αξεσουάρ σαδομαζοχισμού- νέα ειδική παραλλαβή

" Cat-O-Nine ".
Για σκανδαλιάρηδες υπουργούς με αντοχές...
Έφθασε και στην Ελλάδα το μοναδικό δερμάτινο χειροποίητο μαστίγιο με τις 9 ουρές. Προχωρημένο σχέδιο με δυνατή λαβή- κόσμημα σε σχήμα πέους με φλέβες και δερμάτινα κρόσια μήκους 80 εκ. Εισαγωγής και με τη ποιότητα του οίκου μας. Ιδανικό για βασανιστικά μπατσάκια.
Μόνο στα καταστήματά μας
Τσούζει όσο πρέπει!!


Στους 10 πρώτους υπουργούς έξτρα δώρο δερμάτινο αξεσουάρ με κορδόνια απο αλυσίδα με μήκος 38m και 52cm.
Για δυνατές σαδομαζοχιστικές καταστάσεις.

σαδομαζοχιστική επίδειξη στα καταστήματά μας

Η φροϋδική άποψη περί σαδομαζοχισμού επιμένει ότι τόσο ο σαδισμός όσο και ο μαζοχισμός μπορούν να συνυπάρξουν στο ίδιο άτομο το οποίο και αλλάζει συνεχώς τους ρόλους για την άντληση της μέγιστης ικανοποίησης.

Είναι αλήθεια ότι μέσα μου κάποια στιγμή το περίμενα και να που επιτέλους εκδηλώθηκε.
Μέχρι τώρα, η κυβέρνηση, της αρρωστημένης φαντασίας και των πρωτογονικών ενστίκτων, παρέδιδε στους πολίτες αυτού του δύσμοιρου κράτους μαθήματα άκρατου σαδισμού που θα έκαναν ακόμα και τον ρέκορντμαν των φετιχιστών να φάει το μαστίγιό του. Αυτή η σχάση κοινωνικής δικαιοσύνης και αντεκδίκησης στα βαθύτερα του ψυχικού της οργάνου, έφερε πόνο, βαρβαρότητα, φυσική και ψυχολογική βία για τη κοινωνία και ατέλειωτη ηδονή για την εξουσία. Μετά τα τελευταία γεγονότα, το επόμενο στάδιο δε θα αργούσε...

Ο μαζοχισμός έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την άρνηση του αντικειμένου να συμμετάσχει στην εκπλήρωση της επιθυμίας του υποκειμένου και η ηδονή πηγάζει από την αίσθηση της απόρριψης και την επερχόμενη τιμωρία. Εδώ, οι παραλληλισμοί με τη κοινωνία είναι πιο προφανείς. Η κοινωνία γυρίζει τη πλάτη στη κυβέρνηση, την αρνείται, την έχει ήδη απορρίψει και ετοιμάζει γι' αυτή μια παραδειγματική τιμωρία.

Και να που, λες και το γνωρίζαμε, τα πρώτα σημεία της ηδονής εμφανίστηκαν: ένας πρώην υπουργός παρακάλεσε για τη δημόσια μαστίγωσή του σε κεντρική μας πλατεία. Εδώ βέβαια παρατηρούμε μια σκανδαλώδη εκδήλωση μαζοχισμού η οποία εκτός από τη τιμωρία ενέχει και το στοιχείο της αυτοθυσίας (...για το κόμμα). Η μεταμόρφωση αυτής της λιβιδινικής ώθησης σε αυτοτιμωρία, προσωπικά με γεμίζει τρόμο, αναλογιζόμενος μια μελλοντική επιστροφή της στη φάση του σαδισμού.

Προς κάθε ενδιαφερόμενο πάντως, πολλοί χαρακτηρίζουν ως πιο ηδονιστική μορφή μαζοχισμού την συνεπικουρούμενη αυτοκτονία. Χμ, καλή ιδέα... αλλά κανείς βέβαια δεν έζησε να μας το επιβεβαιώσει.

νέα πετυχημένη καμπάνια από τα καταστήματά μας

Τα καταστήματά μας συμμετέχουν έμπρακτα στη διαφημιστική εκστρατεία κατά της ύπαρξης του θεού στα αστικά λεωφορεία του Λονδίνου.

Ο θεός λογικά δεν υπάρχει, ξόδεψε τις φιλανθρωπίες σου σε μας

together we have everything

Σκέφτομαι ότι ένα μεγάλο κέρδος από τα περσινά "Δεκεμβριανά" είναι η απενοχοποίηση στη κοινωνική συνείδηση του αντάρτικου πόλης . Δεν αναφέρομαι βέβαια στη παθολογία της "επαναστατικής" και κάθε άλλης σέχτας που ασχολείται με ντόνατς αλλά σε αυτές τις μικρές ομάδες που αναλαμβάνουν δράση απέναντι στη πραγματικότητα. Η έκρηξη του Δεκεμβρίου έδειξε πως η δημιουργικότητα και η φαντασία όχι μόνο δεν έχουν πεθάνει αλλά έχουν βγει για τα καλά στο δρόμο. Όχι ότι πριν δεν συνέβαινε, αλλά σε μια χώρα εθισμένη στον κομφορμισμό και την Αθλητική Κυριακή, που η συλλογική δράση των κατοίκων της περιοριζόταν στα γήπεδα και στα κομματικά γραφεία, μια αυτόνομη δράση φάνταζε ως περιθωριακή αντίδραση.

Τώρα όμως τα πράγματα είναι αλλιώς. Ακόμα και τα πιο δύστροπα κομμάτια αυτής της κοινωνίας κλείνουν πονηρά το μάτι στις ομάδες που ξεπετάγονται από το πουθενά και θυμίζουν σε όλους πως αν δεν αλλάξουμε εμείς δε θα αλλάξει κανείς, πως η καλύτερη απάντηση στη θλίψη της καθημερινότητάς μας δίνεται από τα κάτω και πως ο καλύτερος τρόπος για να υπερασπιστείς το αυτονόητο είναι να το οικιοποιηθείς. Η - πολυθρύλητη από πολλούς- επανασταση χρειάζεται γόνιμο έδαφος. Τα μικρά αντάρτικα πόλης ανακαταλαμβάνουν για όλους αυτά που είχαν χαθεί αλλά δεν υπήρξαν ποτέ χαμένα. Είναι μια αρχή, τόσο ρομαντική όσο χρειάζεται για να μη χαθεί η ουσία της. Και βέβαια, η παρέμβαση στη καθημερινότητα είναι πολιτική πράξη μόνο όταν συνοδεύεται και από πολιτική πρόταση, διαφορετικά η δράση δε θα διαφέρει σε τίποτα από τον χαρούμενο ξεριζωμό πρασινάδας σε λιβάδι που βόσκουν ανέμελα πρόβατα. Οι σπόροι κάποτε ανθίζουν μόνο αν θυμόμαστε να τους ποτίζουμε!

Τhessaloniki Guerilla Gardeners, Streetpanthers, το "ελευθεριακό" εμπόριο στις λαϊκές, τα λαϊκά γλέντια σε άλλοτε γκετοποιημένες πλατείες, οι αμέτρητες επιτροπές πόλεων και τα δίκτυα, τα άπειρα μπλογκ...

together we have everything!

και μια πρόταση από τα καταστήματά μας: urban painting action, δηλαδή κυριακάτικο εθελοντικό βάψιμο προσόψεων κτιρίων με χαρούμενα χρώματα και την υποχρεωτική συνεισφορά (μόνο σε εργατικά χέρια) των ενοίκων

eστιγματισμός

Θα ήθελα να μη ξανασχοληθώ με το ζήτημα αλλά οι πελάτες του καταστήματος είναι αναστατωμένοι και δε μπορούν να καταναλώσουν με την ησυχία τους.

Ευτυχώς ο σεκιουριτάς που πυροβολήθηκε απο τον αστυνομικο δε θα πεθάνει (αλλά και δε θα ξεχάσει και ποτέ αυτό που του συνέβη). Ολα τοτε θα ηταν διαφορετικά.

Με δεδομένο αυτό, θα πρέπει να σκεφτούμε τώρα και πως ο αστυνομικός (αυτός έξω απ' το σπίτι του αμερικάνου πρέσβη) πάσχει από μια βαρύτατη νόσο που διαταράσσει ολοκληρωτικά τη αντίληψη της πραγματικότητάς του και υπό αυτές τις συνθήκες λειτούργησε και λειτουργεί. Τέτοιοι ασθενείς υποφέρουν όχι μόνο από τα συμπτώματά τους αλλά και από το βαρύ κοινωνικό στίγμα (που είναι σχεδόν απαγορευτικό για οποιαδήποτε προσπάθεια θεραπευτικής επανένταξης). Η δημοσίευση της φωτογραφίας του από τα διάφορα μπλογκ (τρωκτικό, πρέζα τβ) και από το πρώτο θέμα (και ίσως και άλλες κυριακάτικες φυλλάδες) τον θίγει προσωπικά αφού του καταπατούν προσωπικά δικαιώματα και τον στιγματίζουν βαριά για μια πράξη του που δεν ήταν σε θέση να ελέγξει εξαιτίας της νόσου (και που είναι αποτρόπαια). Η δημοσίευση της φωτογραφίας του, όμως, συνολικά δαιμονοποιεί και την ίδια τη νόσο και όσους πάσχουν από αυτή, συνεισφέροντας στη βαθιά ριζωμένη κοινωνική αντίληψη πως σχιζοφρενής = επικίνδυνος ή μελλοντικός δολοφόνος, κάτι που είναι μόνο ψέμα.

Τα μπλογκ (μαζί και τα ηλεκτρονικά καταστήματα κομψών ρούχων) δείχνουν μια πρωτοφανή δυναμική. Πριν γίνουμε star channel, ας τη χρησιμοποιήσουμε προς ένα καλό σκοπό: ας κυνηγάμε το στίγμα αντί να το αναδεικνύουμε.