αυτή τη πέμπτη στους κινηματογράφους

Δεκαετία του 50. Σε ένα απομονωμένο σφαγείο πλησίον της βουλής, μια εργάτρια γεννάει τρία παραμορφωμένα μωρά καθώς πακετάρει φρεσκοσφαγμένο κρέας. Το μωρά θα πεταχτούν στα σκουπίδια, καθώς όσοι τα βλέπουν πιστεύουν πως είναι νεκρά. Όμως, το κλάμα τους θα τραβήξει την προσοχή ενός νεαρού βουλευτή που θα τα υιοθετήσει. Και θα τα ονομάσει Γιωργάκη, Γιώργο και Αντώνη.

60 χρόνια μετά: Μετακαραμανλική άνοιξη. Ο πόλεμος στο Ιράκ μαίνεται ενώ στην Ελλάδα υπάρχει έντονη οικονομική κρίση. Το κράτος κλείνει και ο κόσμος εγκαταλείπει το μέρος για να βρει την τύχη του αλλού. Όχι, όμως και οι τρεις ήρωες. Ο Γιωργάκης, ο Γιώργης και ο Αντώνης έχουν γίνει νιντζάκια. Ζουν ακόμα με τον νεαρό βουλευτή που είναι πλέον βλοσυρό-αθάνατο τέρας και εκπαιδεύονται στο κουνγκ φου από τον κοντό ο οποίος τελικά αποκαλύπτεται πως είναι κουνγκ φου μάστερ από τη κίνα. 

Η ιστορία τους είναι  μια ιστορία θάρρους, φιλίας και αγάπης για τη πατρίδα και αρχίζει όταν ένας αχόρταγος συμμαθητής τους ανοίγει από ανικανότητα την έβδομη πύλη του ΔΝΤ. Μια φρικτή κατάρα τότε πραγματοποιείται και από την ανοιχτή  πύλη τα ζόμπι εξορμούν προς άγραν ανθρώπινης σάρκας. Και τότε τα τρία νιντζάκια, με μπροστάρη τον Γιωργάκη, τον πιο ντελικάτο από τους τρεις και με τη λιγότερη πίστη στον εαυτό του, αναλαμβάνουν δράση. Χάρης στις μαγικές δυνάμεις του τέρατος και τις τεχνικές του κουνγκ φου, οι τρεις ήρωες καταφέρνουν να προστατέψουν τα ζόμπι από τις απειλητικές διαθέσεις των ανθρώπων. Χωρίς ηθικούς φραγμούς, συλλαμβάνουν όποιον βρεθεί στο δρόμο και υπόσχονται πως το κρέας του θα αποτελέσει το... δείπνο για την πεινασμένη οικογένεια του ΔΝΤ 

Στο μεταξύ, στην τελευταία τους εκδρομή με αυτοκίνητο, λίγο πριν φύγουν για μετανάστες, δυο ξαδέλφια, ο Αλέξης και η Αλέκα, μαζί με τις κοπέλες τους, θα πάθουν ένα μικρό ατύχημα. Και ο δρόμος τους θα τους φέρει αντιμέτωπους με την φρικιαστική - κανιβαλιστική τριάδα του Γιωργάκη, του Γιώργη και του Αντώνη... 

Με λίγα λόγια, ταινία ορόσημο που ξεπερνάει τα όρια του φρικιαστικού και του αβάσταχτου.  Σε όλο το φιλμ, ο θεατής γίνεται μάρτυρας πολλών αυθεντικών σκηνών φρίκης και σεξ που γίνονται ακόμα πιο ρεαλιστικές χάρης την καταπληκτική ερμηνεία των τριών πρωταγωνιστών. Η ταίνία είναι η πραγματική απάντηση της Ελλάδας στην Αργεντινή.

Από τους παραγωγούς της τεράστιας επιτυχίας "Το μεγάλο Φαγοπότι", μια ταινία σκληρού ρεαλισμού. Δε θα το χάσετε με τίποτα!

Αυθεντικός τίτλος: Tα Nιντζάκια

Εναλλακτικός Τίτλος: IMF Chainsaw Massacre : The Beginning

Υπότιτλοι: Ναι

Ημερομηνία: 2010

Πρωταγωνιστούν: G. Papandreou 2nd, A. Samaras, G. Katatzaferis

Guest stars: K. Mitsotakis, K. Simitis. K. Karmanlis

Σκηνοθέτης: G. Papakonstantinou

Γλώσσα: Ελληνικά

Διάρκεια Ταινίας (έτη): 10

Χώρα: United States

Πρόσθετες Παροχές: extras

Ήχος:  dolby digital 5.1

Εικόνα: 16.9

από τη ζωή των νέων πρωτόπλαστων

Οι τελευταίες μέρες στην ελλάδα μοιάζουν να βγαίνουν μέσα από βιβλικές αναφορές.  

Στη κοινωνία είχε γίνει σαφές: Η ανυπακοή είναι προδοσία στο σύνταγμα και δεν είναι δυνατό να επιτραπεί. Και τώρα η νέα ανυπάκουη κοινωνία που γεννήθηκε πληρώνει την αλαζονία του να επιθυμεί την ανεξαρτησία της απ' τους δυνάστες με τη πιο συγκλονιστική τιμωρία από όλες. Το προπατορικό αμάρτημα. 

Η δολοφονία των 3 εργαζομένων στην πρώτη μεγάλη, στην πρώτη μαζική και ουσιαστική εκδήλωση ανυπακοής αυτής της νέας εποχής, ο αργός, βασανιστικός, απάνθρωπος θάνατος 3 ανθρώπων ακριβώς με τη γέννηση αυτής της νέας κοινωνίας θα είναι το διακριτικό της σημάδι που θα τη καθορίζει πλέον για πάντα. Κάθε δράση, κάθε προσπάθεια αντίδρασης, κάθε δείγμα κοινωνικής ανυπακοής θα φέρει εγγενώς μέσα του την ενοχή. Δικαίως, κάθε κύμα αντίστασης θα χρήζει εκ των προτέρων ηθικής αμφισβήτησης. Το κίνημα έπαψε να είναι αθώο εν τη γενέσει του, και η αμαρτία του συνίσταται στην ανυπακοή που οδήγησε κάποτε και τους πρωτόπλαστους στη επίπονη ανεξαρτησία. Και έτσι, η αναζήτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης θα φαντάζει σαν ηθική εξιλέωση πλέον, αντί για πολιτικος στόχος, καθώς, εν αναμονή της τιμωρίας, στο συλλογικό  ασυνείδητο θα επικυριαρχεί η εγγενής αναγκαιότητα για αυτομαστίγωση .

Α! τι ωραία! τι θαυμάσια, μεγαλοπρεπής μπούρδα!

Τρεις από εμάς υπήρξαν παγιδευμένοι στα εργασιακά τους κελιά, καταδικασμένοι στον τρόμο της απειλής μιας ζωής χωρίς εργασία και αξιοπρέπεια. Τιμωρία τους γι΄ αυτό η ασφυξία και τιμωρός τους το πλήθος, όχι η κοινωνία. Θύτης η μάζα που δεν έχει πρόσωπο, η τάξη που στερείται νοήματος, ο εξαναγκασμός που δεν είναι συνείδηση. 

Η ωμή δολοφονία των τριών είναι βαριά αμαρτία για τη ψυχή μιας κοινωνίας που αναζητά τη λύτρωση. Η συντριβή της πρωτόπλαστης αθωότητάς της δείχνει όμως πως  φάρμακο για την αιωνιότητα δεν υπάρχει. Όπως και δεν υπάρχει και εκείνη η αφηρημένη οντότητα που στο όνομα της ηθικής της τελειότητας  η εξιλέωση για αυτή τη τραγική αμαρτία οφείλει να γίνει αυτοσκοπός.  Γι' αυτό και ο επιθανατιος ρόγχος των τριών αθώων θα στοιχειώνει τα όνειρά μας, μα δε θα μπορεί να κληρονομείται στο αίμα μας. Το τραγικό αμάρτημά μας δεν είναι προπατορικό. Και  ο μόνος τρόπος να αποκοπούμε από το βάρος μιας εγγενούς ενοχής είναι να ασκήσουμε με αποφασιστικότητα το δικαίωμα της ελευθερης επιλογής, να διεκδικήσουμε την ελευθερία,  αφού πρώτα κατανοήσουμε πως ελευθερία δεν σημαίνει κατ' ανάγκη αποδοχή της αναγκαιότητας. 

λευτεριά για οσους είναι στα WC

Η μοντέρνα λαϊκή σοφία ερμήνευε μέχρι σήμερα τη παρατεταμένη παραμονή στο WC υιοθετώντας δυο ενδεχόμενα:

1. τη δυσκοιλιότητα,
2. τον διαλογισμό

Η υπόθεση της ταυτόχρονης αποδοχής και των δύο κρίνεται αβάσιμη μιας και η ύπαρξη δυσκοιλιότητας από μόνη της θεωρείται τόσο κυριαρχική ώστε να περιάγει με αμηχανία την ασφαλή εξαγωγή της ίδιας της πεμπτουσίας της παραμονής στο WC, πόσο μάλλον την εξαγωγή ενός χρήσιμου διανοητικού συμπεράσματος.

Η παγκόσμια βιβλιογραφία δεν έχει καταγράψει αν η μακροχρόνια κατάληψη μιας εξουσιαστικής θέσης σχετίζεται με την ανάπτυξη δυσκοιλιότητας -μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν γι' αυτό το ζήτημα. Όμως, η καθημερινή εμπειρία μας βεβαιώνει ότι η εξουσιαστική θέση σχετίζεται με την αδυναμία εξαγωγής χρήσιμων διανοητικών συμπερασμάτων.  Ίσως μια πιθανή δυσκοιλιότητα να παρεμβαίνει σε αυτή την αιτιολογική σχέση, αλλά χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο.

Η νέα μοντέρνα ελληνική κοινωνία, που γεννήθηκε τόσο απότομα όσο απότομα διαλύθηκε και η ψευδαίσθηση του αυτεξούσιού της, επινόησε μια νέα πρωτότυπη αιτία παρατεταμένης παραμονής στο WC, στηριζόμενη προφανώς στα αριστοφανικά γονίδια της θεάρεστης καταγωγής της: την αποφυγή του λαϊκού λιντσαρίσματος. Νέα ερευνητικά πεδία ανοίχτηκαν ξαφνικά στον ορίζοντα για τους φιλόδοξους επιστήμονες! και οι καινούργιες υποθέσεις προς διερεύνηση απεριόριστες! Υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στην αποφυγή λινταρίσματος και τον διαλογισμό δίπλα σε μια λεκάνη; Ποια η επίδραση της δυσκοιλιότητας στην αποφυγή ενός διεγερμένου πλήθους; Αν ένας μετριοπαθής συντηρητικός πολιτικός χρειάστηκε μια ολόκληρη διμοιρία μπάτσων για να ολοκληρώσει τη παραμονή του στον καμπινέ, τι μέτρα απαιτούνται για εκείνους που βρίσκονται βουτηγμένοι μέσα του μέχρι το κεφάλι;

Αθάνατη λαϊκή σοφία, αθάνατη ελληνική πρωτοπορία!

η αιμωδία είναι η απαρχή του πόνου

το ερώτημα των ημερών είναι εύλογο: γιατί δεν αντιδρά κανείς; η ζωή στη χώρα αυτή δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια και εμείς -οι φορείς της νέας ζωής που προετοιμάζεται και που τα χαρακτηριστικά της είναι ακόμα άγνωστα και στους ίδιους που τη σχεδιάζουν- δείχνουμε να δυσπιστούμε στην αναγκαιότητα τής με κάθε τρόπο συμμετοχής μας στον σχεδιασμό. 

Πιο κάτω διατυπώνω κωδικοποιημένες τις σκέψεις μου ως προς το παραπάνω ερώτημα. Εκ των προτέρων βέβαια θέλω να κάνω σαφές ότι δεν πιστεύω ότι η συναισθηματική ωριμότητα της κοινωνίας είναι τέτοια ώστε  η αυτοσυγκράτησή της αυτές τις στιγμές να οφείλεται στην υπερίσχυση της λογικής έναντι του θυμικού. Και ότι δε θα αναφερθώ στις εγγενείς αδυναμίες της αριστεράς, ούτε στην απουσία της πνευματικής πρωτοπορίας, μιας και δεν θεωρώ πως κάποιο από τα δύο είναι αρκετό για να αποτελέσει αιτία.

Γιατί λοιπόν δεν αντιδρά κανείς;

1. Τα νέα μέτρα εξαγγέλονται αστραπιαία. Οι καταιγιστικοί τους ρυθμοί  καταδεικνύουν την αναγκαιότητα μιας εξίσου άμεσης αντίδρασης η οποία όμως καλείται να γίνει αντιληπτή σε ένα λαό που η κοινωνική του ραθυμία έχει αναγνωριστεί επίσημα (μόνο απ' τον ίδιο βέβαια) ως πολιτισμικό πλεονέκτημα και που η συνειδησιακή του κατάσταση είναι ταυτισμένη με τη τηλεοπτική.

2. Τα αισθητήρια της κοινωνίας βρίσκονται σε μια ανερέθιστη περίοδο που είναι παράλογα παρατεταμένη. Τα νέα μέτρα γίνονται αντιληπτά αλλά η κοινωνία σαν ενιαίος οργανισμός αδυνατεί να ανταποκριθεί στο ερέθισμα. 

3. Η κοινωνία είναι τρομοκρατημένη. Δεν είναι μόνο ο φόβος που μεθοδικά διαχέεται από τα δελτία μαζί με τη δυσωδία αυτών που τα παρουσιάζουν, είναι και ότι ποτέ τα τελευταία χρόνια η ύπουλη απειλή της άρχουσας τάξης και των κυβερνήσεων-μαριονέτων δεν παρουσιάστηκε τόσο σαφής και σε τέτοια κλίμακα. Πια διακυβεύονται τα πάντα και σε κατάσταση κινδύνου η εσωστρέφεια και η συντηρητικοποίηση γίνεται πάντα ο κανόνας. 

4. Η κοινωνία άρχισε σοβαρά να αναρωτιέται για το αν και πόσο ευθύνεται σε ό,τι έχει διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια. Και αν ακόμα σαν λαός οι έλληνες δεν είναι φίλοι με την αυτοκριτική, είναι πια εκ των έξωθεν αναγκασμένοι να αντικρύσουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη. Και ενδεχομένως να χρειάζεται χρόνος για να συνέλθουν από αυτό που θα δουν.

5. Ιδιοσυγκρασικά η ελληνική κοινωνία δείχνει μια παθητικότητα στη λήψη αποφάσεων. Επίσης έχει την διπλή ατυχία να εμπιστεύται μια σαπισμένη αντιπροσωπευτική δημοκρατία και μια εξουσία που ο πατερναλισμός της εκτός από εγγενής είναι και βρώμικος. Η ίδια η "δημοκρατία"  την εκβιάζει με τα περί μονοδρόμου όταν ψύχραιμες και έγκυρες φωνές -δεν αναφέρομαι στην ελληνική αριστερά- διαβεβαιώνουν για μια διαφορετική (αλλά επίπονη και αυτή) λύση. Παθητικότητα, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, πατερναλισμός και προπαγάνδα μοιάζουν τα ανθεκτικότερα υλικά για τον νέο κοινωνικό μοιρολατρισμό.

Από τις παραπάνω, θεωρώ πιο αδύναμες τις σκέψεις 1 και 2. Απόδειξη, ο Δεκέμβρης. Μία  τραγική αφορμή ήταν τότε αρκετή για την κατάρρευση μιας ολόκληρης αντίληψης της πραγματικότητας καθώς και για την απότομη διακοπή της ανερέθιστης περιόδου μιας κοιμισμένης κοινωνίας.  Η 3, 4 και 5 θα συνεχίσουν να στριφογυρίζουν στο μυαλό μου, αβέβαιες, υποκειμενικές και αγκυλωμένες στο πλαίσιο των πνευματικών μου δυνατοτήτων μέχρι η ίδια η κοινωνία να αναιρέσει με αποφασιστικότητα και τον τελευταίο λόγο ύπαρξής τους.

φώτο: self-portrait 1973, του Francis Bacon

από την ηθική των κοινών ανθρώπων

Η ντροπή του δεν ήταν για τα σίδερά του. Είχε πληγωθεί βαθιά η υπερηφάνια του. Και υπέφερε γι' αυτό ακριβώς. Για τη πληγωμένη του υπερηφάνια. Ω! τι ευτυχισμένος που θα ήταν αν μπορούσε να τιμωρήσει ο ίδιος τον εαυτό του! Όλα θα τα υπέφερε τότε, ακόμα και τη ντροπή και τον εξευτελισμό. Η χονδροπετσιασμένη όμως συνείδησή του, όσο αυστηρά και αν έκρινε τον εαυτό του, δεν έβρισκε να έχει κάνει στο παρελθόν κανένα ιδιαίτερο τρομερό σφάλμα, εκτός από το ότι δε πέτυχε το σκοπό του, πράγμα που μπορεί να συμβεί στο καθένα. Η ταπείνωση πήγαζε από το γεγονός ότι αυτός χάθηκε τόσο τυφλά, χωρίς ελπίδα, παράλογα και ηλίθια, και έπρεπε να υποταχθεί, να υποκλιθεί μπροστά στον παραλογισμό αυτής της "ποινής", αν ήθελε να ξαναβρεί τη γαλήνη. Αγωνία δίχως αντικείμενο και δίχως σκοπό σήμερα, μια αδιάκοπη θυσία που ήταν προορισμένη να μείνει άκαρπη αύριο -να τι του απέμενε πια στη γη...

από το "Έγκλημα και τιμωρία" του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι