εξερχόμενοι του καταστήματος, αφαιρέστε την ετικέτα

Είναι πολύ κρίσιμη για τη κοινωνία η στιγμή όπου μια ετικέτα (δολοφόνος) συνδέεται με ένα πολιτισμικό χαρακτηριστικό (σχιζοφρενής, Αλβανός κτλ), αφού με αυτό το τρόπο δημιουργείται ένα στερεότυπο σχεδόν ακλόνητο (Αλβανός φονιάς, φιλιπινέζα υπηρέτρια, σχιζοφρενής δολοφόνος, βρωμιάρης γύφτος, ξεφωνημένος ομοφυλόφιλος κτλ). Η σύνδεση αυτή κατασκευάζει τη λογική του διαχωρισμού και της υποτίμησης. Η διάκριση στο "εμείς" και "εκείνοι" γίνεται έτσι σχεδόν ασυναίσθητα. Και οι "εκείνοι" είναι απειλή για τους "εμείς" γιατί οι "εκείνοι" είναι οι ανήθικοι, οι αλλόδοξοι, οι τεμπέληδες, οι βρώμικοι, ενώ οι "εμείς" είναι αυτονόητα οι δικαιούχοι, οι επιούσιοι, οι θιγόμενοι, οι καθαροί.

Στη καλύτερη των περιπτώσεων, αυτός που φέρει το πολιτισμικό χαρακτηριστικό (Αλβανός) θα είναι μόνο στιγματισμένος. Στη χειρότερη, θα γνωρίσει τη καταπίεση, θα συναισθανθεί το μίσος, θα γίνει το θύμα στο όνομα της παράλογης συλλογικής ευθύνης.
Είναι προφανές όμως πως το γενεσιουργό "κακό" δε βρίσκεται στο πρόσωπο που υφίσταται τις συνέπειες του στερεότυπου, αλλά στη κοινωνία που του αποδίδει την ετικέτα.

μπήκες μόνος σου στη μαύρη λίστα

με εκπλήσσει η ειλικρίνεια του βήματος...

εν είδει δημοσιογραφικής αποκάλυψης, συγκέντρωσε και στρίμωξε σε ένα φύλλο χαρτί μερικούς από τους σπουδαιότερους εχθρούς της ελληνικής κοινωνίας. Λείπουν κάποιοι βέβαια, αλλά και αυτοί που λείπουν παραμένουν στόχοι. Και ας μη κλαψουρίζουν τώρα ότι στοχοποιούνται από τις γνωστές αιμοβόρες και μυστικές προβοκατόρικες οργανώσεις. Η ίδια η κοινωνία τους έχει στοχοποιήσει που ούτε μυστικά δρα ούτε προβοκατόρικα (για το αιμοβόρικα, πάντως, κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί, με τόση αφαίμαξη που της έχουν κάνει).

ο τελευταίος άνδρας

η πραγματική ημέρα της γυναίκας είναι εκείνη που θα αντιληφθεί την υπέροχη ετερότητά της

η πραγματική ημέρα της γυναίκας είναι εκείνη που θα καταργήσει την ημερολογιακή πιστοποίηση της καταπίεσής της

η πραγματική ημέρα της γυναίκας υπήρξε εκείνη που εφευρέθηκε το χάπι

η 8η μαρτίου να γίνει ημέρα μνήμης του τελευταίου άνδρα

η προσφορά στον συνάνθρωπο που έγινε θεσμός

Για το ετήσιο φιλανθρωπικό γκαλά "sleep out" που διεξάγεται και φέτος, παρά τη κρίση, τα καταστήματά μας προτείνουν ειδικές αμφιέσεις για μια πιο κομψή συναστροφή με το φαινόμενο homelessness.

Για νωρίς, εντυπωσίασε τον άστεγο σχιζοφρενή με μια αδιάβροχη καμπαρντίνα και παντελόνα με βινύλ λεπτομέρειες. Ψάξε οπωσδήποτε μαζί του στους κάδους για φαγητό, κάτι μου λέει πως φέτος θα έχει τάπας και σάλτσα χούμους. Αντί για ξυλόπνευμα στη χαρτοσακούλα, προκάλεσέ τον με κοσμοπόλιταν-κοκτέιλ, είναι πιο σικ. Αν δροσίσει ρίξε από πάνω σου ένα βελούδινο μπολερό ή κάποια ριγέ πλεκτή μπλούζα με παγέτες, θα προκαλέσει στον μετανάστη την ίδια ανατριχίλα που προκάλεσε σε σένα όταν το είδες.

Όσο για τη κατάκλιση στο παγκάκι, ποιος είπε ότι τα πανωφόρια πρέπει να είναι χοντρά και άκομψα; ας μάθει επιτέλους το λούμπεν προλεταριάτο της πόλης πως φέτος έχει πολλές επιλογές ανάμεσα στα κοντά τζάκετ, στα γούνινα και τα off white παλτό. Προτείνουμε μάλλινο παλτό με γούνα στο γιακά και τις μανσέτες ή τρουακάρ καρό τζάκετ. Συνδίασέ το με λουστρίνι γόβες και μάλλινο μπερέ. Φτιάχνουν το πιο προχωρημένο urban outfit για έναν τέτοιο urban θεσμό. Για extreme homeless look προτείνουμε κάπα-καπιτονέ πόντσο που μπορείς να συνδιάσεις άψογα με γραβάτα δεμένη φιόγκο και ριγέ καλσόν και οπωσδήποτε μπότες ιππασίας.

A, μη ξεχάσεις, το sleeping bag να 'ναι από ντεγκραντέ σατέν μεταξωτό ύφασμα, αξίζει το κρυοπάγημα, άλλωστε who cares, ένα γαμοβράδυ θα είναι. Θυμήσου μόνο ν' αφήσεις λίγο χώρο και γι' αυτόν που του πήρες τη θέση.

Ως μεταμοντέρνος άστεγος, θα χρειαστείς βέβαια να κάνεις και το πιπί σου στην αστική φύση. Κάν'το με στυλ: σκουπίσου με lifo, τον εναλλακτικό lifestyle οδηγό της πόλης που έχει ήδη γράψει για σένα.

Και θυμήσου: όπου και να κοιμήθηκες το βράδυ, ο άστεγος θα το έχει ήδη ξεχάσει, έχει και αυτός τα δικά του προβλήματα, βλέπεις.

me dicen el clandestino

Όσες μάσκες και να φορεθούν σε αυτή τη πόλη, όσα κοστούμια και αν χρωματίσουν προσωρινά τη καθημερινή της θλίψη, η Πάτρα δε θα πάψει να ψυχορραγει όσο ακόμα στα περιθώριά της άνθρωποι θα υπομένουν την εξαθλίωση, την απομόνωση και το μίσος.

Αναφέρομαι στους εκατοντάδες στοιβαγμένους συνάνθρωπους που δυστυχούν, αρρωσταίνουν και πεθαίνουν σε πρόχειρους καταυλισμούς στο λιμάνι της Πάτρας με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής.


Τους ονομάζουμε λαθρομετανάστες και αυτό μας δίνει το άλλοθι να κλείνουμε τα μάτια. Και όμως, αν είχαμε τη δύναμη να κοιτάξουμε στα δικά τους μάτια, θα βλέπαμε όλα εκείνα που χάνουμε καθημερινά στο κυνήγι του κέρδους και της επιτυχίας: το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, το πάθος για ζωή, το όνειρο που είναι ακόμα ζωντανό, τη φθαρτότητα, την ίδια τη τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης.


Η κοινωνία που τους φιλοξενεί, τραγικά συνένοχη στη δυστυχία τους, χτίζει τείχη αντί να τα γκρεμίζει. Τα πρώτα φρούρια της Ευρώπης τα ορθώνουμε εμείς, αθόρυβα στις γειτονιές μας... αφού πρώτα έχουμε εξαντλήσει κάθε πόρο στις δικές τους πατρίδες και τους έχουμε βουτήξει στη φτώχεια, το αίμα, στο φυλετικό και θρησκευτικό φανατισμό. Και τώρα μας χτυπούν τη πόρτα. Μα δεν το κάνουν μόνο για να περάσουν, να βρουν προστασία και φαγητό, αλλά και για να μας ειδοποιήσουν ότι έρχεται η σειρά μας.


Το γύρισμα της πλάτης, ο κοινωνικός αυτοματισμός και η βία μοιάζουν οι φθηνότερες λύσεις σε ένα πρόβλημα που έχει πια μόνο πολιτική απάντηση. Η ευημερία μπορεί να υπάρξει για όλους, αυτός ο κόσμος άλλωστε παράγει πλούτο για όλους. Και αν η πολιτική δε μοιράσει το πλούτο ισότιμα σε όλους, θα το κάνει η πείνα. Αυτο είναι βέβαιο και κανένα κανόνι δε θα μπορέσει να το αποτρέψει.