεγάλη και αιματοβαμμένη διαδήλωση της Γένοβας το 2001 από την οποία στις 21+22 του Ιουλίου συμπληρώνονται δέκα ολόκληρα χρόνια.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>σαν βγεις στο πηγαιμό</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έχοντας εκείνο τον Ιούλιο ολοκληρώσει το 4ο έτος σπουδών και με τον ενθουσιασμό της συμμετοχής σε φοιτητικές κινητοποιήσεις, πολιτικές ζυμώσεις και διαμάχες είχα την επιθυμία να μετουσιώσω την επιθυμία μου για συμμετοχή σε κοινωνικά γεγονότα που θα ταίριαζαν στις σκέψεις μου για τον άνθρωπο και τη θέση του στον κόσμο που τότε αναπτύσσονταν ραγδαία. Με το κίνημα του Σιάτλ εν πλήρη εξελίξη, με τη φράση «ενάντια στη παγκοσμιοποίηση» να ξεστομίζεται από χείλη του καθενός -απ’ τον Νόαμ Τσόμσκυ ως τους παπαροκάδες- και με κάμποσους συμφοιτητές και γνωστούς μου να είχαν συμμετάσχει λίγους μήνες πιο πριν στη διαδήλωση στη Νίκαια ενάντια στον σχεδιαζόμενο (και απόλυτα επιτυχημένο) μετασχηματισμό της Ευρώπης σε Ένωση καπιταλιστών, δε θα μπορούσα να αρνηθώ τη πρόσκληση της συμμετοχής στην εκδρομή που οργάνωνε για το τριήμερο 19-22 Ιουλίου στη Γένοβα η αντίστοιχη «Πρωτοβουλία» ενάντια στη συνέλευση των G8.&nbsp;</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-eIWp6rb5EyI/TiS5STJcPiI/AAAAAAAABe4/Lk6DKjZ_XkI/s1600/anticapita.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-eIWp6rb5EyI/TiS5STJcPiI/AAAAAAAABe4/Lk6DKjZ_XkI/s1600/anticapita.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Πάντα κρατούσα αποστάσεις από τους κατά τ’ άλλα μαχητικούς ΣΕΚίτες αλλά οι ενδοιασμοί στη συμμετοχή μου στη οργάνωση-ομπρέλα «Πρωτοβουλία Γένοβα 2001» που δημιούργησαν κάμφθηκαν όταν στο ένα και μοναδικό πούλμαν που ξεκίνησε από τα Γιάννενα εκείνο το πρωί της Πέμπτης είχαν εξασφαλίσει θέση εκτός των ΣΕΚιτών και Συνασπισμένοι, Μ-Λδες, Λ-Μδες, ΝΑΡίτες, τροτσκιστές, ο μοναδικός εναπομείνας μαοϊκός των Ιωαννίνων, οικολόγοι-ακτιβιστές, αναρχικοί, ανένταχτοι, συνδικαλιστές καθώς και –αυτό θα προκαλούσε την έκπληξη όσων βρισκόταν σε εκείνο το πούλμαν- ένας ακόμα με ιδεολογικές απόψεις που εδράζονταν στη γνήσια λαϊκή δεξιά. Ο τελευταίος ήταν παιδικός μου φίλος που σε αντίθεση με άλλους δε δυσκολεύτηκα καθόλου να πείσω για τους σκοπούς του ταξιδιού. Καθοδόν για τη Πάτρα όπου θα συναντούσαμε τις υπόλοιπες αποστολές της Πρωτοβουλίας και θα παίρναμε το πλοίο για την Ανκόνα, ήταν αναμενόμενο πως οι συζητήσεις όλων με όλους θα ήταν παθιασμένες και εξολοκλήρου πολιτικές. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι λαχταρούσα να αφομοιώσω ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό σε μια κουβέντα σχετικά με τον αν η αυτοκτονία του Αχράμοβιτς το 1930 έπαιξε κάποιο ρόλο στη πορεία της μπολσεβίκικης επανάστασης ή αν η μυστικοποίηση της διαλεκτικής του Χέγκελ και η εγελιανή μετατροπή της διαδικασίας της νόησης σε αυθυπόστατο υποκείμενο επηρέασε τον Ένγκελς στη συμβολή του στη μαρξιστική κριτική της πολιτικής οικονομίας. Τότε θεωρούσα ότι ο Χέγκελ και ο Έγκελς ήταν το ίδιο πρόσωπο με διαφορετική προφορά του ονόματός του γι’ αυτό και βρήκα τη κουβέντα χαοτική οπότε προτίμησα να αφοσιωθώ στις συζητήσεις των οικολόγων σχετικά με το πώς να πειστεί η μητέρα του ενός ότι δεν είναι σωστό να σκοτώνουμε τις αρκούδες της Πίνδου επειδή πεινασμένες της κλέβουν τα κυδώνια. Ο παιδικός μου φίλος της λαϊκής δεξιάς αναψοκοκκινισμένος από τη συμμετοχή του συζητούσε σαν να μην υπήρχε αύριο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αξιομνημόνευτη ήταν η στάση για καφέ σε ένα εξωτικό θέρετρο-σκυλάδικο έξω απ’ το Αγρίνιο. Οι θαμώνες που έπιναν ράθυμα τον φραπέ κάτω από τους πλαστικούς φοίνικες και κάποιοι που έκαναν βουτιές στη πισίνα κοίταζαν αυτούς που ξεφόρτωσε από το πουθενά ένα πούλμαν να μεταφέρουν καδρόνια και να τα καρφώνουν σε λινάτσες με αντικαπιταλιστικά συνθήματα σαν να πρόκειται για εξωγήινους. Η επαφή των δύο κόσμων φαινόταν αδύνατη και έτσι παρέμεινε. Το μόνο που έδειχνε να τους ενώνει ήταν το ακατέργαστο πάθος για τον παγωμένο φραπέ.&nbsp;</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-x1rBQWCDXNk/TiS5wAX9CbI/AAAAAAAABe8/ft1I0WijdWY/s1600/Superfast_Ferry.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="53" src="http://2.bp.blogspot.com/-x1rBQWCDXNk/TiS5wAX9CbI/AAAAAAAABe8/ft1I0WijdWY/s320/Superfast_Ferry.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Στο πλοίο προς την Ιταλία οι διαδηλωτές της Πρωτοβουλίας απ’ όλη την Ελλάδα χωρίστηκαν και επανενώθηκαν στις μικρές τους πολιτικές συνομοταξίες. Πιο ξεχωριστή όλων ήταν αυτή των ΣΕΚιτών που απ’ ότι φαινόταν είχαν υιοθετήσει για τα καλά από τους βρετανούς ομοϊδεάτες τους του socialist worker party και το τρόπο να διασκεδάζεις: Και να σου τα μπόνγκος και να σου οι ρυθμοί και να σου οι χοροί! Βέβαια υπήρχαν και κάποιοι από αυτούς που με αγωνία πίεζαν τα νεαρότερα μέλη να πουλήσουν κανένα αντικαπιταλιστικό μπλουζάκι ή καμιά κονκάρδα της πρωτοβουλίας, αλλά δε βαριέσαι, καλή καρδιά. Οι υπόλοιπες ομάδες ήταν πιο ήσυχες αλλά και πάλι δε είμαι βέβαιος μιας και η βασικότερη ανάμνηση από το πήγαινε δεν ήταν ούτε η συνέλευση, ούτε οι συζητήσεις, ήταν ο καταψυγμένος μου λαιμός μετά τη φαεινή μου ιδέα να κοιμηθώ ακριβώς κάτω από το air condition του πλοίου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br />Στην επόμενη ανάρτηση:<br />Πόσα λεωφορεία καραμπινιέρων μας περίμεναν στην Ανκόνα;<br />Τι πραγματικά συνέβη στη στάση για τουαλέτα&nbsp;καθ οδόν&nbsp;προς Γένοβα;<br /><br />προαιρετική θέαση - ζέσταμα&nbsp;<a href="http://www.youtube.com/watch?v=maOtX4tXyb4">εδώ</a>!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-6504308249636703876?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-43462061322433824022011-07-05T10:11:00.002+01:002011-07-05T19:08:33.981+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-vHVFfepTICI/ThIufr3shGI/AAAAAAAABe0/hbt5ISNFDAs/s1600/laskari.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-vHVFfepTICI/ThIufr3shGI/AAAAAAAABe0/hbt5ISNFDAs/s1600/laskari.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">το γύρο του διαδικτύου κάνει η βαθυστόχαστη δήλωση της&nbsp;Ελληνίδας&nbsp;ηθοποιού και έκπαγλου&nbsp;καλλονής: «<a href="http://www.google.co.uk/search?sourceid=chrome&amp;ie=UTF-8&amp;q=%C2%AB%CE%9C%CF%8C%CE%BD%CE%BF+%CE%BF%CE%B9+%CF%88%CF%85%CF%87%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF+%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BD+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CF%84%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B7%C2%BB">Μόνο οι ψυχωτικοί αγαπούν την τηλεόραση</a>». Με μια αυτιστική δυστοκία προσπαθώ να τη κατανοήσω ως φράση και με τη διαταραγμένη πραγματικότητα του ψυχωτικού θα προσπαθήσω να την αναλύσω. Καταλαβαίνω συνεπώς πως η Ζωή Λάσκαρη αναπαράγει με τη δήλωσή της το στερεότυπο της μειωμένης αντίληψης για όσους ανθρώπους&nbsp;έχουν περάσει τη ψύχωση ή που πάσχουν από σχιζοφρένεια. Μιλάει με τη βεβαιότητα που της εξασφαλίζει ο εμμένοντας μικροαστισμός της για την εξαιρετικά χαμηλή νοημοσύνη των ψυχωτικών που τη ταυτίζει με εκείνη των τηλεορασόπληκτων. Επιλέγει μια ευαίσθητη ομάδα ανθρώπων για να αποτινάξει&nbsp;πομπωδώς&nbsp;από πάνω της το μίασμα της τηλεοπληξίας. Στιγματίζει πρόσωπα που υποφέρουν περισσότερο από τις δηλώσεις παρά από τη ίδια τους την ασθένεια για να αποθεώσει το αυτονόητο.</div><br /><div style="text-align: justify;">Είναι δεδομένο ότι οι άνθρωποι με ψύχωση ανήκουν σε εκείνη τη ομάδα ατόμων με χρόνιες νόσους που έχουν τις λιγότερες πιθανότητες να βρουν και να διατηρήσουν μια συγκεκριμένη εργασία, να κάνουν μια σταθερή και μακρόχρονη σχέση, να βρουν μια μακρόχρονη και αξιοπρεπή στέγη και να ενσωματωθούν στις καθημερινές κοινωνικές δραστηριότητες. Ωστόσο, τίποτα από τα παραπάνω δε αποτελεί καθεαυτό προϊόν της αρρώστειας αλλά όλα αποτελούν παρενέργειες της στιγματοποίησης και της κοινωνικής διάκρισης. Σαν τη στιγματοποίηση που με τόση ευκολία κάνει με τη πομπώδη της δηλώση η κ. Λάσκαρη. Σαν τη διάκριση και την&nbsp;απομόνωση&nbsp;που τόσο επιπόλαια επιτείνει με τις ανοησίες της η κ. Λάσκαρη. Η οποία προφανώς δε θα έλεγε&nbsp;ποτέ&nbsp;ότι&nbsp;«μόνο οι διαβητικοί αγαπούν την τηλεόραση» ή ακόμα πιο&nbsp;βαθυστόχαστα ότι «μόνο όσοι έχουν πρόπτωση μήτρας αγαπούν την τηλεόραση».&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θα ήταν εξαίρετα χρήσιμο αν οι προβολείς της ματαιοδοξίας της άναβαν ξανά όχι για να φωτίσουν τα απομεινάρια της ξεχασμένης δόξας αλλά για να βγάλουν την ίδια και κανέναν άλλον ακόμα από το σκότος της άγνοιας και της προκατάληψης. Θα ήταν πολύ ωραίο τα παρηκμασμένα είδωλα του παρελθόντος να&nbsp;εξαργύρωναν&nbsp;τις εναπομείνασες σταλίδες επιρροής τους προς κάτι λιγότερο υποτιμητικό για το κοινωνικό σύνολο. Να ακολουθούσαν το παράδειγμα αντίστοιχων αλλοδαπών φωτεινών κενοτήτων τύπου Κάθριν Ζέτα Τζόουνς που εφόσον καταλαβαίνουν ότι δεν καλυτερεύουν το κόσμο με το υπερτιμημένο ταλέντο τους τουλάχιστο προσφέρουν σε ανθρώπους με ψύχωση ή <a href="http://today.msnbc.msn.com/id/42589427/ns/today-today_health/t/zeta-jones-may-help-dispel-stigma-bipolar-disorder/">διπολικότητα μια αίσθηση ανακούφισης</a> ότι αξίζουν κάτι περισσότερο από το&nbsp;«μόνο να αγαπούν την τηλεόραση» όπως στομφωδώς ανακοίνωσε η ελληνίδα σταρ. Και αν ποτέ κατάφερναν να απαλλαγούν από τα χασμουρητά της κοινωνικής τους τάξης, άνθρωποι σαν τη Ζωή Λάσκαρη θα καταλάβαιναν ότι μια συνειδητή περιχαράκωση προσώπων που δε διαφέρουν κατά τ' άλλα σε τίποτα από τους ίδιους μετατρέπει αυτό που πίστευαν ως διαχρονική λάμψη σε φωταψία ενός ετοιμόρροπου προβολέα.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-4346206132243382402?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-67318372224980477472011-07-03T21:58:00.001+01:002011-07-03T22:13:47.936+01:00<div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KISeqJLJKcQ/ThCpAC4PEOI/AAAAAAAABeg/DxnM9Vvorxg/s1600/mi+me+vareseis.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; display: inline !important; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="169" src="http://4.bp.blogspot.com/-KISeqJLJKcQ/ThCpAC4PEOI/AAAAAAAABeg/DxnM9Vvorxg/s320/mi+me+vareseis.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WvY40yFOeZo/ThCpBNeawpI/AAAAAAAABeo/S6nfrDi5kNU/s1600/ton+varese.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; display: inline !important; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="170" src="http://1.bp.blogspot.com/-WvY40yFOeZo/ThCpBNeawpI/AAAAAAAABeo/S6nfrDi5kNU/s320/ton+varese.jpg" width="320" /></a><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-lvCNyNXbSJ8/ThCpArw3oaI/AAAAAAAABek/Y3AE1Bph1kc/s1600/peftei.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; display: inline !important; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="168" src="http://1.bp.blogspot.com/-lvCNyNXbSJ8/ThCpArw3oaI/AAAAAAAABek/Y3AE1Bph1kc/s320/peftei.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-thkW4z73PzI/ThCpI4rzcEI/AAAAAAAABew/Rk989-5gT20/s1600/kato.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; display: inline !important; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="163" src="http://4.bp.blogspot.com/-thkW4z73PzI/ThCpI4rzcEI/AAAAAAAABew/Rk989-5gT20/s320/kato.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ολόκληρο το βίντεο <a href="http://www.youtube.com/watch?v=J0kApggJ8ak&amp;feature=share">εδώ</a>.&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /><div style="text-align: justify;">"Μη με βαρέσεις" είναι η φράση που θα προτιμήσει το παιδί μπρος στο υψωμένο χέρι ενός γονέα που το κακοποιεί συστηματικά. Και που θα τη προφέρει παρασυρμένο από τη παθητική προστακτικότητα της παρήχησης "μ-μ-β-ρ" μέχρις ότου η αυτοεκπληρούμενη προφητεία αυτής της παθητικο-επιθετικότητας να ικανοποιηθεί.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Η εντολοδόχα από τα αφεντικά της κυβέρνηση της Ελλάδας και προσωπικά η πολιτική μαριονέτα Παπανδρέου είναι ο γονέας που υψώνει το χέρι. Πριν χτυπήσει κάνει σαφές ότι το παν γι' αυτή είναι να σώσει το παιδί της. Και πως γνωρίζει τον τρόπο γι' αυτό που δε μπορεί παρά να είναι μόνο ένας, μονόδρομος. Το παιδί ασφυκτιά πνιγμένο στη αντίφαση της απειλής του υψωμένου χεριού και της διαβεβαίωσης της γονεϊκής προστασίας. Όταν θα σηκωθεί απ' το πάτωμα, δε θα αντεπιτεθεί στη παράλογη βία αλλά θα επινοήσει το γονεϊκό δίκιο και θα υποταχθεί σ' αυτό.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Χρονίως εθισμένοι στο πατρονάρισμα και στην αποπομπή της ατομικής ευθύνης, αφημένοι στην ασφάλεια του να χρειάζεται να δείχνουμε πολιτικά ενήλικες μόνο κάθε τέσσερα χρόνια πίσω από τα παραβάν, αναπαυμένοι στη λύση της μικροδιαφθοράς μας με το <a href="http://www.youtube.com/watch?v=4LxK76uamj0&amp;feature=youtu.be">βουλευτάκο</a>, αναζητήσαμε απρόσμενα τη χειραφέτηση αλλά φαίνεται ότι ξεχάσαμε να τη&nbsp;συνδυάσουμε&nbsp;με την ενηλικίωση. &nbsp;Γι' αυτό και πιστέψαμε πως η ιδεολογία φέρνει τη βία και συμφωνήσαμε να την αποπέμψουμε, γι΄αυτό και καταδικάσαμε τη βία απ' όπου και αν προέρχεται, γι΄αυτό και προς στιγμήν θεωρήσαμε πως ο παιδονόμος σύμμαχος αυτού του αντιφατικού γονέα, ο μπάτσος εν πλήρη&nbsp;εξάρτυση, θα μπορούσε να είναι ίσως και ένας από μας, να θέλει το δικό μας καλό.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Διαψευστήκαμε αλλά αυτό μόνο στην ενηλικίωση μπορεί να μας ωθήσει.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Η ιστορία που περιγράφει η αλληλουχία των παραπάνω εικόνων είναι τραγική. Είναι η ιστορία καθενός κατοίκου αυτής της χώρας που καλείται ξανά, μόνος, άοπλος, απροστάτευτος σαν παιδί να θυμηθεί να ενηλικιωθεί πριν ματωμένος εναποθέσει και πάλι τη μούρη του στο χώμα. &nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-6731837222498047747?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-27517832145058263112011-06-21T00:21:00.000+01:002011-06-21T00:21:02.450+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Sgfei56vlZc/Tf_VeoyFWmI/AAAAAAAABec/PogrneuZMhM/s1600/%25CE%25A7%25CF%2589%25CF%2581%25CE%25AF%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25AF%25CF%2584%25CE%25BB%25CE%25BF.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="223" src="http://4.bp.blogspot.com/-Sgfei56vlZc/Tf_VeoyFWmI/AAAAAAAABec/PogrneuZMhM/s320/%25CE%25A7%25CF%2589%25CF%2581%25CE%25AF%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25AF%25CF%2584%25CE%25BB%25CE%25BF.png" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Βρισκόμουν στο αεροπλάνο που θα με μετέφερε στην Ελλάδα. Πριν την απογείωση όμως αποφάσισα ότι δε θα έπρεπε να βρισκόμουν μέσα σ' αυτό και το εγκατέλειψα. Αμέσως μετά το είδα να απογειώνεται και εντός ολίγου να συντρίβεται. Κανείς από όσους προορίζονταν για Ελλάδα δεν έμεινε ζωντανός μετά από αυτή τη τρομερή πρόσκρουση. Έβλεπα τα συντρίμμια να φλέγονται και καταλάβαινα πως όφειλα να βρισκόμουν και εγώ εκεί μέσα και αυτή η σκέψη γινόταν πεποίηθηση ολοένα και ακλόνητη. Δεν άξιζα τη παραμονή στη ζωή, έπρεπε να ήμουν και εγώ ανάμεσα στους νεκρούς, έπρεπε να είχα ακολουθήσει τη μοίρα όλων αυτών που προοριζόταν για την Ελλάδα. Και ο φόβος γινόταν ισχυρότερος όταν καταλάβαινα πως ο θάνατος θα χρειαζόταν να συνεχίζει τις παρτίδες του με μένα, ξέχωρα από τη συλλογική μοίρα των επιβατών ενός αεροπλάνου γι' αυτό και περισσότερο τρομακτικά. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">έχει κανείς ονειροκρίτη;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-2751783214505826311?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-20993052498723785842011-06-04T16:50:00.000+01:002011-06-04T16:50:23.342+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-9Uj69keizH8/TepStD1J__I/AAAAAAAABeU/grE7DNmcPJw/s1600/poster_Beautyisinthestreet_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-9Uj69keizH8/TepStD1J__I/AAAAAAAABeU/grE7DNmcPJw/s320/poster_Beautyisinthestreet_1.jpg" width="231" /></a></div><div style="text-align: justify;">Μπρος στην οθόνη κρυστάλλων, συνήθως με ένα τραγούδι των Arcade Fire να συνοδεύει χαμηλόφωνα, και μέσα από το σπίτι παρά το συνεχές κάλεσμα της θαυμάσιας λονδρέζικης άνοιξης για παραποτάμιες βόλτες ή τεμπέλιασμα στα πάρκα, κάνω τις&nbsp;τελευταίες&nbsp;μέρες κάτι πρωτόγνωρο. Παρακολουθώ σε απευθείας μετάδοση τις συνελεύσεις του συντάγματος, με τον λογαριασμό μου στο twitter (έβαλα και τέτοιο, τι να κάνω;) σε επιφυλακή για σχολιασμό, προσπαθώντας να θεωρώ εαυτό παρών στη όποια ζυμωτική διαδικασία δεν συμμετέχω με την απόφασή μου να αναζητήσω αξιοπρέπεια σε μια άλλη χώρα, επαναπροσδιορίζοντας&nbsp;ταυτόχρονα&nbsp;με αυτούς τους νέους καταπληκτικούς διαδικτυακούς όρους την έννοια της συμμετοχής.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μα οι σκέψεις τρέχουν πιο γρήγορα απ' τη πληκτρολόγηση, και σε αυτή τη κατάσταση υπομανίας ακόμα, είναι ξανά, ειλικρινά και λυτρωτικά σαφές πού μόνο μπορεί να βρίσκεται η ομορφιά...&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-2099305249872378584?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-34223665278104037132011-05-30T18:27:00.001+01:002011-05-30T18:28:00.397+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--g6lk4wpsJ8/TePTLFx6t2I/AAAAAAAABeQ/YjVi4ecWMPU/s1600/bobs-subterranean-homesick-blues.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="206" src="http://1.bp.blogspot.com/--g6lk4wpsJ8/TePTLFx6t2I/AAAAAAAABeQ/YjVi4ecWMPU/s320/bobs-subterranean-homesick-blues.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span id="6_TRN_3a"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="6_TRN_3a">Όπως τον δεκέμβρη (ένας είναι ο δεκεμβρης) έτσι και τον μάη (που φαίνεται πως αποκτά και αυτός ο μήνας τη ελληνική μοναδικότητα του) τα συναισθήματα εμμένουν στην αντιφατικότητα τους. Ο ενθουσιασμός από τη πρωτοφανή κινητικότητα, η έκπληξη για την επιμονή της, η&nbsp;</span>ικανοποίηση που όλο και περισσότεροι αναγνωρίζουν τη σπουδαιότητα της αυτόνομης δράσης, της αυτοοργάνωσης, της συνέλευσης,&nbsp;και μια ματαιόδοξα καλοδεχούμενη απογοήτευση που ξανά σε ένα ονοματισμένο από την ιστορία μήνα δεν βρίσκομαι εκεί. &nbsp;Και από την άλλη απογοήτευση γιατί οι προσωπικές μου ελπίδες για τη πορεία αυτής της απρόσμενης κίνησης διαψεύδονται, θυμός καθώς ακούω τις χυδαίες φωνές τυχάρπαστων ή εγκάθετων παρουσιαστών και γραφιάδων να αλλοιώνουν ακόμα περισσότερο την ουσία της λαϊκής κινητοποίησης διαστρεβλώνοντας ταυτόχρονα και το περιεχόμενο ζωτικών για τη κοινωνία εννοιών, λύπη γιατί η οργή δεν απέκτησε στην πράξη τρόπο. Και προσπαθώ, από αυτή την άμοιρη απόσταση μου, να συναισθανθώ το συλλογικό αίσθημα και τότε αναρωτιέμαι: Αυτό το πάθος, αυτή η επιμονή, μην είναι η συγκεκαλυμμένη ενοχή που επιτέλους εκδηλώνεται; μια όμορφα αρνηθείσα παραδοχή ότι έχουμε υπάρξει κομμάτι της σαπίλας; και που τώρα αναζητά απεγνωσμένα την κολυμβήθρα της; Αλλά, να, μα τον Πάσχο Μανδραβελλη, ποιος στ' αλήθεια νοιάζεται;&nbsp;Συγχωροχάρτια&nbsp;πια δε μοιράζει κανένας σ' αυτό το τόπο και η παραγραφή τω<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif;">ν κριμάτων χρειαζεται ακόμα τη&nbsp;</span><span id="6_TRN_8b" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; font-size: 16px;"><span id="6_TRN_8c">βουλευτική</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif;">&nbsp;</span><span id="6_TRN_8d" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; font-size: 16px;">της&nbsp;</span><span id="6_TRN_8e" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; font-size: 16px;">υπογραφή</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif;">.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3422366527810403713?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-82559233383785810862011-05-27T18:07:00.001+01:002011-05-27T18:08:51.777+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-JH8ZNe7qHrU/Td2e-9bv7TI/AAAAAAAABeM/OYxZ83aHBoQ/s1600/IMG_0270.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://4.bp.blogspot.com/-JH8ZNe7qHrU/Td2e-9bv7TI/AAAAAAAABeM/OYxZ83aHBoQ/s320/IMG_0270.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Να θυμόμαστε μόνο πως στη προκειμένη, από τη βία απ' όπου και αν προέρχεται, η μία πλευρά απουσιάζει, αλλά η άλλη είναι εκεί, πάνοπλη και ύπουλη όπως πάντα. Μας διασφαλίζει πρόσκαιρα το δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε κλεισμένοι στο χώρο που μας αρμόζει, μα αν μας κλείσει το μάτι να ξέρουμε πως δεν είναι σημάδι συμπάθειας, είναι μόνο η άφατη απειλή πως για να κερδίσουμε κάτι περισσότερο από αυτό που μας&nbsp;ταΐζουν θα χρειαστεί&nbsp;να δώσουμε λίγο απ' το αίμα μας.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-8255923338378581086?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-31761614263733612142011-05-26T10:48:00.001+01:002011-05-26T10:48:00.582+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FtUmbwgi4Hk/Td2XjpihtOI/AAAAAAAABeI/4tURd-nSl9o/s1600/aganaktismenoi+250511.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="187" src="http://1.bp.blogspot.com/-FtUmbwgi4Hk/Td2XjpihtOI/AAAAAAAABeI/4tURd-nSl9o/s320/aganaktismenoi+250511.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Τη παραμονή, οι διαδικτυακοί εμπνευστές αυτού του πρωτοφανούς καλέσματος έθεσαν σαφείς τους όρους συμμετοχής: τα κόμματα, οι συνδικαλιστές, τα σωματεία, τα συνδικάτα, τα πολιτικά συνθήματα, η πολιτικοποίηση, η ιδεολογία δεν έχουν θέσει στη συγκέντρωση. Και πάνω απ' όλα δεν έχει θέση η βία. Αντιλαμβάνομαι τη ανάγκη μα δικαιούμαι να υπονοήσω ταυτόχρονα πως γίνεται ξεκάθαρο στο κάλεσμα ότι η ιδεολογία φέρνει τη βία.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">Τη πρώτη μέρα, οι (δίκαια) ενθουσιώδεις υπέρμαχοι -τηλεοπτικοί και διαδικτυακοί- μετέτρεψαν τους παραπάνω όρους σε σαφείς διαχωρισμούς. Και οι αντιμαχόμενοι άμεσα έγιναν τρεις. Το νεογέννητο κίνημα των&nbsp;Ελλήνων Αγανακτισμένων, η τρισκατάρατη κυβέρνηση και όλοι αυτοί που τα θαλάσσωναν τόσο καιρό στις αντικυβερνητικές πορείες και διαδηλώσεις. Οι τελευταίοι φέρουν το αμάρτημα της παρατεινόμενης πολιτικής ανεπάρκειας και κατατάσσονται ιδεολογικά σε ένα ευρύ φάσμα που ξεκινά από τους κουκουλοφόρους παρακρατικούς και καταλήγει στους κνίτες περιφρουρητές. Στο ενδιάμεσο συναντούνται οι νετσαγεφικοί που τα καίνε, οι χούλιγκαν που τα σπάνε, οι αναρχικοί που βαρούνε, οι συριζαίοι που&nbsp;μυρίζουν, οι συνδικαλιστές που τα παίρνουν, τα κομματόσκυλα που γλείφουν. Είναι σχεδόν δεδομένο δηλαδή πως δεν υπάρχει τομή ανάμεσα στους διαδηλωτές των δύο περασμένων Μαΐων και στους Αγανακτισμένους. Σαν κομμάτι της αγανάκτησής τους να είναι στραμμένο και σε κατεύθυνση μακριά από τους πραγματικούς καταπιεστές τους. Το θέμα των δύο διαφορετικών κόσμων που αντιπαρατέθηκαν με τη κυβέρνηση, δύο διακριτών λαών, φαίνεται να έχει τεθεί από το πρώτο κιόλας κλάμα του νεογέννητου. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αναρωτιέμαι αν το παραπάνω είναι μια υποκείμενη αιτία για τη συγκρατημένη -στη πιο αισιόδοξη περιγραφή της- στάση όλων εκείνων που ταυτίστηκαν ασυναίσθητα με τις παραπάνω συνιστώσες του απορριπτέου ιδεολογικού φάσματος. Αν η ανυπομονησία της ένδυσης των Αγανακτισμένων με τον μανδύα της απεχθούς αποπολιτικοποίησης είναι μόνο μια αντίδραση άμυνας όσων αγωνίζονται πάντα κάτω από μια σημαία απέναντι σε κάτι σίγουρα πρωτόγνωρο και ενδεχομένως ανεξήγητο. Και αν τελικά, η αποχή εκ μέρους των φορέων μιας μαχόμενης ιδεολογίας είναι το άλλοθι της παρατεταμένης εσωστρέφειάς τους ή η παραδοχή της ανημποριάς να αναμειγνύονται ανθρώπινα με τους περαστικούς.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάθε μέρα, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολλοί ερχόμαστε αντιμέτωποι με όσα καθένας παρίστανε πως&nbsp;ποτέ&nbsp;δε είδε.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον αυτό που έχουμε υπάρξει δε θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3176161426373361214?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-17136589520374246082011-05-25T18:18:00.001+01:002011-05-25T20:35:30.120+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-kS2trb7HDAo/TdwbFnFmb0I/AAAAAAAABeE/0MvwxNAtGaY/s1600/paris-puppet-show-children.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-kS2trb7HDAo/TdwbFnFmb0I/AAAAAAAABeE/0MvwxNAtGaY/s320/paris-puppet-show-children.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Πέρυσι και φέτος σε επανάληψη ο Θεατρικός Οργανισµός «η Ελληνική Κυβέρνηση» στο θέατρο «Μαξίμου» ανέβασε σε θαυµάσια µετάφραση Κώστα&nbsp;Σημίτη ένα από τα τελευταία έργα της Τρόικας: «Μνημόνιο, πατριωτισμός, συναίνεση».&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">Το έργο είναι ένα θαυμάσια δοκίµιο πάνω στην καπιταλιστική πολιτική ως κρεατοµηχανή. Ένα πόνημα που εμβολίζει βάναυσα την κάθε επιδίωξη για αξιοπρέπεια, για ενδυνάμωση της λαϊκής βούλησης, ένα ευρηματικό κείμενο ύμνος των μηχανισμών που που δεν μπορούμε ούτε να μεταβάλλουμε, ούτε να αποφύγουμε.</div><br /><div style="text-align: justify;">Δύο σπουδαίοι κύριοι και μια σπουδαία κυρία του ελληνικού πολιτικού θεάτρου καταθέτουν την πείρα τους και υποστηρίζουν σθεναρά τους ήρωες αφήνοντας ο καθένας το προσωπικό υποκριτικό στίγμα. Ο Αντώνης Σαμαράς ενσάρκωσε την αντιπολίτευση με αληθοφάνεια, ενδυναμώνοντας έντεχνα με ξεχωριστό διάγγελμα τις προεκτάσεις του χαρακτήρα και εναρμονίζοντας τις δυναμικές του ρόλου με τις αντιθέσεις του. Τον θλιβερό µικροαστό ακροδεξιό πολιτικάντη που ξεπουλιέται με προθυμία για μια θέση εξουσίας σχεδίασε µε µέτρο και εσωτερική µειονεξία ο Γιώργος ο Καρατζαφέρης. Είναι όπως πάντα γραφικά επαρκής στον ρόλο του άξεστου, γελοίου, ψευτοσπουδαίου µικροτυράννου. Την ανικανοποίητη, προδοµένη πολιτικά και τραυµατικά υποδουλωµένη στην ανάγκη οπορτουνίστρια, η βετεράνος της συναίνεσης Ντόρα Μπακογιάννη-Μητσοτάκη, µε µια αξιομνημόνευτη νέα κόμμωση, την έπλασε µε γνήσια υποκρισία και συναισθηµατική αληθοφάνεια. Η παλαίμαχη πολιτικός βρίσκεται στο στοιχείο της και ενσαρκώνει τον ρόλο της με τέτοια πιστότητα και ήθος ώστε η ερμηνεία της να αποτελεί μια συναρπαστική εμπειρία για το κοινό.&nbsp;</div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η σκηνοθεσία του Γιώργου&nbsp;Παπανδρέου&nbsp;είναι πιστή στο κείμενο και ακολουθεί τις ανάγκες του με τις απαιτούμενες υπερβολές αλλά και χωρίς διαφυγές. Οι ρυθμοί της είναι σφιγμένοι και αναδεικνύουν &nbsp;μέσα από κάποιες σκηνικά τρικ, τις δήθεν σκηνές έντασης. Έχοντας ως σταθερή προίκα τα λιτά σκηνικά των εκπομπών του Σκάι, τη διεισδυτική προπαγάνδα του δελτίου του Μέγκα, τα ωραία κοστούµια των διμοιριών ΔΙΑΣ και ΜΑΤ και τους ευαίσθητους χειρισμούς της Χρυσής Αυγής, ο πρωθυπουργός έχει κατευθύνει στιβαρά τους πολιτικούς θεατρίνους του και&nbsp;κατορθώνει ν’ αναδείξει το συγκινησιακό φορτίο των χαρακτήρων. Ο Γιώργος&nbsp;Παπανδρέου&nbsp;έστησε μια υποδειγματική παράσταση αντιμετωπίζοντας με μια νέα οπτική την παλιά του επιτυχία από το Καστελόριζο και αποδεικνύοντας πόσο έχει εξελιχθεί η απατεωνίστική του ματιά όλα αυτά τα χρόνια.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Συγχαρητήρια.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1713658952037424608?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-38800266670873031492011-05-23T21:38:00.004+01:002011-05-23T21:55:29.514+01:00Σήμερα η κυβέρνηση μας έδωσε τη σκυτάλη.<br /><div><br /></div><div>Όρισε με σαφήνεια ποιοι θα είμαστε και τι θα μας ανήκει.&nbsp;</div><div><br /></div><div><div style="text-align: justify;">Και μας προέτρεψε να συνειδητοποιήσουμε αυτό τον απλό διαχωρισμό. Εμείς και αυτοί. ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ. Ή μας εξαθλιώνουν οριστικά ή τους ξεφορτωνόμαστε. Δεν υπάρχει μέση λύση. Ή γίνεται άμεσα ή ποτέ.<br /><br /></div></div><div style="text-align: justify;">Μας έδειξε το πώς και το πότε μπορούμε -αν θέλουμε- να τη ρίξουμε.<br /><br /></div><div><div style="text-align: justify;">Ι] άμεση έναρξη μαζικής γενικής απεργίας διαρκείας κάθε εργασιακού κλάδου (εκτός από τη μεταφορά και την ενημέρωση για προφανείς λόγους) με συγκεκριμένα, σαφή θεμελιώδη αιτήματα:&nbsp;</div><ol><li>Πτώση της κυβέρνησης&nbsp;</li><li>έξοδος από την ευρωζώνη</li><li>άρνηση του χρέους</li><li>άνοιγμα των φακέλων δανεισμού της χώρας</li><li>εθνικοποίηση τραπεζών και πλουτοπαραγωγικών πηγών</li><li>ταυτοποίηση των ενόχων της χρεωκοπίας και τιμωρία τους</li></ol></div><div style="text-align: justify;">ΙΙ] Μαζική και διαρκής συγκέντρωση και κατάληψη του Συντάγματος -με αυστηρή, οργανωμένη περιφρούρηση- τη νύχτα που θα ψηφίζονται τα νέα μέτρα. Όλοι, εντός και εκτός βουλής, εκείνη τη νύχτα, αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Η επιλογή του Συντάγματος δεν είναι συμβολική, η συγκέντρωση οφείλει να γίνει αποκλειστικά στην Αθήνα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">ΙΙΙ] Τα πρωτοβάθμια σωματεία να οργανώσουν μαζική κάθοδο διαδηλωτών στη πρωτεύουσα από ολόκληρη την Ελλάδα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div><div style="text-align: justify;">ΙV] Η μαζική γενική απεργία και κατάληψη να συνεχισθεί μέχρις ότου η κυβέρνηση-διαπραγματευτής αναγκαστεί να παραιτηθεί.</div><br /><div style="text-align: justify;">Ας απαντήσουμε τώρα στο μοναδικό δίλημμα που μας έχει απομείνει.</div><br />Ή τώρα ή ποτέ<br /><br />"Δε συγχωρείται η λιγοψυχία"<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3880026667087303149?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-52925571330389807482011-05-21T14:46:00.003+01:002011-05-21T14:51:18.749+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-XfhBX1GL50A/TdekWVJcR6I/AAAAAAAABd8/-COxiSMsDWE/s1600/Photo-0013.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-XfhBX1GL50A/TdekWVJcR6I/AAAAAAAABd8/-COxiSMsDWE/s320/Photo-0013.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-dwixXfNPxPw/TdekXoBIYYI/AAAAAAAABeA/jV5jm99ds_I/s1600/Photo-0015.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-dwixXfNPxPw/TdekXoBIYYI/AAAAAAAABeA/jV5jm99ds_I/s320/Photo-0015.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Καταλαβαίνω ότι μπορώ απλά να περιοριστώ στο υπέροχα εύηχο democracia reάl και να βάλω τα δυνατά μου, απ' όπου και αν βρίσκομαι, να συμβάλλω, με όποιο τρόπο μπορώ, στη διεκδίκηση μια αληθινής αμεσο(δηλαδή;)δημοκρατίας για τη ρημαγμένη Ελλάδα. Μα διατηρώ ακόμα μια στοιχειώδη δυνατότητα επαλήθευσης της πραγματικότητας ώστε να αντιλαμβάνομαι ότι όσο εξακολουθεί το πολιτικό πρόταγμα να είναι τόσο ασαφές όσο και το πραγματικό αίτημα μιας κατά τ' άλλα μεγαλειώδους πορείας διαμαρτυρίας, τόσο η πιο ακατάρριπτη δικαιολογία μας θα εξακολουθεί η αιμοβόρα πρακτική των μπάτσων και η προβοκατόρικη τακτική κρατικών και μη κουκουλοφόρων.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μπρος στο αναπάντεχο κίνημα των Ισπανών και στα συνακόλουθα συναισθήματα ενοχής της αδράνειας των (πολλαπλώς πιο καταπιεσμένων) Ελλήνων, δικαιολογούμαι να κλειστώ περισσότερο στον εαυτό μου και να συνεχίσω τη παλινδρόμηση στα πρώιμα στάδια της συλλογικής πολιτικής μας ανάπτυξης. Και λέω για σήμερα να παίξω με τις λέξεις:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;">Η φράση los indignados -που αποτελεί ταμπέλα του ισπανικού κινήματος (αλλά και του αργεντίνικου παλιότερα)- έχει μεταφραστεί στα ελληνικά ως "οι αγανακτισμένοι". Από την λατινοαμερικάνικη αντίληψη της "αγανάκτησης" με χώριζε πάντα ένας ωκεανός. Από την&nbsp;ισπανική&nbsp;όμως, τι με χωρίζει;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στη νεοελληνική γλωσσική σημειολογία, η όμορφη λέξη "αγανάκτηση" περιγράφει το ανήμπορο και κατατρεγμένο θύμα της κρατικής αναλγησίας ή προσφάτως της "ξενόφερτης εγκληματικότητας". Η κρατική αναλγησία ήταν η τέλεια λέξη για να καλύπτει για χρόνια τη συστηματική αλλοτρίωση των πολιτών από τους θεσμούς που αυτοί κατασκεύασαν και η αγανάκτηση το αποκορύφωμα των συναισθημάτων τους απέναντι στη καταπίεση που συνειδητά αποδέχονταν. Η τηλεοπτική κάμερα και η φτωχή φαντασία των ρεπόρτερ εγκατέστησε την αγανάκτηση στο γλωσσικό οπλοστάσιο της κοινωνίας στερώντας της ταυτόχρονα και το νόημα. Ώσπου ήρθαν οι μετανάστες, οι οποίοι πριν μας κλέψουν τις δουλειές, πριν μας βιάσουν τις γυναίκες, και πριν μας δολοφονήσουν, είχαν καταδείξει πως η εναλλακτική της αγανάκτησης μπορεί να είναι και η αξιοπρέπεια. Εμείς όμως προτιμήσαμε την εναλλακτική του αποκλεισμού της πλατείας. Τελικά η αγανάκτηση μετουσιώθηκε σε μια παροδική κραυγή λουσμένη απ' τη τηλεοπτική φωταψία ή στη διεκδίκηση ενός παράλογα αυτονόητου δικαιώματος αυτοδικίας με κριτήρια&nbsp;ρατσιστικά και αντικοινωνικά. Η&nbsp;μίζερη παθητικότητα, σχεδόν μοιρολατρία, &nbsp;της αιώνια μικροαστικής αντίληψης της ευθύνης της κοινωνικής συμμετοχής και μαζί η βίαιη αντεπίθεση πατριωτών του αθηναϊκού κέντρου που ανακάλυψαν επιτέλους την&nbsp;αιτία&nbsp;της αδυναμίας τους να οικειοποιούνται τον δημόσιο χώρο. Να τι σημαίνει αγανάκτηση για την Ελλάδα. Ο "αγανακτισμένος" είναι ο μπάτσος που κρύβουμε μέσα μας, ο εαυτός που οφείλουμε να εξοντώσουμε. Και να πού ακριβώς υποφέρω στη ταύτισή μου με το ισπανικό κίνημα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και να η πολλή η παλινδρόμηση τι μπορεί να προκαλέσει. Την αποστέρηση της ομορφιάς (που εξακολουθεί πάντα να βρίσκεται στο δρόμο) και τον καταναγκασμό σε ασήμαντα γλωσσικά παίγνια.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο Λονδίνο ένας μικρός αριθμός Ισπανών συγκεντρώθηκε τη περασμένη Πέμπτη έξω από την ισπανική πρεσβεία. Δεν ήμουν εκεί αλλά έκτοτε γκουγκλάρω συστηματικά αναζητώντας την επόμενη συνάντηση. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες απ' το κινητό μου από τη χθεσινή διαμαρτυρία των Σύριων μεταναστών του Λονδίνου κατά της συνεχιζόμενης κρατικής βίας και τρομοκρατίας στη πατρίδα τους. Οι Σύριοι, χωρίς πετρέλαια και χωρίς γεωπολιτική σημασία παραμένουν αφημένοι στη λήθη (los olvidados) της δημοκρατικής δύσης.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πιάνω τον εαυτό μου να αναζητά εστίες επαναστατικής άσκησης. Μήπως αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κάνω και εξετάσεις επαναστατικής χοληστερίνης;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-5292557133038980748?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-33891532999066049762011-05-17T22:31:00.003+01:002011-05-25T18:17:51.130+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-t3yehPEzQBU/TdLmtfr4xDI/AAAAAAAABd4/P68h9GA6cQ4/s1600/paul_dalvaux_muzeum_spitznera_1943.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://2.bp.blogspot.com/-t3yehPEzQBU/TdLmtfr4xDI/AAAAAAAABd4/P68h9GA6cQ4/s320/paul_dalvaux_muzeum_spitznera_1943.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μεγάλη μέρα η σημερινή. Θα μου θυμίζει για πάντα τη πολιτική αδράνεια των Ελλήνων, την αδυναμία έκφρασης της συλλογικής τους επιθυμίας, την ανημποριά τους να παρέμβουν ουσιαστικά στο εδώ και το τώρα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όλος ο περασμένος χρόνος, το συνεχές δράμα, η ανεπίστρεπτη πορεία μιας κοινωνίας προς την εξαθλίωση ήταν όλα μια απάτη, ένα φριχτό ψέμα μιας κυβέρνησης σε αγαστή συνεργασία με την ακροδεξιά και τα μέσα ενημέρωσης.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Προχωρά από σήμερα ένα όμορφα σχεδιασμένο σχέδιο κρίσης, το σχέδιο β. Πριν ένα χρόνο, το μνημόνιο&nbsp;προβαλλόταν&nbsp;ως η μια και μοναδική οδός προς τη σωτηρία, προς τη λύτρωση. Τώρα, ένα νέο μονόδρομο χρειάζεται να ακολουθήσουμε όλοι βγάζοντας το σκασμό και ευχαριστώντας θερμά τους σωτήρες. Αυτόν της συναίνεσης. Η συναίνεση είναι το νέο μνημόνιο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τούτη η συναίνεση θα έχει πρόταγμα εθνικό, πιο εθνικό και από του ίδιου του μνημονίου. Θα είναι υπόθεση των Ελλήνων και όχι των τραπεζιτών, των πατριωτών και όχι των επιχειρηματιών. Ο εκβιασμός θα διαπερνά σαν σφαίρα το μεδούλι του θυμικού όσων μπρος στην εξαθλίωση δεν έχουν τίποτα περισσότερο από τη ψευδαίσθηση της ελληνικότητας. Ολοένα και περισσότερων.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και η συναίνεση θα επέλθει, είτε το θέλουμε είτε όχι. Αν δε πειστούν τώρα να συνεργαστούν τα υπέροχα τίποτα που διαχειρίζονται τα συμφέροντα των καπιταλιστών, θα το κάνουν απενεχοποιημένα τη Κυριακή των εκλογών, τότε που όσοι πέσουν στη παγίδα της κάλπικης δημοκρατίας και της ευτέλειας της ψήφου, θα τους προσφέρουν την ύστατη ευκαιρία της οριστικής, ηδονιστικής λεηλάτησης.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αφού σήμερα η κυβέρνηση δεν έβαλε μπρος τις μηχανές των ελικοπτέρων, ας χαρούμε την ελευθερία που μας έλαχε&nbsp;να ποτίζουμε απρόσκοπτα το χώμα που γεμίζει τον μαζικό μας τάφο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3389153299906604976?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-77701604633805059102011-05-15T10:28:00.001+01:002011-05-15T10:28:00.817+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Od58Orbkdbk/Tc6YgPjXtzI/AAAAAAAABd0/gcSXKDjRBIY/s1600/facebook.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="317" src="http://3.bp.blogspot.com/-Od58Orbkdbk/Tc6YgPjXtzI/AAAAAAAABd0/gcSXKDjRBIY/s320/facebook.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θα επισημάνω πρώτα μερικά σημεία για να με πείσω ότι η ορθή λογική είναι ακόμα ζωντανή:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">1. Όταν μια διμοιρία εκπαιδευμένων πάνοπλων χτυπά κάποιον αριθμητικά έναν - αδύναμο - ακινητοποιημένο - άοπλο - όχι πια απειλητικό, όταν τον χτυπά επαναλαμβανόμενα, οργισμένα, με τη μέγιστη δύναμη και με τη χρήση οργάνων, όταν τον χτυπά στοχευμένα στο κεφάλι και όχι στον μηρό ή στη κνήμη όπως είναι η συνήθης πρακτική ασφαλείας των κατασταλτικών δυνάμεων, τότε&nbsp;δικαιολογούμαι&nbsp;να πιστεύω ότι η πράξη αυτή είχε ως σκοπό τη δολοφονία.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">2. Παρόμοια, υποθέτω, σκέφτηκαν και οι&nbsp;προϊστάμενοι&nbsp;αυτής της διμοιρίας και έθεσαν τους παραπάνω δράστες σε διαθεσιμότητα, ενεργοποιώντας και πειθαρχικές διαδικασίες, υπονοώντας προφανώς ότι οι υφιστάμενοί τους ενήργησαν έκνομα και πέρα από το "λειτούργημα".&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">3. κάτι που σημαίνει ότι οι δράστες της&nbsp;δολοφονικής&nbsp;απόπειρας θα έπρεπε να είχαν συλληφθεί επί τόπου από συναδέλφους τους, να είχαν περάσει από αυτόφωρο ή να ήταν ίσως προφυλακισμένοι,</div><div style="text-align: justify;">4. Ή έστω, η δικαιοσύνη, αναγνωρίζοντας την ανάγκη για δικαιοσύνη, να είχε&nbsp;αυτεπάγγελτα&nbsp;κινηθεί, προς όφελος της κοινωνίας και τώρα&nbsp;να&nbsp;αφήναμε δικαστές,&nbsp;δικηγόρους (και&nbsp;γιατρούς) να ασχοληθούν περαιτέρω με το ζήτημα, ασφαλείς στη γνώση πως από τους φασίστες μπορεί να κινδυνεύουμε αλλά από τη πολιτεία όχι.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η ορθή λογική καταλαβαίνω ότι μπορεί να προκαλέσει και χάχανα ώρες ώρες.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">Και&nbsp;αποπειρώμαι&nbsp;τώρα να διαβώ τους σκοτεινούς λαβυρίνθους πέραν των ορίων της ορθής λογικής:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο υπουργός υπεύθυνος των σωμάτων ασφαλείας των πολιτών αναγνωρίζει πως υπάρχει δημοκρατικό&nbsp;έλλειμμα&nbsp;στην αστυνομία. Αυτό δείχνει πως ο υπουργός είναι και ήταν διακοσμητικό στοιχείο -τουλάχιστο- στη διαδικασία παραγωγής πολιτικής προς όφελος της δημοκρατίας και του πολίτη. Αν είχε παραμείνει η ελάχιστη πίστη στο οτιδήποτε θα ήλπιζα, όταν ο πρωθυπουργεύοντας συνερχόταν από τη μαστούρα του σκανδιναβικού του παραδείσου, να τον ξαπόστελνε ως διαχρονικά ανίκανο και να ξανακούγαμε για δαύτον μόνο όταν τον καλούσε η δικαιοσύνη για περισσότερες εξηγήσεις. Στ' αλήθεια&nbsp;όμως αυτό δεν έχει τη παραμικρή σημασία. Στο μεταξύ, θα αρκεστώ στη παραδοχή από τα χείλη του υπουργού ότι το παρακράτος -που λέγεται παρακράτος γιατί νόμιμα λειτουργεί πέρα από το νόμο ή τη δημοκρατία- υπάρχει. Και στην επιβεβαίωση αυτού που η κοινωνία γνωρίζει από καιρό, ότι σημαντικό κομμάτι του παρακράτους αγκαλιάζεται με ασφάλεια από την αστυνομία. Άραγε πόσο ξεπερνώ τα αδιάκριτα όρια της παράνοιας αν υπονοήσω από τα παραπάνω πως στη τριτοκοσμική δημοκρατία μας κράτος και παρακράτος περπατούσαν μέχρι τώρα χέρι χέρι; Και συνεπικουρώντας στον τρόμο, αν θεωρήσω πως&nbsp;το οργανωμένο παρακράτος έχει ξεφύγει πλέον από τα φιλόξενα χέρια του κράτους, πόσο φίλο θα με κάνει με τους μαχόμενους αγωνιστές κατά των αεροψεκασμών;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-7770160463380505910?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-84053028397641174392011-05-14T00:52:00.005+01:002011-05-14T15:27:14.189+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-v8behN4LU5o/Tc3CKeX7_HI/AAAAAAAABdw/Cnio0jBtdCo/s1600/fasistes.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="191" src="http://2.bp.blogspot.com/-v8behN4LU5o/Tc3CKeX7_HI/AAAAAAAABdw/Cnio0jBtdCo/s320/fasistes.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Όσοι ακόμα θεωρούν ότι οι πολιτικοί απόγονοι του χιτλερισμού είναι απειλή για τη κοινωνία βρίσκονται στην εξαιρετικά δύσκολη θέση κάθε τους δράση να αποτελεί το επιπλέον κίνητρο για τα ασπόνδυλα της ακροδεξιάς να μεθοδεύουν περισσότερο το μίσος τους απέναντι σε ό,τι ανθρώπινο.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">1. Η αυτοοργάνωση και πολιτική παρουσία των εξαθλιωμένων στα γκέτο του Αθηναϊκού κέντρου δε αποτελεί πια πολιτική φιλοδοξία των αναρχικών ή των αριστερών αλλά μια πράξη επιβίωσης για εκείνους. Και επειδή, η αναγκαιότητα της αυτοοργάνωσης έχει τόσο χαρακτηριστικά υποβιβαστεί στο ζήτημα της επιβίωσης, η παρουσία των μεταναστών ως συνειδητοποιημένες πολιτικές οντότητες μπορεί από τώρα να εκληφθεί ως ένα καλόγουστο αστείο. Ο εξοπλισμός τους και η συντονισμένη αντεπίθεση απέναντι όχι μόνο στα ακροδεξιά τομάρια που τους δολοφονούν αλλά και σε οτιδήποτε τα υπερδιεγερμένα αισθητήριά τους αντιληφθούν ως απειλή δε μπορεί παρά να είναι το ζοφερό επόμενο βήμα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Και οπωσδήποτε είναι αυτό που χρειάζονται οι ακροδεξιοί εγκληματίες για να ανατροφοδοτήσουν τη δράση τους.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">2. Η μαζική οργανωμένη αριστερά, συντεταγμένη προφανώς για λόγους που ξεπερνούν τη νεοναζιστική απειλή, θα μπορούσε σε ένα απόγευμα να τσακίσει τα ακροδεξιά κατακάθια. Αλλά επειδή διαδοχικά μνημόνια εξαθλίωσης δεν στάθηκαν αρκετά για μια ενιαία αριστερά, μεμονωμένες οργανώσεις- πρωτοβάθμιες, αυτόνομες, κόκκινες, μαύρες, οτιδήποτε- οπλισμένες με σφεντόνες και μολότοφ αποπειρώνται να υπερασπίσουν μια απροσδιόριστη, χαμένη τιμή, με ένα αποτέλεσμα που επιμένει τραγικά στο συμβολικό.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Και οπωσδήποτε είναι αυτό που χρειάζονται οι ακροδεξιοί εγκληματίες για να ανατροφοδοτήσουν τη δράση τους.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">3. Αν στόχος της ήταν η δημοκρατική κοινωνία, θα είχε αποκοπεί προ πολλού ο βρωμερός λώρος που τρέφει την αστυνομία με τη νεοναζιστική ιδεολογία. Αν σκοπός της ήταν η κοινωνική δικαιοσύνη οι τρεις μπάτσοι που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον διαδηλωτή θα είχαν ήδη συλληφθεί και κλειστεί στη φυλακή, όπως συμβαίνει άλλωστε με τα θύματα των εν ψυχρώ ενεργειών τους. Και ο πιο συντηρητικός, με κάποια παρακίνηση, καταλαβαίνει πια πως η δράση της αστυνομίας νομιμοποιεί τα πιο βρώμικα ένστικτα της κοινωνίας, από τα οποία εκείνη ζητά να προστατευτεί.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Και οπωσδήποτε είναι αυτό που χρειάζονται οι ακροδεξιοί εγκληματίες για να ανατροφοδοτήσουν τη δράση τους.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">4. Στη Καθημερινή (και όχι στον στόχο), ο Έλληνας διαβάζει από τον κ.&nbsp;<a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100025_11/05/2011_441739">Μιχάλη Κατσιγέρα</a> για τον <b><u>ακτιβιστή </u></b>της Χρυσής Αυγής.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Και οπωσδήποτε είναι αυτό που χρειάζονται οι ακροδεξιοί εγκληματίες για να ανατροφοδοτήσουν τη δράση τους.&nbsp;</div><br />1+2+3+4 μαζί <br /><div style="text-align: justify;">Και οπωσδήποτε είναι αυτό που χρειάζονται οι καπιταλιστές για να ανατροφοδοτήσουν τη δράση τους.&nbsp;</div><br />Από όπου και να τω δω, το βλέπω μαύρο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-8405302839764117439?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-37997810085546449332011-05-03T21:04:00.000+01:002011-05-03T21:04:03.598+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_U8lK78R2POw/TRDkJS5IBwI/AAAAAAAABY0/DEh4HRYNYuY/s1600/moveggo.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_U8lK78R2POw/TRDkJS5IBwI/AAAAAAAABY0/DEh4HRYNYuY/s200/moveggo.gif" width="200" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Ως έφηβος διατηρούσα μια παράλογη επιθυμία που σχετιζόταν με δύο σημαντικούς για μένα ανθρώπους: Τον Αντώνη Σαμαράκη και τον Θανάση Βέγγο. Ήθελα να βρεθώ στο κατώφλι της εξώπορτάς τους, κρατώντας ένα κουτί σοκολατάκια, να κτυπήσω το κουδούνι και να πω καλησπέρα, ήρθα να σας επισκεφτώ, μπορώ να κουβεντιάσω για καμιά ώρα μαζί σας; Αυτή η επιθυμία στηριζόταν προφανώς στην φαντασιωσική θεώρηση αυτών των ανθρώπων ως ηρώων και δυστυχώς δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Κοιτώντας πίσω τώρα και αναπολώντας συγκεκριμένα τους νοερούς μου δεσμούς με το Θανάση Βέγγο, καταλαβαίνω ότι η εικόνα του ως ήρωας ήταν εντελώς πλαστή και δε θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη παραπάνω&nbsp;επιθυμία. Προσπαθώ παρακάτω να&nbsp;καταλάβω&nbsp;το γιατί:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Ο Θανάσης Βέγγος αμφιβάλλω αν είχε λόγο ύπαρξης για τους Έλληνες τις τελευταίες 3 δεκαετίες. Η βιοπάλη και η επιβίωση ως φτωχοδιάβολος, η ταξική καταπίεση και αλληλεγγύη, η ρομαντική ευελιξία του "πολυτεχνίτη και ερημοσπίτη", ο άκρατος σουρεαλισμός που η σύγχρονή του κοινωνία μπορούσε να τον κατανοήσει μόνο ως "τρέλα", ο ύστερος συντηρητικός μικροαστισμός του, όλα αυτά που κυρίως ενσάρκωσε στις περισσότερες από τις 107 ταινίες που έπαιξε αποτελούσαν για χρόνια πια κατάλοιπα ασπρόμαυρου κινηματογραφικού δράματος που είχαν πάψει να αφορούν τους Έλληνες. Οι τελευταίοι ζούσαν αυτά τα χρόνια κοιμισμένοι στο όνειρο του απότομου πλουτισμού τους, η επιβίωση είχε μετατραπεί για&nbsp;αυτούς&nbsp;σε κατανάλωση, ο φτωχοδιάβολος σε αξιοσέβαστο &nbsp;μεγαλοαστικό&nbsp;λαμόγιο, η αλληλεγγύη σε μποτιλιάρισμα στην Αττική οδό. Μόνο ο μικροαστισμός παρέμεινε ο ίδιος απλά είχε αποκτήσει ένα καινούργιο περιτύλιγμα, διάβαζε nitro ή lifo και ενίοτε έκανε διακοπές δίπλα σε κοσμικές προσωπικότητες. Βέβαια το όνειρο τελείωσε και μάλιστα όχι τόσο λυτρωτικά όσο οι&nbsp;ονειροπολήσεις του Βέγγου σε μερικές απ' τις ταινίες του. Τώρα βρισκόμαστε πια μόνοι μας μη γνωρίζοντας πώς θα αντιπαλέψουμε τη μίζερη ζωή που το κοντινό μέλλον επιφυλάσσει για μας. Τώρα μπορούμε να πανικοβληθούμε ελεύθερα σαν διαπιστώνουμε με τρόμο πως ο Θανάσης Βέγγος ήταν&nbsp;ήδη&nbsp;νεκρός, για &nbsp;πολλά χρόνια και δεν το είχαμε καθόλου πάρει χαμπάρι.&nbsp;</div><br /><div style="text-align: justify;">Αν βρισκόμουν στην Ελλάδα, θα υπάκουα επιτέλους σε εκείνο το φαντασιακό των εφηβικών μου χρόνων και θα τον συνόδευα στη κατοικία του, έστω και σε αυτή που τώρα είναι η τελευταία. Νιώθω ότι θα ήθελα να φωνάξω στη κηδεία του, παρέα με όσους αισθάνονται αυτή τη γενικευμένη κατάφωρη καταπίεση. Όχι για να τον αποχαιρετήσω σαν ήρωα/ενσαρκωτή αξιών που δε γνώρισα ποτέ αλλά γιατί τόσα χρόνια το μόνο που έκανα ήταν να γελάω μαζί του.&nbsp;</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_U8lK78R2POw/TREQibLS1xI/AAAAAAAABY4/mk3ScYMT9Rc/s1600/veggos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_U8lK78R2POw/TREQibLS1xI/AAAAAAAABY4/mk3ScYMT9Rc/s320/veggos.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ΥΓ.1 Ο τίτλος είναι ο γρίφος που προσπαθεί να λύσει ο Πράκτωρ Θ-Β με το σύντροφό του ΜΑΠ-31 (Αντώνη Παπαδόπουλο) στη σουρεαλιστική ταινία "Θου Βου φαλακρός πράκτωρ Επιχείρησις Γης Μαδιάμ" (σκην. Θ. Βέγγος, 1969)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ΥΓ.2&nbsp;Από τις αμέτρητες αξιομνημόνευτες στιγμές του στον&nbsp;λαϊκό&nbsp;κινηματογράφο, οι 5+1 παρακάτω είναι αυτές στις οποίες δε μπορώ ακόμα να αντισταθώ:</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"></div><ol><li>Το ξενοδοχείο με το ακραίο όνομα "Χρυσή Αυγή" στον Πόρο που είχε την ατυχία να επιλέξει για το μοναχικό του παραθερισμό στο "Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο" (1963)</li><li>Το&nbsp;κυνήγι&nbsp;της μικρής αδερφής στο όνομα της αξιοπρέπειας στο σκοτεινό και γεμάτο καπνούς nightclub &nbsp;που διακοπτόταν από το ξέφρενο χορό των θαμώνων, στον "Παπατρέχα" (1966)</li><li>Η ωμή βία&nbsp;απέναντι&nbsp;στο φτωχό σκυλάκι της μεσήλικης παχύσαρκης κυρίας, από την ίδια ταινία. Σφουγγάριζε το πάτωμα του&nbsp;θυρωρείου&nbsp;της πολυκατοικίας και αυτό τόλμησε να κατουρήσει. Εκείνος, χωρίς να το σκεφτεί, το αρπάζει και το βουτάει με οργή και αγανάκτηση στο κουβά. Τα ουρλιαχτά του σκύλου στη ταινία είναι αληθινά.&nbsp;</li><li>Η φανταστική αντίδραση του παραγωγού της ΚΛΑΚ ΦΙΛΜΣ όταν πληροφορείται από το σκηνοθέτη ότι για την ταινία που γυρίζουν μυστικά κινηματογραφώντας τις αποτυχίες του Θ-Β δεν υπάρχει σενάριο: "α, nouvelle vague δηλαδή!", από την ταινία "Θου Βου φαλακρός πράκτωρ Επιχείρησις Γης Μαδιάμ" (1969)</li><li>Το ασήκωτο, καταθλιπτικό βλέμμα του ως Θωμάς στον "Ηλία του 16ου" (1959). Μόνο αυτό έφτανε για να νομιμοποιήσει ηθικά τη ροπή προς το μικροέγκλημα κάθε λογής φτωχοδιάβολων που πάλευαν για μια μίζερη ζωή στη ρημαγμένη κοινωνία της εποχής του.&nbsp;</li><li>τούτη η αριστουργηματική σεκάνς&nbsp;<object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PfyanQKBBR4?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/PfyanQKBBR4?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></li></ol><ol></ol><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3799781008554644933?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-19890707922253728292011-04-28T22:42:00.001+01:002011-04-28T23:06:56.676+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-0UQDAHmZF98/Tbm5ZDRGc0I/AAAAAAAABdo/80J8zJn0sII/s1600/royal-wedding.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="260" src="http://2.bp.blogspot.com/-0UQDAHmZF98/Tbm5ZDRGc0I/AAAAAAAABdo/80J8zJn0sII/s320/royal-wedding.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, μια από τις χιλιάδες που σε αυτή τη χώρα ζει με επιδόματα και που χτυπήθηκε σκληρά από τις πρόσφατες περικοπές -αναλογικά οι απώλειες του εισοδήματος είναι τεράστιες- γιορτάζει το γάμο του παιδιού της. Ανθρώπινο και πολυέξοδο. Ο πρίγκηπας Κάρολος και η νύφη σαν απλοί άνθρωποι άκουγαν μαζί από τα i-pod τους τη μουσική που θα ακουστεί τη μεγάλη στιγμή.&nbsp;Ο πρωτοσέλιδος έρωτας των νεόνυμφων με κάνει να&nbsp;πιστεύω&nbsp;ξανά στην αληθινή, ανιδιοτελή αγάπη. Ο&nbsp;αυθεντικός, ειλικρινής πατριωτισμός των γηγενών αναβιώνει, δόξα και τιμή στους νεκρούς φαντάρους του Αφγανιστάν.&nbsp;Σε μια παράκρουση γενναίας λεβεντιάς απαγόρεψαν στον Σύριο πρεσβευτή να εκπροσωπήσει την αιμοσταγή κυβέρνησή του στο υπέρλαμπρο&nbsp;αβαείο μα το ευχάριστο μήνυμα θα το ευαγγελίσουν στις δικές τους δικτατορίες οι πρεσβευτές της Σαουδικής Αραβίας, του Μπαχρέιν και της Ζιμπάμπουε.&nbsp;Η φιλανθρωπική&nbsp;προσέγγιση&nbsp;του γάμου συγκινεί. &nbsp;Αντίτυπα του προγράμματος θα μοιραστούν δωρέαν στους πάμπλουτους καλεσμένους και άλλα 140 χιλιάδες&nbsp;θα πωλούνται στους χαρούμενους κατασκηνωτές-καταναλωτές απ' έξω. Ο κομψός νυχοκόπτης-μπρελόκ με τα πρόσωπα των νεόνυμφων συγκλονίζει. Οι εμετοσακούλες με το βασιλικό γαμήλιο έμβλημα ξεπουλούν.&nbsp;Τα κουπόνια στα σούπερ μάρκετ καλούν χαρωπά να ψωνίσουμε φτηνά στο όνομα της επόμενης βασίλισσας. Αλλάζω τα έπιπλα στο σπίτι χάρη στις εκπτωτικές εκπλήξεις προς τιμήν των νεόνυμφων.&nbsp;Ήδη έχω προμηθευτεί κατά κούτες τα χαρτιά υγείας-αναμνηστικά αυτού του σπουδαίου γάμου αλλά δε σκοπεύω να τα αξιοποιήσω κατάλληλα μιας και προσδοκώ στη μελλοντική εκτόξευση της αξίας τους ως συλλεκτικά αντικείμενα από μια εποχή που θα στιγματιστεί από την επανάσταση στη Λιβύη και το καπέλο της Βικτόρια Μπέκαμ.&nbsp;100 αστυνομικοί έκαναν ντου σε καταλήψεις αναρχικών και μάζεψαν 14 από αυτούς με κατηγορίες υποκλοπής ηλεκτρικού ρεύματος. Οι αρχές αρνούνται τη σχέση της δράσης αυτής με το γάμο ωστόσο οι εφημερίδες τοποθετούν την είδηση δίπλα στις αποκλειστικές πληροφορίες για το νυφικό-έκπληξη. Παρήγγειλα από τώρα τη πίτσα που θα φάω αύριο - δουλειά άλλωστε δεν έχει, άφθονος χρόνος λοιπόν για να ξεράσω με τις υγείες μου.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oQDkxDZR6bA/TbncK_EqgaI/AAAAAAAABds/jpVcA2fzxLA/s1600/%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF+%25CE%25BB%25CE%25AE%25CF%2588%25CE%25B7%25CF%2582.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-oQDkxDZR6bA/TbncK_EqgaI/AAAAAAAABds/jpVcA2fzxLA/s1600/%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2587%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF+%25CE%25BB%25CE%25AE%25CF%2588%25CE%25B7%25CF%2582.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">Από αυτό το ιστολόγιο να στείλω τα φιλιά, τις θερμότερες ευχές και τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια στο μεγάλο μου προσωπικό καημό και κρυφό πόθο, στη μικρή αδερφή της μέλλουσας&nbsp;βασίλισσας, στην ακριβοθώρητη και πεντάμορφη Πίπα.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1989070792225372829?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-22408545193952967382011-04-25T09:57:00.001+01:002011-04-25T09:57:00.371+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4JG3vLMC098/TbTEqdQD6II/AAAAAAAABdk/3MpGSlE4J44/s1600/papandreou1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-4JG3vLMC098/TbTEqdQD6II/AAAAAAAABdk/3MpGSlE4J44/s1600/papandreou1.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διάβασα πως τις προάλλες, ο εκτελών χρέη πρωθυπουργού της Ελλάδας Παπανδρέου έσφιξε το χέρι καθενός από τους 200&nbsp;επιβαίνοντες&nbsp;του πλοίου προς την Ύδρα και πως μάλιστα οι πλειοψηφία αυτών ανταποκρίθηκε θετικά. Και ομολογώ εδώ πως η σκέψη της παθητικής χειραψίας μεσοπέλαγα με εκείνον που αποκαλώ πολιτική μαριονέτα (με ολίγον από στρουμφ) σε κάθε μου γραπτή αναφορά σε αυτό το ιστολόγιο παρέμεινε σε μια ανυποψίαστη γωνιά του μυαλού μου ολίγον&nbsp;περισσότερο ακόμα από όσο απαιτείται απ' το πατροπαράδοτα ψημένο αρνί να παραμείνει στο έντερο του μπουκωμένου ψηφοφόρου του.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Φαντασιώθηκα -φευ- λαμπριάτικα πως βρισκόμουν αποκλεισμένος στο καταμαράν και πως η πολιτική μαριονέτα Παπανδρέου, με το αλησμόνητο χαμόγελο συγκρατημένης αυτοπεποίθησης που παραπλάνησε τόσους με εκείνο το "πάμε" που ξεστόμισε κάποτε, μου έδινε το χέρι&nbsp;ευχόμενος&nbsp;ειλικρινά χρόνια πολλά και ταυτόχρονα τη δυνατότητα να ξεστομίσω και εγώ ό,τι θα απελευθέρωνε αυτό το συναπάντημα από τα ακατέργαστα του ψυχισμού μου στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που θα μου αναλογούσαν.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δύσκολη φαντάζει ακόμη και η φαντασιωσική τοποθέτηση. Γιατί ακριβώς, η φαντασίωση δεν περιλαμβάνει τον Πάγκαλο (δεν θα τον χώραγε άλλωστε) συνεπώς η ανεπηρέαστη απ' τους πολιτισμικούς κανόνες έκφραση της ναυτίας (το ξέρασμα στο πέτο του - και εγώ τα έφαγα άλλωστε - και το καταμαράν κουνάει μεσοπέλαγα) θα έχανε ένα καλό λόγο ύπαρξης. Αυτό συνεπώς σημαίνει πως με τον πρωθυπουργεύοντα θα λογόκρινα το ασυνείδητό μου;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μπρος στην προδιαγραφόμενη συντριβή και πριν την τελική μου απόκριση, ρώτησα την εκλεκτή μου παρέα, εκείνη τι θα έκανε. Η απάντησή της σαφής: "... λυπάμαι που δεν είστε φτιαγμένος για αυτή τη δουλειά,&nbsp;δεν σας αναγνωρίζω καμιά εξουσία&nbsp;και είστε χυδαίος". Αντιπαρέρχομαι αυτή τη ραγδαία κλιμάκωση της επιχειρηματολογίας από την εκλεκτή μου παρέα, και στέκομαι μειδιώντας στη χρήση του πληθυντικού. Ο πολιτισμός εδώ κάνει ξανά το θαύμα του, ανακαλώ συγκινημένος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όσο και να το καθυστερούσα, έπρεπε να απαντήσω στο ερώτημα που μου σφηνώθηκε σαν καρφί σε σταυρό την πιο ιερή μέρα της χριστιανοσύνης. Εγώ πώς θα αποκρινόμουν; Από το βλέμμα μου περνούν διάφορες εικόνες, όλες βουβές. Να κουνώ απαξιωτικά το κεφάλι, να αρνούμαι τη χειραψία, να τη πραγματοποιώ αλλά κατά τη διάρκειά της να παίζω το μεσαίο μου δάχτυλο στη κλειστή καμπύλη των δύο παλαμών μας κάνοντας ένα παπανδρέου να νιώσει και πάλι παιδί ή μαλάκας, να μουρμουρίζω υποτιμητικά, να φωνάζω, να βρίζω, να κλαίω ξανά τη χαμένη αξοπρέπειά μου όπως έκανα κάμποσα χρόνια στην&nbsp;Ελλάδα. Τελικά καταλήγω. Θα του ζητούσα απλά να θυμόταν πως η προσωπική μου άποψη θα ήταν να ξεκουμπιζόταν άμεσα αυτός και το σόι του, οι παρατρεχάμενοι και &nbsp;οι χειροκροτητές του, έτσι χωρίς περαιτέρω εξήγηση. Μπορεί και να καταλάβαινε, αλλά ίσως και όχι. Το πιο πιθανό είναι ότι δε θα άκουγε τίποτα βέβαια.</div><div style="text-align: justify;">Χαμηλώνω το βλέμμα και μου στερώ αυτοτιμωρητικά τον σπάνιο ήλιο που μας κάνει τη χάρη να καίει στον ουρανό του Λονδίνου. Ένιωσα σαν ηθοποιός που πρόβαρε τα λόγια του στον καθρέπτη, σαν κυρίαρχος σε μια πλαστή διαλεκτική σχέση. Αποκρινόμουν στο τίποτα. Είχα μπροστά μου τον άνθρωπο και ξεχνούσα πως στόχος μου είναι ο πολιτικός. Παραπλανιόμουν.&nbsp;Συμμετείχα ενεργά στη εξαπάτηση. Γινόμουν σύμμαχος του προσωπικού μου&nbsp;νεκροθάφτη&nbsp;(που θα έγραφε και ο Κούντερα). Σηκώνω τα μάτια ξανά και προσπαθώ να φανταστώ τον ελληνικό ήλιο. Σκέφτομαι πως αυτός ο πολιτικός πολιτισμός ακόμα και στη φαντασίωση, σε συνθήκες μάλιστα κλειστού καταμαράν στη μέση της θάλασσας, είναι ένα μικρό βήμα προσωπικής αναξιοπρέπειας για μένα και ένα μεγάλο αρρωστημένο βήμα για την υπόλοιπη ανθρωπότητα που ξερνάει στη στεριά.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το εξομολογούμαι όμως. Τιμωρείστε με!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όταν με το καλό ολοκληρωθεί η πασχαλινή πέψη αναζητώ και απ' τον φίλτατο αναγνώστη τη δική του απόκριση στο σοκαριστικό ενδεχόμενο της προτεινόμενης χειραψίας με τον πρωθυπουργεύοντα.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-2240854519395296738?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-78209318861111076992011-04-23T10:13:00.002+01:002011-04-23T10:15:45.717+01:00<div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-KDPaiuHyEQk/TbKLo_8JjxI/AAAAAAAABdg/dNMGmAfX1e4/s1600/agio+fos.jpg"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-KDPaiuHyEQk/TbKLo_8JjxI/AAAAAAAABdg/dNMGmAfX1e4/s320/agio+fos.jpg" /></a></div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">Παρουσία του υφυπουργού εξωτερικών της κοσμικής ελληνικής δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε σε μια εκκλησία της Μέσης Ανατολής η τελετή παράδοσης - παραλαβής μιας λαμπάδας με φως στο οποίο ένα δυτικό-ευρωπαϊκό κράτος αποδίδει μεταφυσικές ιδιότητες. Κάποιος πατριάρχης στον ολιγόλεπτο χαιρετισμό του τόνισε μεγαλόψυχα μεταξύ των άλλων πως ο χριστιανισμός&nbsp;αναγνωρίζει&nbsp;τὸ δικαίωμα&nbsp;του&nbsp;κάθε πολίτη να ἔχει τὴν δική του πίστη, ἀρκεῖ νὰ αποδεχτεί και ὁ ἄλλος τὸ δικαίωμα της πίστης&nbsp;των&nbsp;Χριστιανών να επιβάλλεται στη δημοκρατία. Στην αντιφώνησή του, ο εκπρόσωπος του κοσμικού κράτους εξέφρασε τη συγκίνησή του που μεταφέρει το Άγιο Φως στην Ελλάδα και διαβεβαίωσε πως και η φετινή λαμπρή υποδοχή της λαμπάδας θα αποτελέσει ένα ακόμα σημαντικό εμπόδιο για&nbsp;την&nbsp;&nbsp;ἐκκοσμίκευση τῆς δημοκρατίας της χώρας καὶ τὴν ἀμερόληπτη θρησκευτικά λειτουργία&nbsp;του&nbsp;κράτους, τὸ ὁποῖο εξάλλου καμιά υποχρέωση δεν έχει νὰ λάβει ὑπόψη του τὴν πολυπολιτισμικὴ συγκρότηση των σύγχρονων κοινωνιῶν. Και σε τέτοιο κλῖμα Ἱερᾶς συγκινήσεως, ὁ υφυπουργός, ο εκπρόσωπος του ανεξίθρησκου κράτους , καθώς και οι λοιποί απεσταλμένοι της δημοκρατίας έψαλλαν μαζί με&nbsp;τον&nbsp;Ἱερό Κλῆρο καί τόν Λαό τό «Φῶς Ἱλαρόν» κρατώντας στά χέρια&nbsp;το&nbsp;ἀνέσπερο Φῶς.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-zh02ULGBNEU/TbKLoiYpe6I/AAAAAAAABdc/sDOmIMKBPO8/s1600/afixi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="172" src="http://3.bp.blogspot.com/-zh02ULGBNEU/TbKLoiYpe6I/AAAAAAAABdc/sDOmIMKBPO8/s320/afixi.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Εξάλλου, λίγες ώρες αργότερα αποθεωτικής υποδοχής από τους πολίτες-οπαδούς&nbsp;του χριστιανισμού έτυχε το Άγιο Φως στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος" κατά την άφιξη του στη χώρα. Το ανέσπερο Φως στις δηλώσεις του τόνισε ότι είναι έτοιμο να προσφέρει στην Ελλάδα. "Είμαι πολύ χαρούμενο που επέστρεψα στην χώρα που με αγαπά και με πιστεύει. Ευχαριστώ όλους τους χριστιανούς της Ελλάδας που μου έκαναν αυτή την μεγάλη και θερμή υποδοχή", υπογράμμισε το Άγιο Φως και συμπλήρωσε: "Είμαι έτοιμο να προσφέρω στην Ελλάδα άμεσα. Ακόμη και αύριο να είχαμε αγώνα, εγώ θα μπορούσα να κάψω. Οσον αφορά το θέμα διάσωσης της Ελλάδας, πιστεύω ότι θα σωθούμε".</div><div style="text-align: justify;">Τα απρόοπτα πάντως ούτε εδώ έλειψαν! Ενώ το Άγιο Φως έκανε μπροστά στις κάμερες και δίπλα στο χώρο παραλαβής των λαμπάδων τις πρώτες του δηλώσεις, οι χριστιανοί αποφάσισαν να κάνουν το πατροπαράδοτο «ντου». Η αστυνομική δύναμη των ΜΑΤ προσπάθησε να συγκρατήσει το ενθουσιώδες πλήθος, να απωθήσει τον κόσμο, να μην του επιτρέψει να εισέλθει στην αίθουσα αφίξεων. Και μέχρι ενός σημείου τα κατάφερε. Όπως κατήγγειλαν μερικοί απ' τους χριστιανούς, η αστυνομία χρησιμοποίησε αρχικά «απωθητικό σπρέι», κίνηση που τους εξαγρίωσε και οδήγησε στις ασχήμιες που ακολούθησαν. «Τι γίνεται εδώ, γιατί τα σπάνε;» ρώτησε εμφανώς σοκαρισμένο το Φως τον εκπρόσωπο του Λάος. Ο χριστιανός και πατριώτης βουλευτής τον καθησύχασε με την κλασική δικαιολογία: «Η αστυνομία δεν έκανε σωστά τη δουλειά της, δεν άφησε τον κόσμο να περάσει μέσα».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γλυκιές αναμνήσεις από την επίδειξη σεβασμού του κράτους μας στην αναμμένη λαμπάδα <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2009/04/blog-post_8915.html">εδώ</a>.</div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.gazzetta.gr/dev/item/4819-top-10-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%87%CE%AE%CF%82?tmpl=component&amp;print=1">Διαβάστε </a>ακόμα και ένα τοπ 10 υπέρλαμπρων υποδοχών.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-7820931886111107699?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-1096286553957778712011-04-17T12:16:00.003+01:002011-04-17T12:22:50.054+01:00<div style="text-align: justify;">Δεν το αποκάλυψα πέρυσι για λόγους εθνικής ασφάλειας. Άνθρωπος είμαι όμως, δεν αντέχω άλλο και έσκασα, γι' αυτό και το αποκαλύπτω τώρα:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Ο μαραθώνιος του Λονδίνου είναι η αιτία της σημερινής τραγωδίας της Ελλάδας. Στον περσινό μαραθώνιο είχε τρέξει μυστικά σε απευθείας σύνδεση και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Οι Έλληνες, συνηθισμένοι στην εξαπάτηση, είχαν μεθύσει από την εικόνα ενός απόλυτα φιτ πρωθυπουργού, που σε αντίθεση με τον καλοφαγά προκάτοχό του συντηρούσε την ακατανόητη ελπίδα ότι εκείνος θα "τρέξει" τη χώρα έξω από τη κρίση.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FdA6KuGfQNA/TajgBhPJGpI/AAAAAAAABcY/4BM019K7tFU/s1600/papandreou2.jpg"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-FdA6KuGfQNA/TajgBhPJGpI/AAAAAAAABcY/4BM019K7tFU/s320/papandreou2.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήταν όμως τα πράγματα έτσι εκείνη τη μοιραία άνοιξη του 2010;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στη πραγματικότητα ο Γιώργος στην υπερπροσπάθεια του μαραθωνίου έβγαλε από μέσα του το παιδί που ποτέ δεν υπήρξε εξαιτίας του βαρέος ονόματός τους και έτρεξε για την Ελλάδα φορώντας την αγαπημένη γαλανόλευκή του στολή. Του Στρουμφ.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cHRocFWfIDo/TarJxBerW9I/AAAAAAAABc8/cb1DfJJtkXA/s1600/smurf.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="http://3.bp.blogspot.com/-cHRocFWfIDo/TarJxBerW9I/AAAAAAAABc8/cb1DfJJtkXA/s320/smurf.jpg" width="320" /></a></div><br /></div><div style="text-align: justify;">Μα αυτή η γλυκιά παλινδρόμηση για ένα άνθρωπο που το μόνο που ζητούσε ήταν η επιστροφή στην αθωότητα συντέλεσε σε μια ιστορική στροφή στην ένδοξη πορεία ενός περήφανου λαού.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήταν μόλις το 2ο χιλιόμετρο της διαδρομής, όταν ο Γιώργος ντυμένος Στρουμφ πέρασε μπρος από μια κάμερα του BBC. Την ίδια στιγμή ο διευθύνων σύμβουλος του οίκου Standard &amp; Poor's παρακολουθούσε απ' τη τηλεόραση τον αγώνα και τρώγοντας σαν άνθρωπος ανέμελα το πρωινό του ξαφνικά στραβοκατάπιε. Λίγες ώρες αργότερα μάθαμε για την υποβάθμιση του αξιόχρεου της χώρας από το παραπάνω οίκο. Τυχαίο;&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-VdTX1tFOHAY/TarK6JmaehI/AAAAAAAABdQ/DI7xi1Wq41s/s1600/the_best_costumes_of_2010_london_marathon_31.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-VdTX1tFOHAY/TarK6JmaehI/AAAAAAAABdQ/DI7xi1Wq41s/s320/the_best_costumes_of_2010_london_marathon_31.jpg" width="205" /></a></div><br /></div><div style="text-align: justify;">Η ατυχής έμπνευση των διοργανωτών να περάσουν τη διαδρομή του μαραθωνίου και απ' το Canary Wharf, εκεί όπου εδράζουν τα κεντρικά των μεγαλύτερων τραπεζών του κόσμου δηλαδή, συνέδραμε στην επικείμενη τραγωδία. Ο Γιώργος κοντοστάθηκε να πιει μια πορτοκαλάδα και σαν από θαύμα ο ΓΔ και το FTSE/ASE 20 κατέρρευσαν, ενώ οριακά εξελίχθηκε η κατάσταση στον τραπεζικό δείκτη, με κλείσιμο οριακά στις πολύ κρίσιμες στηρίξεις στα επίπεδα των 1.530 – 1.550 μονάδων. Μα η κακοτυχία του ανέμελου πρωθυπουργού που αγαπούσε τα παιδικά και το φίτνες δε σταμάτησε εκεί. Μόλις το χαρούμενο Στρουμφ πέρασε μπροστά από τα headquarters της Goldmann Sachs στο City, είχε την ομολογουμένως πανέξυπνη ιδέα να χαιρετήσει τους παλιόφιλους της εταιρίας και όπως ήταν φυσικό και επόμενο την ίδια στιγμή η επιτοκιακή ψαλίδα των ελληνικών δεκαετών ομολόγων σε σχέση με τα αντίστοιχα γερμανικά εκτοξεύθηκε ακαριαία.</div><div style="text-align: justify;">Στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης στην Αθήνα επικράτησε αναστάτωση με τις συνεχείς μαλακίες του πρωθυπουργού και τις επακόλουθες καταιγιστικές εξελίξεις. Μόλις επιβεβαιώθηκε από τον υφυπουργό ανάπτυξης ότι το Στρουμφ που έτρεχε στο μαραθώνιο ήταν ο πρωθυπουργός, σήμανε συναγερμός. Η καταστροφή όμως συνεχιζόταν. Όση ώρα ο Γιώργος ξαλάφρωνε σε μια τουαλέτα ύστερα από μιάμιση ώρα επίπονου τρεξίματος το ευρώ υποχώρησε κατά 30 σεντς έναντι του δολαρίου. Αυτό ήταν. Με επείγουσα παρέμβαση του Γιάννη Πρετεντέρη ο πρωθυπουργός πείθεται να εγκαταλείψει τη στολή του Στρουμφ, επιλέγοντας κάτι πιο δυναμικό για τις αγορές.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-vH5QmyqQ_Uk/TarLRcLuBaI/AAAAAAAABdU/8h6xnvBHDkY/s1600/the_best_costumes_of_2010_london_marathon_12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="247" src="http://1.bp.blogspot.com/-vH5QmyqQ_Uk/TarLRcLuBaI/AAAAAAAABdU/8h6xnvBHDkY/s320/the_best_costumes_of_2010_london_marathon_12.jpg" width="320" /></a></div><br /></div><div style="text-align: justify;">Το σαφές υπονοούμενο του Έλληνα πρωθυπουργού με την καινούργια αμφίεση όμως δεν άφηνε περιθώρια αισιοδοξίας. Ο οίκος Moody’s υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας κατά τρεις βαθμίδες -από το Β1 στο Ba1- αφήνοντας ταυτόχρονα ανοιχτό το ενδεχόμενο να προχωρήσει σε νέα αρνητική αξιολόγηση στο άμεσο μέλλον. Νέος πανικός στη χώρα και ο Γιώργος προχωρά σε κάτι πιο ελληνικό και ταυτόχρονα εμπνευσμένο και από την αμερικάνικη κουλτούρα. Συνεχίζει τον αγώνα ως Homer Simpson.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-EjID_mnGxCc/TarLyvgosrI/AAAAAAAABdY/xtz3QwEpjyg/s1600/the_best_costumes_of_2010_london_marathon_02.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-EjID_mnGxCc/TarLyvgosrI/AAAAAAAABdY/xtz3QwEpjyg/s320/the_best_costumes_of_2010_london_marathon_02.jpg" width="320" /></a></div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλίμονο όμως! Ο George Soros που κερδοσκοπούσε ασύστολα στο παραδιπλανό ladbrokes τον κατάλαβε και τηλεφώνησε στους Financial Times δηλώνοντας πως είναι αναγκαία η υλοποίηση κάποιου είδους ανασχεδιασμού του χρέους της Ελλάδας , χωρίς ωστόσο να υποστούν haircut τα ελληνικά ομόλογα.</div><div style="text-align: justify;">Το μέλλον διαγραφόταν νοσηρό για τη πατρίδα. Το παιδικό όνειρο του Γιωργάκη μετατρεπόταν σε εφιάλτη για ένα ολόκληρο λαό. Και τότε ανέλαβε ο πραγματικός Γιώργος να βγάλει το φίδι απ' τη τρύπα. Ο Γιώργος ο Καραγκτζαφέρης. Αυτός, ως γνωστός χριστιανός και άριστος χειριστής της δημόσιας εικόνας, πείθει τον δύσμοιρο πρωθυπουργό για μια κίνηση τακτικής που θα άλλαζε τελείως το κλίμα στις αγορές. Ο πρωθυπουργός, με διαταγή Καραγκτζαφέρη έπαψε να παριστάνει το παιδί και μετατράπηκε στον λυτρωτή που εναπόθεσε τη σωτηρία του λαός και συνέχισε το μαραθώνιο σηκώνοντας αυτή τη φορά το σταυρό του μαρτυρίου.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-HrH4A7_r7dc/TarKOmpburI/AAAAAAAABdI/kL_sBEGAPtM/s1600/London-Marathon-2010.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-HrH4A7_r7dc/TarKOmpburI/AAAAAAAABdI/kL_sBEGAPtM/s400/London-Marathon-2010.jpg" width="281" /></a></div><br /></div><div style="text-align: justify;">Η κίνηση χειροκροτήθηκε θερμά από τον Γιώργο Τσίμα, αλλά δε συγκίνησε τις αμείλικτες αγορές. Τα αποτελέσματα είναι σε όλους γνωστά και τα βιώνει η ελληνική κοινωνία.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και τώρα η είδηση σοκ που σας υποσχέθηκα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν κυβερνά στ' αλήθεια την Ελλάδα. Αυτός που αποθεώνεται σήμερα από τους πουλημένους δημοσιογράφους είναι ο σωσίας του, όπως ο σωσίας του Σαντάμ και του Καντάφι αποθεωνόταν στα υπανάπτυκτα κράτη τους από τις καταπιεσμένες μάζες. Ο πραγματικός Γιωργάκης εξαντλήθηκε από το να τρέχει πέρισυ το μισό μαραθώνιο με τον σταυρό στη πλάτη και αποσύρθηκε οριστικά. Ζει από τότε ήσυχα σε μια γωνιά του Τότεναμ και δουλεύει part time ως volunteer σε αγαπημένο charity shop. Οι φήμες πως το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και με τον προκάτοχό του Κώστα Καραμανλή, στο μαραθώνιο του 2008 και πως ο Κώστας δουλεύει έκτοτε σε τούρκικο κεμπαμτζίδικο στο Dalston στο Ανατολικό Λονδίνο κρίνονται απαράδεκτες. Μα και για τη δική του περίπτωση μία μόνο φωτογραφία απ' το μαραθώνιο αποδεικνύεται αψεγάδιαστος μάρτυρας:<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-os48CPpmawg/TarKKH1hL9I/AAAAAAAABdE/DGMKNKbgRAA/s1600/donkey.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-os48CPpmawg/TarKKH1hL9I/AAAAAAAABdE/DGMKNKbgRAA/s320/donkey.jpg" width="234" /></a></div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-109628655395777871?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-58731058515360683772011-04-16T15:12:00.000+01:002011-04-16T15:12:33.093+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WyuE4Fm2rB4/Tadq7vyItYI/AAAAAAAABcQ/-amknWCTCYQ/s1600/costumes-london-marathon-2009-4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="http://1.bp.blogspot.com/-WyuE4Fm2rB4/Tadq7vyItYI/AAAAAAAABcQ/-amknWCTCYQ/s320/costumes-london-marathon-2009-4.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Συνεχίζω τη&nbsp;παράδοση&nbsp;των καθυστερημένων αναρτήσεων του Απριλίου μιας και απασχολούμαι εντατικά με την επικείμενη συμμετοχή στο μεγάλο <a href="http://www.virginlondonmarathon.com/">μαραθώνιο του Λονδίνου</a>. Μετά τη <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2010/04/blog-post_16.html">περσινή μεγαλειώδη εμφάνιση</a> και τη συντριπτική επίδοση των&nbsp;δυόμιση ωρών για το πρώτο χιλιόμετρο, φέτος οι προσδοκίες έχουν εκτοξευθεί. Στόχος μου είναι η αποφυγή του υπογλυκαιμικού κώματος και της χορήγησης ενδοφλέβιου ορού. Για το λόγο αυτό η προπόνηση έχει επικεντρωθεί&nbsp;ειδικά&nbsp;στη κατακράτηση υγρών: πίνω όσο πιο πολλές μπίρες μπορώ και σκοπίμως αρνούμαι την εξαναγκαστική επικείμενη διούρηση. Επίσης τρέφομαι με υλικά πλούσια σε υδατάνθρακες και συντηρητικά ώστε να εξασφαλίσω ότι αν δεν επιτύχω τη μεγαλειώδη νίκη στο μαραθώνιο τουλάχιστο θα έχω υποκύψει στο δικό μου άλλοθι για τις ανόητες απελπισίες που μας καταθλίβουν.<br />Σημείωση προς φίλους-υποψήφιους χορηγούς: μετά τη περσινή απόλυτη αποτυχία του <a href="http://crazy-jokes.com/pictures/funny-face.jpg">ιερού σκοπού</a> της συγκέντρωσης των χρημάτων σας, φέτος τα λεφτά σας από τον πατροπαράδοτο έρανο θα αξιοποιηθούν καταλλήλως σε μια ενδιαφέρουσα σειρά από παμπ που εντόπισα κατά μήκος της διαδρομής.<br /><br />Επίσης: Μη χάσετε την αυριανή ανάρτηση. Θα κάνω μια αποκάλυψη βόμβα: ποιος Έλληνας πατριώτης σόκαρε με την εμφάνισή του στον περσινό μαραθώνιο και πώς αυτό επηρέασε την κίνηση των spreads, το ελληνικό χρέος και τη μοίρα ενός ολόκληρου λαού;<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-5873105851536068377?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-20954743280456540662011-04-09T15:36:00.001+01:002011-04-09T15:46:03.626+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-amTA-x5WHL4/TaBRuJkpdZI/AAAAAAAABcA/5_HFG_M7AL8/s1600/psomiadis2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-amTA-x5WHL4/TaBRuJkpdZI/AAAAAAAABcA/5_HFG_M7AL8/s1600/psomiadis2.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Συμπαθώ τον τηλεπεριφεριάρχη,&nbsp;πρώην&nbsp;τηλενομάρχη και παντοτινό μέγα θεατρίνο γι΄αυτό και φέρνω στο φως μια πτυχή της σύγχρονης τραγωδίας που όλη η Ελλάδα <b><u>δεν</u> </b>γίνεται μάρτυρας. Το μικρό μόριο "δεν" - σ'&nbsp;ένα ειρωνικό παιχνίδι της αξιολάτρευτης γλώσσας μας μπρος στο τηλεμεγαλείο- αποκαλύπτει την ουσία της τραγωδίας και την αφορμή βεβαίως τούτης της ανάρτησης.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Οι φανατικοί ορθόδοξοι ενδεχομένως να το εντάξουν στο γνωστό&nbsp;συνωμοσιολογικό σενάριο περί εξαφάνισης του ελληνισμού, οι μακεδονολάτρες να δουν σ' αυτό&nbsp;το επόμενο βήμα προς την ύστατη λύση, οι υποψιασμένοι της δεξιάς ως το κρυφό χτύπημα του ύπουλου πασοκικού παρακράτους, οι αναρχικοί της ακροδεξιάς να βρουν το&nbsp;νέο&nbsp;είδωλο της πολιτικής καταδίκης και επικείμενης ανυπακοής και οι τεθλιμμένοι τηλεθεατές να χάσουν μια ελάχιστη ευκαιρία να γελάσει το χειλάκι τους στην εποχή της παρατεταμένης θλίψης. Όλοι τους θα έχουν δίκιο, μα πάνω απ' όλους το δίκιο θα ανήκει στον θεατράνθρωπο της καρδιάς μας. Γιατί δεν είναι δυνατό, σε τούτες τις στιγμές που η ιστορία γράφεται, οι τηλεδημοσιογράφοι να απέχουν των καθηκόντων τους. Γιατί δεν είναι δυνατό τα&nbsp;ζωογόνα πάνελ της τηλεόρασης να στερούν τούτες τις στιγμές τον αναγκαίο για την επιβίωση τηλεοπτικό προβολέα από το απόλυτο δημιούργημά τους.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br />Το ζήτημα προφανώς και είναι βαθιά υπαρξιακό.</div><div style="text-align: justify;"><br />Η πολιτική ζωή του τηλενομάρχη υπήρξε πάντα υλικά παρούσα στα όρια της τηλεόρασης και αυτό σε μια διάσταση περισσότερο ηθική παρά επεξηγηματική. Οι τηλεοπτικές παρουσίες του τηλενομάρχη αναίρεσαν την υπόσταση ως ενέργεια της σκέψης -τουλάχιστο για τους&nbsp;τηλεθεατές σίγουρα- &nbsp;και έδωσαν νόημα στη πολιτική ύπαρξη με ένα τρόπο που μόνο οι ελληνέμποροι του λάος μπορούν πλέον να συναγωνιστούν.&nbsp;Τούτες τις κρίσιμες ώρες όμως η πολιτική υπόστασή του αναζητά τον εαυτό της και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πρωινές εκπομπές λόγω μια κάποιας απεργίας αφαιρεί από εκείνον θεμελιώδη στοιχεία της ύπαρξής του. Το&nbsp;τηλεοπτικό φως, που όσο ζωογόνο ήταν&nbsp;για&nbsp;εκείνον τόσο φως ολοένα νεκρικό&nbsp;γινόταν&nbsp;για τους άμοιρες τηλεθεατές του, είναι προσωρινά σβηστό και έτσι ο τηλενομάρχης βρίσκει για λίγο τον εαυτό του πίσω στο κόσμο από τον οποίο είχε αποπροσωποποιηθεί.&nbsp;Και στον οποίο κυριαρχεί η τραγική διαπίστωση ότι η κατακρήμνιση από το δημόσιο αξίωμα δεν αποτελεί προϊόν τηλεοπτικής ψηφοφορίας.&nbsp;Και καλείται μέσα σ' αυτόν να σταματήσει την περαιτέρω αποφυγή της προσωπικής ευθύνης.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Ευτυχώς όμως η απεργία σύντομα τελειώνει και οι τηλεπαρουσιαστές θα επιστρέψουν στις θέσεις τους. Ο λαοπρόβλητος πρώην τηλεπεριφεριάρχης θα ανακαταλάβει και αυτός τη δική του στο δεξί ήμισυ της οθόνης και το δικαίωμα της ανακτημένης υπόστασης. Η ειρωνεία επιτέλους θα πάψει και αυτή η προσωρινή αναστάτωση δε θα γίνει ποτέ μεταμόρφωση, θα παραμείνει πάντα μια τέλεια διαύγαση του&nbsp;εαυτού&nbsp;λουσμένη ξανά στο φως των προβολέων.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-2095474328045654066?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-41369796470734435052011-04-02T18:46:00.001+01:002011-04-02T19:06:36.537+01:00<div style="text-align: justify;">Το βίντεο πιο κάτω δείχνει το πώς είδε τη διαδήλωση του περασμένου&nbsp;Σαββάτου&nbsp;μια νεαρή κάτοικος του Λονδίνου της οποίας η ζωή πρόκειται να πληγεί από τις δραστικές περικοπές που ετοιμάζονται στο όνομα του κέρδους των λίγων. Το βίντεο ξεκινά με μια&nbsp;διαμαρτυρία για το τι θα σημάνει η αυστηρή λιτότητα για την ίδια και τη κοινωνία που θα κληθεί να υπηρετήσει,&nbsp;προχωρά με μια&nbsp;ενθουσιώδη περιγραφή της διαδήλωσης στην οποία συμμετείχε, καταγράφει την δική της μαρτυρία για την αστυνομική βία και καθηλώνεται σε μια γνήσια,&nbsp;σχεδόν&nbsp;αγνή έκφραση οργής απέναντι στο ρόλο της αστυνομίας και στις πρακτικές της.</div><div style="text-align: justify;">Στο βίντεο αυτό εγώ βλέπω σε 14 λεπτά μια συνοπτική αλληλουχία σκέψεων, επιπόλαιων γενικά αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, ενός νεαρού ατόμου που αρχίζει να συνειδητοποιεί τη ταξική της θέση μέσα στη κοινωνία, που κατανοεί το ρόλο της αστυνομίας στη πάλη της εναντίον των καταπιεστών της, που αντιλαμβάνεται την αξία της αλληλεγγύης, που αναγνωρίζει την αναγκαιότητα της φυσικής συμμετοχής στη πάλη αυτή και κατανοεί την ανάληψη ευθύνης για τη συμμετοχή της. Βλέπω μια νεαρή γυναίκα, απόλυτα σύγχρονη του καιρού της, να κοινωνεί την πρόσφατη ριζοσπαστικοποίηση της, με τη δροσιά της νεανικότητάς της, με χιούμορ και αμεσότητα,&nbsp;εκμεταλλευόμενη&nbsp;το μόνο μέσο που μπορεί ελεύθερα να διαθέτει, και με ένα τρόπο, προσωπικό, ενταγμένο σε ένα υπόβαθρο που χωρίς να την εκπλήσσει χωρά το πέτσινο πανωφόρι της, τη μουσουλμανική της μαντίλα, τα κινέζικα ιδεογράμματα, τη λονδρέζικη προφορά και μια πέπσι για ένα δροσερό διάλειμμα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Ίσως στη φωνή της να ακούγονται και όλοι εκείνοι οι&nbsp;Έλληνες&nbsp;συνομήλικοί&nbsp;της που ξεχύθηκαν στους δρόμους τον Δεκέμβρη του 08 σε μια πρώτη δικιά τους απόπειρα ριζοσπαστικοποίησης και απογαλακτισμού από το σκοτάδι που τους (μας) καταπλακώνει.&nbsp;</div><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/3zii2qzGbaM" title="YouTube video player" width="480"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-4136979647073443505?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-2879243933558570212011-03-31T22:55:00.002+01:002011-04-02T17:52:21.209+01:00<div style="text-align: justify;">Ιδού μερικές από τις σκέψεις που κατέγραψα κατά τη σαββατιάτικη διαδήλωση του Λονδίνου και που επεξεργάστηκα μόλις καταλάγιασε ο ενθουσιασμός.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Zo8yWRtV9tI/TY8nUQsMIpI/AAAAAAAABa4/zGHlUUB1X3Q/s1600/IMG_1135.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-Zo8yWRtV9tI/TY8nUQsMIpI/AAAAAAAABa4/zGHlUUB1X3Q/s320/IMG_1135.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">Μεγάλη ήταν η αντίδραση της βρετανικής αριστεράς για τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Ο πρόεδρος της TUC (της διοργανώτριας αρχής, της αντίστοιχης ΓΣΕΕ) κατηγορήθηκε σφοδρά για αγαστή συνεργασία με τους εργατικούς και ήπια αντιπολίτευση στο καταρράκτη περικοπών που εξειδικεύεται εδώ και μήνες η κυβέρνηση των συντηρητικών. Η απόφαση για δράση 5 ολόκληρους μήνες μετά από την "προθέρμανση" των φοιτητικών διαδηλώσεων του περασμένου χειμώνα δικαιολογήθηκε από την ακραία επίφαση της αναγκαιότητας να νιώσουν οι πολίτες τις περικοπές στο πετσί τους. Οι αριστερές δυνάμεις την ανέχτηκαν και επιδοκίμασαν τη συμμετοχή χωρίς να μπορούν να πράξουν και διαφορετικά. Κάθε ομοιότητα με ελληνικές περιστάσεις είναι κάτι περισσότερο από μη συμπτωματική.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-K7zq-JgsQKs/TY8nNM-GJfI/AAAAAAAABaw/xJ-WFA5ja9E/s1600/IMG_1125.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-K7zq-JgsQKs/TY8nNM-GJfI/AAAAAAAABaw/xJ-WFA5ja9E/s320/IMG_1125.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">Δεν υπήρχαν μπλοκ. Δεν υπήρχαν διαχωριστικές γραμμές. Δεν υπήρχαν καταναγκαστικές παρατάξεις πίσω από πανό. Το πλήθος κινούνταν μαζικά, ελεύθερα, χωρίς γραμμές, έμοιαζε με&nbsp;ατελείωτο&nbsp;ανθρώπινο ποταμό που όσο και να προσπαθούσε να πυκνώσει εξακολουθούσε τεράστιος. Πρακτικά δε θα μπορούσε να ελεγχθεί αν αποφάσιζε να ξεχειλίσει και αυτό ήταν γνωστό στις αρχές που κινήθηκαν αναλόγως.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-0ZK3zmTAH6g/TY8ncipOVPI/AAAAAAAABbE/hmKWlc3cUgg/s1600/IMG_1142.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-0ZK3zmTAH6g/TY8ncipOVPI/AAAAAAAABbE/hmKWlc3cUgg/s320/IMG_1142.JPG" width="320" /></a></div>Το ταξικό στοιχείο ήταν έντονο. Μα η εκπροσώπηση των τάξεων χαρακτηριστική. Δεν πιστεύω πως οφειλόταν στο συγκεκριμένο κομμάτι της πορείας στο οποίο τυχαία εντάχθηκα, θεωρώ πως έτσι ήταν ολόκληρη η διαδήλωση. Η εργατική τάξη (που είναι ακόμα έντονη η παρουσία της στη βρετανική κοινωνία) ίσως να είχε υπερκαλυφθεί πληθυσμιακά από τη μεσαία τάξη (που και αυτή στέκει ξεχωριστά ακόμα). Οι μετανάστες και οι μειονότητες ήταν ανύπαρκτες. Οι&nbsp;black Carribeans και black Africans, οι Asian και οι Ινδοί, όλοι τους κατεξοχήν κομμάτια της εργατικής&nbsp;τάξης&nbsp;πλέον, δεν υπήρχαν πουθενά. Όσοι επιβιώνουν με επιδόματα, άνεργοι, ασθενείς, πρόσφυγες, ανύπαντρες μητέρες, οι πρώτοι που θα πληγούν από τις περικοπές, λες και δεν&nbsp;υπήρξαν&nbsp;ποτέ στην αγγλική κοινωνία. Στη διαδήλωση κυριαρχούσαν οι λευκοί-white british μεσαίας και ανώτερης μόρφωσης. Η ηλιακή κατανομή ήταν μοιρασμένη. Αν και η διαδήλωση ήταν αρχικά μια ακόμα αντεπίθεση των νεαρών φοιτητών και των μαθητών απέναντι στις περικοπές στη παιδεία, ο χαρακτήρας της διαδήλωσης έγινε πανεύκολα πανεργατικός, αν και το τελευταίο με βάση τα παραπάνω δεν είναι το καταλληλότερο επίθετο και χωρίς αμφιβολία παν-ηλικιακός. &nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-SEEc9y4X1c4/TY8oBFEz4AI/AAAAAAAABbg/nZGRfqgc-Kw/s1600/IMG_1143.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-SEEc9y4X1c4/TY8oBFEz4AI/AAAAAAAABbg/nZGRfqgc-Kw/s320/IMG_1143.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">το πανό των ινδών εργατών το κρατούσαν δύο, οι υπόλοιποι οκτώ που κατάφερα να μετρήσω χάθηκαν μες στο πλήθος</td></tr></tbody></table><br /><div style="text-align: justify;">Η ποιότητα της συμμετοχής του μισού&nbsp;εκατομμυρίου&nbsp;είχε το εξής παράδοξο: έμοιαζε με γιορτή, με ένα κινητό φεστιβάλ. Μουσικές, κάθε σωματείο είχε δική του κονσόλα με ντι-τζέι, μπάντες έπαιζαν, μασκαρεμένοι, πολύχρωμοι πικετοφόροι, ζογκλέρ, χορευτές, άνθρωποι να διασκεδάζουν και να χαμογελούν. Αυτό&nbsp;από τη μία πλευρά. Γιατί από την άλλη οι ίδιοι διαδηλωτές εκδήλωναν και μια επικίνδυνη ανησυχία σχετικά με τη τάξη και μη παρεκτροπή της πορείας. Η επιθυμία τους να μη συμβούν επεισόδια ήταν σχεδόν εμμονική. Η τρομοκράτηση που βίωσαν κατά τις φοιτητικές διαδηλώσεις τους έκανε να πατούν σχεδόν στις μύτες των ποδιών τους. Υπήρχε ρυθμός, υπήρχε ένταση αλλά ταυτόχρονα και μια λανθάνουσα πολιτική κατάθλιψη, μια ιδεολογική επιβράδυνση που για ένα Έλληνα συνηθισμένο στην ακατάπαυστη&nbsp;συνθηματολογία&nbsp;και τη βραχνάδα του τέλους της διαδρομής η διαδικασία φάνταζε ως συμμετοχή σε πολιτικό ρέκβιεμ.<br /><br />Η αγγλική αστυνομία έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική ομάδα της αγγλικής κοινωνίας: να προσφέρει υπηρεσίες απόλυτα φιλικές, ολοκληρωτικά οργανωμένες, σχεδόν εξοργιστικά τέλειες. Ταγμένοι στο καθήκον της ασφάλειας, της τάξης και της ομαλής διεξαγωγής και πιο ευαίσθητοι από ποτέ στο δικαίωμα της εκδήλωσης της αντίθετης γνώμης, οι μπάτσοι χαμογελούσαν, ανταποκρινόταν, έδιναν ακριβείς πληροφορίες, προσέφεραν ενημέρωση, βοηθούσαν τους ηλικιωμένους, χαιρετούσαν τα παιδιά, έδιναν φιλικά το χέρι στη νεολαία και μερικοί από αυτούς -παραβιάζοντας το&nbsp;πρωτόκολλο-&nbsp;ακολουθούσαν πονηρά το ρυθμό των τυμπάνων, λες και θα συμμετείχαν και οι ίδιοι σε αυτό το πανηγύρι αν δεν ήταν τόσο συγκινητικά αφοσιωμένοι στο καθήκον. Και έτσι, τόσο όμορφα, τόσο οργανωμένα, κανείς δε θα μπορούσε να ξεφύγει από το προκαθορισμένο πλαίσιο, με κανένα τρόπο δε σε άφηναν να κατανοήσεις την ανάγκη κάτι τέτοιου. Και όσοι το αποτόλμησαν, έχοντας έστω μια&nbsp;ελαφρά&nbsp;υποψία, γνώρισαν το εντύπωμα της βαριάς μπότας που υπάρχει πάντα για να υπενθυμίζει πως είναι κανείς τόσο ελεύθερος όσο του επιτρέπουν οι αλυσίδες του.<br /><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-287924393355857021?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-86700865963783451252011-03-30T18:27:00.007+01:002011-03-31T22:57:11.160+01:00<div class="separator" style="clear: both;"></div><div style="text-align: justify;">Στο πόλη όπου το επιχειρείν είναι το νέο ροκ και που τα συνδικαλιστικά σωματεία μπορούν να κατεβάσουν μισό εκατομμύριο ανθρώπους, είναι απορίας άξιο πώς ο διαδηλωτικός τουρισμός δεν έχει αποτελέσει ακόμα μια θαυμάσια ευκαιρία ανελέητου κέρδους.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όπως κάθε πορεία που διασχίζει το κέντρο του Λονδίνου, έτσι και αυτή της 26ης του Μάρτη, αποτέλεσε μια εξαιρετική αφορμή για μια ευχάριστη πεζοπορία στα σπουδαιότερα σημεία της περίφημης αυτής μητρόπολης και κοσμοαγάπητης πρωτεύουσας μιας ολόκληρης αυτοκρατορίας:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-cQRkeM5xuy0/TZNXoPqXKgI/AAAAAAAABbk/3UXLtv7E0w0/s1600/march+for+the+alternative+route.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-cQRkeM5xuy0/TZNXoPqXKgI/AAAAAAAABbk/3UXLtv7E0w0/s320/march+for+the+alternative+route.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μαζί με τον φανταστικό συνδικαλιστή ξεναγό ξεκινούμε από το Victoria Embankment στα περίχωρα του Σίτυ, του μέρους όπου χτυπάει η οικονομική καρδιά του Ηνωμένου Βασιλείου και μπορούμε να δούμε στα δεξιά μας το Χρηματιστήριο, την Τράπεζα της Αγγλίας και τον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου, αριστούργημα του Κρίστοφερ Ρεν.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-AuVV7AGwYz0/TZNp-zI1nxI/AAAAAAAABb8/aZnksSYOGTM/s1600/waterloo.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-AuVV7AGwYz0/TZNp-zI1nxI/AAAAAAAABb8/aZnksSYOGTM/s1600/waterloo.JPG" /></a></div><br />Διασχίζοντας τη παραποτάμια λεωφόρο θαυμάζουμε πέντε ολόκληρους αιώνες αρχιτεκτονικής άψογα παραταγμένους στις δύο όχθες του Τάμεση καθώς περνούμε κάτω από τις ιστορικές γέφυρες Waterloo και Blackfriars καθώς και το μοντέρνο έμβλημα της πόλης το δημοφιλές London Eye.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-2AX6AC8EGRM/TZNkbULR_ZI/AAAAAAAABbs/M5nnyBR7RmA/s1600/IMG_1134.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-2AX6AC8EGRM/TZNkbULR_ZI/AAAAAAAABbs/M5nnyBR7RmA/s320/IMG_1134.JPG" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Συνεχίζουμε την περιήγησή μας περνώντας από το περίφημο κτίριο του Κοινοβουλίου που στεγάζει τη Βουλή των Κοινοτήτων και τη Βουλή των Λόρδων και φιλοξενεί το σήμα κατατεθέν της πόλης, το Μπιγκ Μπεν.&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-dsfCBcHaRto/TY8nhfrcANI/AAAAAAAABbI/1Oj38b8KBzM/s1600/IMG_1146.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-dsfCBcHaRto/TY8nhfrcANI/AAAAAAAABbI/1Oj38b8KBzM/s320/IMG_1146.JPG" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br />Η πορεία συνεχίζει προς το αυτοκρατορικό Whitehall όπου ο διαδηλωτής θα θαυμάσει τη βασιλική φρουρά με τα περίφημα άλογά της και φτάνει στον ομφαλό του Λονδίνου, τη πασίγνωστη Trafalgar square με τον άγαλμα του Νέλσωνα και την εθνική πινακοθήκη. Στο σημείο αυτό λίγος ελεύθερος χρόνος για χαλάρωση, ξεκούραση και προαιρετικό βανδαλισμό.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ybVNwYyfuwI/TZNkAs00eGI/AAAAAAAABbo/VQMww-0jTgs/s1600/march+trafalgar.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-ybVNwYyfuwI/TZNkAs00eGI/AAAAAAAABbo/VQMww-0jTgs/s1600/march+trafalgar.JPG" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Συνεχίζουμε περνώντας τη μεγαλοπρεπή αψίδα Admiralty που οδηγεί κατευθείαν στη βασιλική Pall Mall απ' όπου το black block της διαδήλωσης θα διακρίνει και τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ όπου και διαμένει η Βασίλισσα Ελισάβετ Β’. Ανηφορίζοντας κατευθυνόμαστε στο αγαπητό στη νεολαία Picadilly Circus, ανέκαθεν εξαίρετο μέρος για κατάληψη μεγαλοκαταστημάτων και τρομοκράτησης αγανακτισμένων καταναλωτών.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Η έκπληξη της πορείας αυτής είναι αναμφισβήτητα η διάσχιση του Mayfair, αν είμαστε τυχεροί ίσως και να συναντήσουμε καποιες από τις προσωπικότητες αυτής της πόλης - Guy Ritchie, Madonna, Kate Moss, Lady Gaga- να πίνει το καφέ της και να φλερτάρει με το κόσμο που συνθηματολογεί. Αν δε ξεχαστούμε στα πολυάριθμα και σικ καφέ θα βγούμε στην Marble Arch το μοναδικό μαρμάρινο μνημείο στο Λονδίνο, και από κει στη γωνιά των ρητόρων όπου ομιλητές από περιθωριακές ομάδες εκθέτουν τα σχέδια τους για την πρόοδο της ανθρωπότητας, ενώ το συγκεντρωμένο πλήθος τους πειράζει ανελέητα.<br /><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-w2IfnYiBQKw/TZNm6W9Ot3I/AAAAAAAABb0/GiU0lklK_K4/s1600/alternmarch.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-w2IfnYiBQKw/TZNm6W9Ot3I/AAAAAAAABb0/GiU0lklK_K4/s320/alternmarch.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4hYZ5bMVCBY/TZNk5aX5-6I/AAAAAAAABbw/hZ3mA5ux8ds/s1600/hyde+park.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-4hYZ5bMVCBY/TZNk5aX5-6I/AAAAAAAABbw/hZ3mA5ux8ds/s320/hyde+park.jpg" /></a></div><br /></div><div style="text-align: justify;">Τούτη η αλησμόνητη πορεία καταλήγει στο φημισμένο Hyde Park με τα ανάκτορα του Κένσινκτον . Εκεί θα θαυμάσουμε το μελλοντικό πρωθυπουργό και πρόεδρο των εργατικών Ed Milliband να καπελώνει με τις αηδίες του μισό εκατομμύριο διαδηλωτών πεζοπόρων που προτίμησαν εμάς για την υπέροχη ξενάγησή τους.&nbsp;</div><br />παλαιότερη διαδηλωτική ξενάγηση-περιήγηση <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2010/06/blog-post.html">εδώ</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-8670086596378345125?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-13614488735985306902011-03-26T09:34:00.001Z2011-04-02T01:04:35.122+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-uWdWrEtHsQU/TY04XUGDr5I/AAAAAAAABak/KVK5ZAtDh7w/s1600/march26_tuc.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="196" src="https://lh6.googleusercontent.com/-uWdWrEtHsQU/TY04XUGDr5I/AAAAAAAABak/KVK5ZAtDh7w/s320/march26_tuc.png" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">Ευελπιστώ στην οργανωτική πρόνοια των συντρόφων βρετανών και προσδοκώ μεγαλειώδη επιτυχία στη σημερινή διαδήλωση στο κέντρο του Λονδίνου. Όταν οι βρετανοί φοιτητές βγήκαν μαζικά στους δρόμους τον Οκτώβρη και το Νοέμβρη διεκδικώντας απροσδόκητα δυναμικά την αποτροπή της συνέχισης της ανισότητας στην εκπαίδευση και απαιτώντας αλλαγή, τρόμαξαν ακόμα και τους ίδιους τους τους εαυτούς. Ο ασυγκράτητος ψυχισμός του Έλληνα -με το αίμα που κατά παράδοση βράζει σε απρόσμενες ώρες και σε παράξενες θερμοκρασίες- θα δυσανασχετούσε με την απόφαση ότι η επόμενη δράση θα γινόταν 5 μήνες μετά. Γι' αυτό και ίσως ακόμα και τώρα, 5 μήνες αργότερα η ήρεμη πρόσκληση του συντρόφου P για ένα προ της διαδήλωσης πρωινό φαντάζει εξωγήινη. Γιατί, ο σύντροφος P. ένας πρώην βουδιστής και ακαδημαϊκός της Οξφόρδης που είδε κάποια στιγμή το φως και κίνησε στα οδοφράγματα της Βαρκελώνης για περαιτέρω εκπαίδευση, με τους υπόλοιπους συντρόφους έχουν ορίσει προσυγκέντρωση στο κέντρο, πρωί, πρωί - όπως και κάθε παράταξη ή κίνηση άλλωστε- &nbsp;με τη διαφορά πως η προσυγκέντρωση αφορά τη λήψη καθωσπρέπει αγγλικού πρωινού. Είμαι σίγουρος πως η δράση έχει προαποφασιστεί αλλά φαίνεται ότι σε αυτή τη χώρα, το σχέδιο πάντα εμπεδώνεται με μια γερή πρωινή δόση χοληστερίνης και μερικά φλυτζάνια εκλεκτό τσάι.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1361448873598530690?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-10221860977585021322011-03-21T10:17:00.000Z2011-03-21T10:17:00.700Z<div style="text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-345512fb58cff7b7" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v8.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D345512fb58cff7b7%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330376534%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D62E1144B8D4B6095CD89D516826F3189EDBAB665.45567DC9F3B0116398A3A194E37722A40D24854A%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D345512fb58cff7b7%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DmnnbKvm4dF8D3_3uCI6hpBB9xWs&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v8.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D345512fb58cff7b7%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330376534%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D62E1144B8D4B6095CD89D516826F3189EDBAB665.45567DC9F3B0116398A3A194E37722A40D24854A%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D345512fb58cff7b7%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DmnnbKvm4dF8D3_3uCI6hpBB9xWs&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><div style="text-align: justify;"><br />για τη παγκόσμια μέρα της ποίησης&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">ένα από τα&nbsp;ποιήματα&nbsp;του Μανόλη Αναγνωστάκη που με&nbsp;συνταράσσει κάθε φορά που το διαβάζω ή το ακούω<br /><br />περισσότερη στάχτη και ποίηση <a href="http://stahtikaiburberry.blogspot.com/search/label/%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%87%CF%84%CE%B7%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7">εδώ</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-1022186097758502132?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-35318421990123672802011-03-19T10:03:00.000Z2011-03-19T10:03:31.351Z<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-QTmRJJ_YphQ/TYQLuQaogfI/AAAAAAAABag/phKMkNpw8C4/s1600/evening+stand.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh6.googleusercontent.com/-QTmRJJ_YphQ/TYQLuQaogfI/AAAAAAAABag/phKMkNpw8C4/s320/evening+stand.jpg" width="248" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διαβάζοντας τις σημερινές αγγλικές εφημερίδες καταλαβαίνω πως θα ξυπνήσω ένα από τα επόμενα πρωινά και ένας ακόμα διεθνής πόλεμος θα έχει ξεκινήσει. Αυτός του ΝΑΤΟ απέναντι.... άραγε σε ποιον;</div><div><div><div style="text-align: justify;">Διαβάζω <a href="http://feb17.info/">εδώ </a>για την ενθουσιώδη ανταπόκριση του εξεγερμένου λιβυκού λαού στο προοπτική της νατοϊκής επέμβασης κατά του παράφρονα δικτάτορά του. Η κοινή λογική προφανώς δε χρειάζεται περισσότερα για να πειστεί για την αξία της ζωής χωρίς τον Καντάφι. Γι΄αυτό ίσως και στη προοπτική του ΝΑΤΟ διστάζει να εξεγερθεί με την ίδια αποφασιστικότητα. Το γιατί "όχι Καντάφι" το ξέρουμε. Το γιατί "όχι ΝΑΤΟ" μπορούμε να το <a href="http://stopwar.org.uk/content/view/2299/27/">καλοσκεφτούμε</a>:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"></div><ul><li>άρση της εθνικής κυριαρχίας της Λιβύης</li><li>βέβαιη κλιμάκωση της σύρραξης και&nbsp;πιθανή εκκίνηση κανονικότατου εμφυλίου</li><li>ισχυροποίηση των φιλοαμερικανικών δικτατοριών του αραβικού κόσμου</li><li>οι γείτονες Τυνήσιοι και Αιγύπτιοι πρέπει να έχουν το μπάτσο δίπλα τους για να μην φυτρώσουν ξαφνικά εκεί που δεν τους έχουν σπείρει</li><li>η υποκρισία ξεχειλίζει: θα γίνει το ίδιο στο&nbsp;Μπαχρέιν, την Υεμένη, το Κονγκό; έγινε τίποτα για τη Παλαιστίνη;&nbsp;</li><li>το φιλμ έχει άλλωστε ξαναπαιχτεί: Αφγανιστάν, Ιράκ,&nbsp;Κόσοβο, Βοσνία</li><li>και ναι, για το πετρέλαιο πρόκειται</li></ul><br /><div style="text-align: justify;">Μα το δίλημμα δυστυχώς τίθεται &nbsp;ξανά απ' τους κυρίαρχους, που&nbsp;απευθύνονται&nbsp;στους ανίσχυρους και απελπισμένους που ούτως ή άλλως η φωνή τους είναι σιγανή για να διατρανώσουν την απάντησή τους -ειδικά άλλωστε όταν είναι δυνατό αν χρειαστεί και να τους τη κατασκευάσουν.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ή ΝΑΤΟ ή Καντάφι λοιπόν, για μια ακόμη φορά. Όπως παλιά "ή ΝΑΤΟ ή&nbsp;Σαντάμ". Όπως πιο παλιά "ή ΝΑΤΟ ή&nbsp;ταλιμπάν". Και σαφώς όπως λίγο πρόσφατα: ή ΔΝΤ ή χρεωκοπία. Οι αλληλέγγυοι της άλλη λύσης -ούτε ΝΑΤΟ ούτε Ταλιμπάν/Σαντάμ/Καντάφι/χρεωκοπία- είναι ακόμα λίγοι και δυστυχώς καθόλου μα καθόλου εξοπλισμένοι.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-3531842199012367280?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-73240687424519876522011-03-11T10:31:00.003Z2011-03-11T18:07:10.117Z<div style="text-align: justify;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">και μια επιπρόσθετη σκέψη-συμμετοχή στη παράνοια:</div></div><div style="text-align: justify;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Η πατροπαράδοτη ελληνική καχυποψία μου δίνει και το δικαίωμα της υπόθεση της "πασοκιάς". Αυτοί που κυβερνούν, το πασόκ και τα παράσιτά του, είναι ειδικοί στην εξαπάτηση. Το κάνουν δεκαετίες τώρα, ψεύδονται, κλέβουν, ληστεύουν, καταστρατηγούν κάθε νόμο, εργάζονται σκληρά για τα εκάστοτε αφεντικά τους, στέλνοντας το λογαριασμό στους πολίτες, με αντάλλαγμα τη διατήρηση της εξουσίας, και πάντοτε καταφέρνουν να τη βγάζουν ατιμώρητοι και ψηφισμένοι. Δεν αποκλείω ότι αυτός ο συμβιβασμός δεν είναι μια ακόμη εξαπάτηση, ένα ακόμη ψέμα, και ότι πίσω από αυτό δεν υπάρχει ένα μεγαλύτερο σχέδιο-αιφνιδιασμός. Ο χρόνος -ο μοναδικός μας σύμμαχος σε αυτή την περιπέτεια- για μια ακόμα φορά θα δείξει.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-7324068742451987652?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-87093775080081994872011-03-10T11:32:00.000Z2011-03-10T11:32:50.912Z<div style="text-align: justify;">Οι 300 μετανάστες, στον αυτοκαταστροφικό&nbsp;τους&nbsp;αγώνα που ίσως τους στερήσει αυτό που η κοινωνία χρειάζεται περισσότερο, την εργατική τους δύναμη, κέρδισαν το ελάχιστο. Μια προσωρινή παραμονή σε αυτή τη χώρα που παράνομα και επανειλημμένα καταστρατηγούσε τα δικαιώματά τους. Κέρδισαν αυτό που δικαιούνταν από τη πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στα χώματα της Ελλάδας. Το δικαίωμα να ακουστούν, να λογαριαστούν ως άνθρωποι και όχι ως ζώα, με βάση τις υποχρεώσεις κάθε χώρας με στοιχειώδη πολιτισμό ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να ξεκινήσουν δηλαδή από το μηδέν.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αντ' αυτού η ελληνική πολιτεία τους "υποδέχτηκε" στο μείον δέκα. Και ξεκινώντας απ' το μείον δέκα, αυτοί οι άνθρωποι&nbsp;προσέφεραν στη κοινωνία τη μοναδική ευκαιρία να αναζωπυρώσουν την ανάπτυξη και την οικονομία με τη φτηνή, ανταγωνιστική τους εργασία σε τομείς&nbsp;εγκαταλελειμμένους&nbsp;από την&nbsp;αυτόχθονο&nbsp;νεοπλουτίστικη ματαιοδοξία,&nbsp;έχτισαν (στη κυριολεξία) το ολυμπιακό όνειρο των&nbsp;Ελλήνων, στήριξαν με τη δουλειά τους τα χωριά τους, ζωντάνεψαν το δημόσιο χώρο. Η δουλειά τους θα όφειλε να τους φέρει στο συν δέκα. Αντίθετα, παρέμειναν το αντικείμενο εκδούλευσης, εκμετάλλευσης, εκπόρνευσης, συκοφάντησης, παράνομου πλουτισμού για εκατοντάδες νομιμόφρονες πατριώτες, και τα τελευταία χρόνια μεταμορφώθηκαν στους αποδιοπομπαίους τράγους πάνω στους οποίους το συλλογικό ελληνικό ασυνείδητο ξεπλένει τα άρρητα&nbsp;ανομήματα&nbsp;του και το άρμα πάνω στο οποίο η παραπαίουσα ελληνική μεσαία τάξη κατευθύνεται προς τον εκφασισμό της.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με τη τραγική απεργία πείνας και τον συμβιβασμό που την ολοκλήρωσε, οι 300 από το μείον δέκα πλησίασαν το μείον ένα, ούτε καν το μηδέν, ούτε καν τη στοιχειώδη αφετηρία. Και όμως, όσοι ακόμα δεν έχουμε αποκτηνωθεί ζώντας στις τωρινές συνθήκες αποκτήνωσης, ανακουφιστήκαμε, νιώσαμε πως ήταν μια μικρή νίκη αυτή η τραγική πορεία προς το μηδέν, προς το αυτονόητο.<br /><br />Δεν αντιπαρέρχομαι τον συμβιβασμό τους, τον επικροτώ με πυγμή και θαυμασμό, γιατί ακόμα νιώθω πως όταν από το μείον δέκα αγωνίζεσαι για το μηδέν, η ζωή εξακολουθεί η μία και μοναδική αξία.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3383391914993702263-8709377508008199487?l=stahtikaiburberry.blogspot.com' alt='' /></div>el Romandantehttp://www.blogger.com/profile/16081167431631366553noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3383391914993702263.post-37617031351253674942011-03-06T13:33:00.000Z2011-03-06T13:33:42.649Z<div style="text-align: justify;">Διορθώστε με αν κάνω λάθος αλλά σε όλο αυτό το τραγικό αδιέξοδο με την απεργία πείνας των 300ων "χωρίς χαρτιά" δεν έχει γίνει ούτε μια αναφορά, από την ευφυή κυβέρνηση παπανδρέου, σε κάποια πιθανή εξαναγκαστική σίτισή τους ως προσωρινή λύση και οπωσδήποτε ως μιαν απόπειρα αποφυγής του μοιραίου και των απρόβλεπτων συνεπειών που αυτό μπορεί να έχει. Μια λύση που προφανώς οι συσχετισμοί της, εκτός από της νομικής, εμπεριέχονται και στο πλαίσιο της ιατρικής ηθικής, μιας και γιατροί είναι αυτοί που θα κληθούν να βγάλουν το φίδι από τη τρύπα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Στις παρακάτω σκέψεις δε προτείνω το παραπάνω.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Παρακινούμενος από το ηθικό δίλημμα των γιατρών που χρειάζεται να προσφέρουν φροντίδα σε όσους από τους 300 είναι ήδη στο νοσοκομείο, ανέτρεξα στη βιβλιογραφία και βρήκα ότι οι προσεγγίσεις στο θέμα του τι κάνουμε ακολουθούν δυο βασικά και αντιδιαμετρικά επιχειρήματα:</div><div><br /></div><div>1. το επιχείρημα του πατερναλισμού</div><div><br /><div style="text-align: justify;">Οι υποστηρικτές της πατερναλιστικής θέσης υποστηρίζουν ότι το κράτος έχει μια σιωπηρή υποχρέωση να προστατεύει την υγεία των προσώπων αυτών στο πλαίσιο μιας παραδοσιακής parens patriae principle. Το καθήκον αυτό είναι ιδιαίτερα επιτακτικό στην περίπτωση των ανθρώπων για τους οποίους το κράτος έχει αναλάβει την πλήρη ευθύνη, πχ όσοι βρίσκονται&nbsp;υπό&nbsp;καθεστώς προσφυγικού ασύλου. Το παραπάνω μπορεί να στηριχθεί και στη λογική ότι το κράτος έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα (δηλαδή, οι "απεργοί" δεν έχουν το δικαίωμα να θέτουν το κράτος υπό ομηρία - κάτι που προπαγανδίζεται συνεχώς από τα ελληνικά ΜΜΕ). Το χαρακτηριστικό σε αυτό το επιχείρημα είναι ο σχετικά παράδοξος ισχυρισμός ότι όσο μεγαλύτερη είναι η κηδεμονία του κράτους, τόσο μεγαλύτερο το καθήκον του να επιβάλει τη "θεραπεία"- καταναγκαστική σίτιση. Βέβαια στην ελληνική περίπτωση αναρωτιέμαι αν το κράτος, ακόμα και νομικά δικαιούται μιας τέτοιας δράσης μιας και ουδέποτε και προκλητικά δεν έθεσε τους πρόσφυγες ή τους αιτούντες άσυλο υπό τη προστασία του. &nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Το ερώτημα που δεν απαντάται πλήρως με το επιχείρημα του πατερναλισμού είναι σχετικά με το ποιες πτυχές της αυτονομίας του απεργού πείνας διατηρούνται ή γίνονται σεβαστές. Ένα πιο πολύπλοκο επιχείρημα που έχει γίνει δεκτό σε ένα δικαστήριο των ΗΠΑ για μια παρόμοια περίπτωση είναι ότι το κράτος έχει έννομο συμφέρον για τη διατήρηση της τάξης,