ας μη ξεχνιόμαστε

Η επαναστατική σέχτα στη πρώτη της προκύρηξη αρνήθηκε να αναφερθεί στο πολιτικό προτάγμα των πράξεων της δικαιολογούμενη πως ήρθε επιτέλους η ώρα της πράξης. Στη δεύτερη προκύρηξη όμως άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να γνωστοποιήσει στην αναστατωμένη ελληνική κοινωνία ένα κείμενο-βόμβα που κατάφερε να απαλλοτροιώσει από μαθητή της τρίτης γυμνασίου μετά από ενδελεχή μακρόχρονη παρακολούθησή του. Σε αυτό, η ανάλυση της επίδρασης της τηλεόρασης και της δημοσιογραφίας στη νοημοσύνη ξεπέρασε ακόμα και αυτά τα ακαδημαϊκά στάνταρτς του TV Zapping. Η αποστολή της προκύρηξης σε CD ήταν μια αδιαμφισβήτητη πρωτοτυπία ωστόσο λησμόνησαν την απαραίτητη ταινία δώρο. Η δε ανανέωση του ραντεβού με τους κακότυχους τεχνικούς για την επόμενη πορεία αποτέλεσε μια ξεχωριστή νότα δαιμονοποίησης κάθε εξεγειρόμενου απέναντι στη φρίκη των δελτίων διαδηλωτή.

Ωστόσο, η ωμή απειλή ως κουκούλα στη πολιτική γύμνια είχε ένα απρόσμενο αποτέλεσμα: τη κατατρομοκράτηση των πραγματικών τρομοκρατών, συγκεκριμένων δημοσιογράφων δηλαδή που υπηρετούν συγκεκριμένα αφεντικά. Η κοινή γνώμη αποκλείεται να μην ένοιωσε μια μικρή έστω διέγερση των κατώτερων ενστίκτων της στη φαντασίωση της εκπλήρωσης αυτής της απειλής. Όσο και αν σε ατομικό επίπεδο δείχνει αποκρούστικό, σε κοινωνικό μοιάζει με πράξη αυτοσυντήρησης μιας ολόκληρης κοινωνίας που διαρκώς στερείται το δικαίωμα της συμμετοχής στις αποφάσεις και τη διακίνηση της πληροφορίας. Άλλωστε, ο τρόμος των δημοσιογραφών δε διαφέρει σε τίποτα από αυτόν που οι ίδιοι χρόνια σκορπούν απλόχερα στους κουρασμένους και εσωστρεφείς τηλεθεατές-πολίτες. Η μοναδική διαφορά είναι ότι, σε αντίθεση με τη κοινωνία, αυτοί τον εισπράττουν τώρα μαζεμένο. Ευκαιρία να νιώσουν όπως μια ολόκληρη κοινωνία νιώθει εξαιτίας τους.

Αλλά είναι σίγουροι πως θέλουν να προστατευτούν από αυτή την αστυνομία;

hellικόπτερο

συγκλονισμένος ο υπουργός δικαιοσύνης έκανε δήλωση περί πρωτοφανούς περιστατικού
αλλά βέβαια το περιστατικό αυτό δεν ήταν πρωτοφανές αλλά δευτεροφανές
γιατί είχε ξανασυμβεί αυτούσιο
μα τώρα που το ξανασκέφτομαι
ο θαυμαστός υπουργός μας ήθελε να πει πως είναι πρωτοφανές να συμβαίνει κάτι δυο φορές
και έτσι τη τρίτη φορά που θα αποδράσει ο ίδιος κατάδικος το περιστατικό θα είναι τριτοφανές
αλλά το ότι θα έχει συμβεί τρεις φορές θα το κάνει και πάλι πρωτοφανές,
και αφού το περιστατικό παραμένει πρωτοφανές όλοι θα παραμένουν δικαιολογημένοι να παραμένουν στις θέσεις τους

αλλά το σχέδιο είναι καλά οργανωμένο:
Οι κρετίνοι που κυβερνούν σκορπούν απροκάλυπτα αλλεπάληλες και αστραπιαία εναλλασόμενες δόσεις κατάθλιψης και ξεκαρδίσματος ώστε ο δυστυχισμένος κάτοικος αυτής της φτωχής χώρας να μη καταφέρει τελικά ποτέ να καταλάβει πως ακόμα και όταν ο τελευταίος κατάδικος σφραγίσει θορυβωδώς τη πόρτα του άδειου Κορυδαλλού, ο μοναδικός που δε πρόκειται να αποδράσει από αυτή τη μίζερη επιβίωση θα είναι ο ίδιος.

η τσικνοπέμπτη ως τελικό στάδιο της ένταξης των αναπαραστάσεων στο δευτερογενές και άλλα απρόοπτα

Με μια μέρα καθυστέρηση αυτή η ανάρτηση, αλλά η βακχική διάθεση της μπλογκόσφαιρας λόγω της κρεατοφαγίας της τσικνοπέμπτης, με παρέσυρε στη αναζήτηση μιας ψυχαναλυτικής προσέγγισης για το ψημένο κρέας.

Σύμφωνα με τον έλληνα ψυχαναλυτή Νίκο Νικολαΐδη, η σημασία του ψημένου φαγητού είναι πολλαπλή. Μεταξύ άλλων, διευκολύνει και προωθεί την απώθηση της ωμοφαγικής επιθυμίας που εμπεριέχεται την ευχαρίστηση του αίματος. Το τσίκνισμα του κρέατος συντελεί στην απομάκρυνση τόσο της ανθρωποφαγικής όσο και της θεοφαγικής φαντασίωσης. Το ψημένο, ως μέσο συντήρησης της τροφής, συμβάλει στην αναστολή των αντιδράσεων χωρίς μεσολάβηση σκέψεως και συντελεί στην εγκατάσταση της πρωκτικότητας και της αποταμίευσης. Από αρχαιοτάτων χρόνων, το τσίκνισμα καθόριζε και τη διάκριση μεταξύ ανθρώπων και θεών και την εγκατάσταση της μετουσίωσης: για τους θεούς η κνίσα, για τους ανθρώπους η σάρκα. Μέσω των θυσιών, του φόνου του ζώου δηλαδή, επιτρέπεται η διοχέτευση της επιθετικότητας με τρόπο συμβολικό .

Σε μια πιο ωμή ανάλυση βέβαια, όταν το παϊδάκι τσιτσιρίζει στη ψησταριά και η μπριζόλα αναστενάζει στη θέα του ουρανίσκου, η ακατάσχετη επιμονή στη ψυχαναλυτική θεώρηση της καύσης των κρεατικών μοιάζει με τη μελαγχολία του χορτοφάγου μπρος στη παλιοπαρέα το προηγούμενο βράδυ, της αθάνατης τσικνοπέμπτης.

Πολλές θαυμαστές λεπτομέρειες για την αποστροφή της ωμοφαγίας και την ευχαρίστηση του αίματος ο αναγνώστης μπορεί να βρει -αλλά καλά καμουφλαριμένες- στις Βακχες του Ευρυπίδη.

Επιτέλους απόκριες!

πηγή: Νίκος Νικολαΐδης (1994) Θεοφαγία: Πρωτογενής και μεταφορική στοματικότητα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

some girls are bigger than others

Η Jade Goody είναι μια γυναίκα στο πνεύμα της εποχής της. Κυνήγησε τη δημοσιότητα, την απέκτησε κλεισμένη στο σπίτι του αγγλικού Big Brother εις διπλούν, τη μετέτρεψε στην ίδια της τη ζωή. Και τώρα που η ζωή της φτάνει στο τέλος είναι το τελευταίο που της έχει απομείνει.

Η Jade επέβαλε τη παρουσία της στη βρετανική κοινωνία με τη σκανδαλώδη της συμμετοχή στο Big Brother 3 χρόνια πριν. Έκτοτε αποτελεί το αγαπημένο κορίτσι στα κουτσομπολίστικα πρωτοσέλιδα της χώρας, φωτογραφιζόμενη για κάθε περίσταση. Η προκλητική συμπεριφορά της, το αποτέλεσμα της τρομακτικής επίδρασης αδίστακτων image maker στην αφέλεια μιας αδύναμης μικροαστής, την έκανε το εξιλαστήριο θύμα του συλλογικού ασυνείδητου μιας κοινωνίας εξοικειωμένης στη βιντεοσκόπηση της καθημερινότητάς της (μόνο στη περίπτωση της κοινωνίας οι κάμερες δε συνοδεύονται από λάμψη αλλά από την ψευδεπίφαση της ασφάλειας). Όλοι αγαπούσαν να τη μισούν, ήταν το μαύρο πρόβατο μιας οικογένειας εθνικής εμβέλειας που επιτέλους έβρισκε ένα ακόμα αδύναμο κρίκο για να ρίξει πάνω του τα κρίματά της. Και αυτή η άνευ λόγου υπερπροβολή της εικόνας της τελικά της χάρισε αυτό που επίμονα αναζητούσε: φήμη και φωταψία, έστω και παράπλευρη. Η πρόσκληση για συμμετοχή στο Big Brother των δημοσιοτήτων ήταν κάτι σαν τη τελετή αποφόιτησης από τη μεγάλη της δημοσιότητας σχολή. Γινόταν σελέμπριτι με πιστοποιητικό γνησιότητας. Για να προκαλέσει ξανά: τα ρατσιστικά της σχόλια για μια ινδή συμπαίκτρια θυμώνουν μια ολόκληρη χώρα. Οι εφημερίδες ξεσπούν, οι τηλεοράσεις καταγγέλουν και η ίδια εξακολουθεί το πρόσωπο της ημέρας.
Μα τα παραμύθια στην αληθινή ζωή τελειώνουν πάντοτε τραγικά.
Η Jαde καλείται από τους παραγωγούς της εκπομπής επειγόντως στο τηλεφωνικό κέντρο, για να ακούσει, ζωντανά και αυτή, τηλεοπτικά και σε πανεθνική μετάδοση, ότι πάσχει από καρκίνο στο τράχηλο της μήτρας. Η κάμερα ζουμάρει στο προσωπό της που συσπάται επώδυνα. Θα ζήσω; ρώτησε και μαζί της ένα ολόκληρο έθνος. Λίγους μήνες, απάντησε ο γιατρός, προς κάθε ενδιαφερόμενο. Αυτή είναι η αληθινή ζωή, the real reality. Η Jade αποχωρεί εσπευσμένα και οι κάμερες τρέχουν πίσω της. Το φως τους εξακολουθεί να τη λούζει. Η ίδια τις αποδέχεται γιατί αυτές είναι η καθημερινότητά της, στην υγεία και την αρρώστεια, στη ζωή και το θάνατο.

Η Jade είναι μόλις 27 και βρίσκεται ήδη στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου. Από το κρεβάτι του νοσοκομείου στέλνει μέσα από τις κάμερες μηνύματα σε αυτό το φανταστικό κοινό που την πείθει ότι αγωνιά για εκείνη. Μέσα από τις κάμερες το έθνος στέλνει και αυτό τις ευχές του. Σήμερα η Jade επέστρεψε σπίτι της για τις τελευταίες της μέρες, live on TV. Αυτή τη Κυριακή παντρευεται και κάποιο ΜΜΕ απέκτησε ήδη τα αποκλειστικά δικαιώματα με ένα ποσό που θα εξασφαλίσει για πάντα τα 2 της παιδιά. Αλλά ο ατζέντης δήλωσε κατηγορηματικά πως στη στιγμή του θανάτου οι κάμερες θα είναι απούσες. Για τη κηδεία ποιος ξέρει...

Η Jade πεθαίνει on camera. Όχι πια για την εφήμερη δημοσιότητα. Τώρα υπάρχει μόνο το κυνήγι της αθανασίας. Μάταιο μα συγκλονιστικά ανθρώπινο. Η Jade παλεύει με το θάνατο πιστεύοντας πως ξέρει το τρόπο για να κρατηθεί για πάντα στη ζωή. Αλλά, ακόμα και ο ατζέντης της γνωρίζει πως αυτή η αθανασία κρατά όσο και το σόου που την ανέδειξε. Ας ελπίσουμε όμως να μη της το αποκαλύψει ποτέ...

περισσότερα για την JadeGoody, εδώ

επιτέλους και λίγη τέχνη

Επισκέφθηκα σήμερα την έκθεση Altermodernism στη Tate Britain για να πάρω ιδέες για καινούργια συνολάκια.

Ο διευθυντής της έκθεσης (δες το βίντεο πιο κάτω) επιμένει πως ο Altermodernism είναι η πολιτισμική απάντηση στην "εναλλακτική" παγκοσμιοποίηση, ένα άθροισμα ντόπιων και μονήρων απαντήσεων, όπως λέει. Στη πραγματικότητα πρόκειται για την απάντηση στο τι υπάρχει μετά το τέλος του μεταμοντερνισμού.

Σκέφτομαι πως αν βρισκόμαστε στο σημείο όπου οι μόνες ήπειροι που μένουν να εξερευνηθούν είναι η ιστορία και ο χρόνος και πως τώρα ήδη ζούμε αυτό που ξεπέρασε το μεταμοντέρνο, η έκθεση στην Tate Britain απεικονίζει τη κυρίαρχη ιδεολογία, που είναι η πρωτοφανής έλλειψη βάθους, η απογοητευτική απουσία της φαντασίας, μια κοινωνία παγκόσμια που όμως οι φορείς της πολυπολιτισμικότητας παραμένουν ανύπαρκτοι και άτολμοι στο να αναδυθούν, η ανεπάρκεια στη συνοχή και ένα πολιτικό σχόλιο με νηπιακή σύνταξη και απήχηση χασμουρητού. Οι θεατές, ιδανικοί καταναλωτές, περιδιάβαιναν τις αίθουσες αμήχανα και μουδιασμένα, αναζητώντας το νόημα αλλά στο τέλος αρκούνταν στην ετικέτα -μήπως αυτό δε συμβαίνει και έξω από τη γκαλερί;

Τα όρια της τέχνης, φαντάζομαι, έχουν αναλυθεί από την εποχή κιόλας που ο μοντερνισμός πρωτοστατούσε, αυτό σημαίνει πως αν έκανα έρωτα με τη συνοδό μου πάνω σε ένα από τα αμπαλαρισμένα γραφεία-εκθέματα σίγουρα θα θεωρούμουν altermodern από το άναυδο κοινό που θα με χειροκροτούσε ως μέρος της έκθεσης.

Οφείλω να ομολογήσω πάντως ότι κάποια από τα εκθέματα θα γίνονταν πιασάρικα μπλουζάκια. Έτσι, πιστοί και εμείς στο πνεύμα αυτής της νέας εποχής -εθισμένοι στη σύγχυση- λανσάρουμε ήδη μια νέα κολλεξιόν με εντυπωσιακά καπέλα-κουνάβια και κομψότατα T-shirt διακοσμημένα με ολόκληρους λαγούς. Ίσως ακόμα να είναι νωρίς αλλά όταν ο Altermodernism θα επικρατήσει ως νέα τάση, θα έχουμε γίνει πλούσιοι.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Tate Britain Nicolas Bourriaud εξηγεί τον νεολογισμό Altermodernism