la rumba de barcelona

Βαρκελώνη σε 30 ώρες και 20 πυκνογραμμένες σελίδες του ταξιδιωτικού μου moleskine, τι να αφήσω απ' έξω και τι απ' όλα να γράψω;

"...Τετάρτη 21 Γενάρη, ώρα 14:30: ...η πλάσα Reial έλιωνε από τα χάδια των Αλκυωνίδων και ο λαμπερός μεσογειακός ήλιος, που επέμενε λες και μου χρώσταγε, έφερνε στο φως τη σκοτεινή πλευρά αυτής της πλατείας: ανυπόμονοι εξαρτημένοι που περίμεναν ντίλερ, ζητιάνοι με αξιοθαύμαστες επιδόσεις υποτακτικότητας και υπέρμετρη αναξιοπάθεια, άστεγοι ξενύχτηδες, ψυχικά ασθενείς χωρίς αγωγή και επανένταξη, όλοι αυτοί οι φτωχοδιάβολοι, που μοιάζουν απαραίτητοι για να διατηρήσουμε όλοι οι υπόλοιποι τα κεκτημένα μας, ένα πλανόδιο τσίρκο που χθες αργα έδινε τη παράστασή του στα σκοτεινά καντούνια της Ραβάλ και σήμερα μαζεμένο ξανά μπροστά μου στο κέντρο του Barrio Gottico. Με αυξημένα τα επίπεδα γλυκόζης, λίπους, καφεϊνης, μελανίνης και ενδορφίνης (προσωπικός μου ντίλερ ο καφές, το τσορίσο και ο ήλιος) αποφάσισα να κλείσω τη σύντομη παραμονή μου στη Βαρκελώνη με ένα νεωτερίστικο περίπατο για ένα τελευταίο άρωμα μοντερνισμού που σα πρωτοποριακό νέφος περιβάλλει όλη τη πόλη.

Ξεκίνησα από το Pato Loco, ένα καφενείο στη γωνία DiPutacio και Aribau για μια εικόνα της Βαρκελώνης που δεν έχει αλλάξει (λένε) εδώ και ένα αιώνα. Εκεί το μάτι μου παλινδρόμησε ανάμεσα σε μερικές όμορφες καταλανές που επίναν καφέ solas και τον Donald Duck που για κάποιο περίεργο λόγο κοσμούσε την επιγραφή του καφενείου. Από πότε ο συμπαθής μου πάπιος έγινε μπροστάρης στο μοντερνισμό; αναρωτήθηκα, χωρίς να δώσω περισσότερη σημασία σε αυτή τη περιττή ρητορεία.

Διασχίζοντας τη DiPutacio αποφάσισα να περιπλανηθώ για λίγο στους κήπους του πανεπιστημίου. Οι συνειρμοί μου προς τα αντίστοιχα ελληνικά ιδρύματα λίγο έλεiψαν να με οδηγήσουν στη θλίψη, αλλά μια όμορφη περαστική μου χαμογέλασε και τότε κατάλαβα πως αφού τα κατάφερε η Βαρκελώνη, τα κουρέλια κρατούν ακόμα τη γαϊδουροφωνάρα τους. Τους κήπους τους βρήκα κλειστούς και έμεινα απ' έξω. Αλλά και οι δυο επόμενες μοντερνίστικες προτάσεις ούτε που βρέθηκαν μπροστά μου, προφανώς λόγω μιας ακατανόητης δυσκολίας να τους εντοπίσω στο χάρτη. Περίεργο, λίγο πιο πριν αναλογιζόμουν την έμφυτη ικανότητά μου να προσανατολίζομαι εύκολα στις πόλεις αλλά όταν έφτασα στο ίδιο σημείο από όπου ξεκίνησα, αποφάσισα να αναθεωρήσω. Έτσι έμεινα με τη περιέργεια για τη gran via και το Palace Barcelona hotel και το επονομαζόμενο και ποίημα της καταλανικής αρ νουβώ Κάζα Καλβέτ, δια χειρός Γκαουντί. Είδα και απόειδα με τον κρυμμένο μοντερνισμό, αλλά ούτε και το Μανζάνα ντε λα Ντισκόρντια είδα, ούτε το μουσείο των αρωμάτων ούτε και την υπόλοιπη τριάδα της "παραφωνίας"! Τουλάχιστο, γνώριζα πως η πορεία μου προς τα άλλα δυο αριστουργήματά του ήταν βέβαιη γιατί άλλωστε 26 ώρες τώρα σε αυτή τη πόλη, όλοι οι δρόμοι με οδηγούσαν εκεί.

Η μοντερνίστικη αποτυχία μου να επιταχύνω με προβλημάτισε, Ίσως έπρεπε να είχα καθίσει με τον Ντόναλντ, σκέφτηκα, να δω παππούδες να παίζουν σκάκι ή να αφεθώ στην απόρριψη του φλερτ μου από καμιά καταλανή με αυτό το μαγευτικό τρόπο που έχουν να απορρίπτουν: μελαχροινές, με λεπτά σώματα και μακρά άκρα, χαλαρές και με στυλ (παρά τη κακόγουστη αυτοκρατορία των Ζάρα και των λοιπων υποπροϊόντων κομψότητας που εξάγει η πατρίδα τους), σε κοιτούν όταν μιλάς και νιώθεις σαν να εξερευνούν το στόμα σου, σαν να σε προκαλούν να παρατηρήσεις το χαμόγελο της κατάφασης που κρύβουν επίμονα κάτω από τις μύτες των γυαλιών τους και όταν τελικά σου κοπεί η ανάσα, κάνουν μια τελευταία ρουφηξιά και απομακρύνονται αδιάφορα. Τέλος πάντων...

Συνεχίζοντας τον περίπατο συνέλαβα το μυαλό μου να έχει κολλήσει στην από αιώνα πρωτοποριακή αστικοποίηση αυτής της πόλης. Στοχαζόμουν με τα μάτια υψωμένα προς τους πρώτους ορόφους των κτιρίων για το πάθος των κατοίκων της για το ντιζάιν. 3 λέξεις έσπερναν μέσα μου δαιμόνια: μοντερνισμός, μοντερνισμός, μοντερνισμός. Η τόλμη της μετατροπής της φαντασίας σε δημιουργία και της δημιουργικότητας σε ομορφιά είναι διάχυτη και οι κάτοικοι δείχνουν να το απολαμβάνουν κατακλύζοντας τους δημόσιους χώρους.

Τελικά έφτασα, ξανά, στο Passeig de Gracia (εκεί που τη προηγούμενη νύχτα κάναμε τα εγκαίνια του Stahti kai Burberry Barcelona- δες παρακάτω). Η πολυτέλεια των ισογείων των κτιρίων που οφειλόταν στα καταστήματα γνωστών εταιριών με άφηνε και πάλι αδιάφορο, μέχρι που τελικά ξεπετάχτηκε παιχνιδιάρικα μπροστά μου η κάσα Μπατλιό. Ο Γκαουντί είχε πεισμώσει που άλλοι αρχιτέκτονες γοήτευαν τη μεγαλοαστική τάξη της Βαρκελώνης με τα κατά παραγγελία κομψοτεχνήματα που ονόμαζαν κτίρια και τρόχισε για τα καλά τη φαντασία του με αυτή τη πολυκατοικία.

Αλλά υπήρχε κάτι λίγο πιο πάνω που ήταν για τον εθισμένο στο μοντερνισμό ό,τι και το λουκάνικο σε ένα πεινασμένο σκυλί: Λα Πεδρέρα! Αυτό το σουρεαλιστικό αριστούργημα που μοιάζει με χάρτινο σκηνικό σε φουτουριστική ταινία του ύστερου εξπρεσιονισμού (παραλληρώ) και κάνει όλα τα διπλανά κτίρια να μοιάζουν με γελοίες σοβαροφανείς εκφράσεις της μεγαλοαστικής τους αυστηρότητας. Μπήκα μέσα αφηνιασμένος θέλοντας να αγγίξω, να μυρίσω, να νιώσω και τη παραμικρή λεπτομέρεια! Βγήκα θαμπωμένος και έκατσα σε ένα παγκάκι στη νησίδα στη μέση της λεωφόρου, μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ένα ακόμα μικρό διαμάντι φαντασίας και δημιουργικότητας αυτής της πόλης: μαρμάρινο παγκάκι με γρανιτένια επένδυση προς τα πάνω που κορυφώνεται σε ένα πρωτοποριακό αρ νουβώ φανοστάτη.

Ώρα18:00, δε προλαβαίνω, πρέπει να παρακάμψω τον υπόλοιπο περίπατο αν θέλω να ξαναδώ τη Famiglia Sagrada και ταυτόχρονα να προλάβω τη πτήση. Οι 30 ώρες λιγοστεύουν απειλητικά... Το μετρό, το αγαπημένο μετρό της Βαρκελώνης, με απογοητεύει. Η είσοδος προς τη μπλε γραμμη στον σταθμό Diagonal είναι κλειστή για τεχνικούς λόγους, πρέπει να κατέβω με τη πράσινη και να αλλάξω με τη μωβ, όχι δε προλαβαίνω, πάει η Σαγράδα, πάλι καλά που πέρασα ένα ολόκληρο βράδυ μαζί της, αλλά δε θα τη δω στο φως της μέρας.... Δε πειράζει, άλλωστε στην επιστροφή μου στη Βαρκελώνη θα έχει προσθέσει μερικά ακόμα στοιχεία της απόκοσμης τελειότητάς της (100 χρόνια και ακόμα να ολοκληρωθεί!!), 3 ολόκληρες γενιές αυτής της πόλης δεν έζησαν για να τη δουν ολοκληρωμένη, ας μη παραπονιέμαι... Προσπαθώντας να ανακαλέσω τη συνομιλία μου με το κτίριο αυτό τη προηγούμενη νύχτα θυμήθηκα πως δίπλα σε κάθε αρχιτεκτονικό αριστούργημα αυτής της πόλης παρασιτούσε και ένα McDonald's. Αν είναι έτσι, 1000 φορές ο Ντόναλτ του Pato Loco και σαν αστραπή τότε ένας κακόγουστος συνειρμός με έκανε να ανατριχιάσω: αν κάποιος εξυπνάκιας αμερικάνος μηχανικός υπέκλεβε τα σχέδια της Famiglia Sagrada θα την είχε έτοιμη σε 3-4 χρονάκια εκεί στην έρημο του Λας Βέγκας και θα την πουλούσε για ξενοδοχείο πρώτο πράμα! Μα τι συμβαίνει; τι σκέφτομαι; είναι που πρέπει να βιαστώ, αλλά και πάλι αν δε βιαστώ θα μείνω εδώ...

Τρέχοντας προς τον Εστασιόν Νόρντε αναρωτήθηκα φοβισμένα αν έπρεπε να είχα εντάξει σε αυτόν το μοντερνίστικο περίπατο τον πραγματικό ναό αυτής της πόλης, το γήπεδο της Μπαρτσελόνα, όμως δεν ήταν και τόσο μοντερνίστικος, σκέφτηκα καθώς έπαιρνα τις τελευταίες βαθιές ανάσας βαρκελωνέζικου αέρα, και από την άλλη έπρεπε να παραδεχτώ φωναχτά ότι η αρχιτεκ....."

γόνιμο σπέρμα

Ο διάλογος δικαιώνεται

καθώς ο γόνιμος υπουργός

με τη φαντασιακή εκσπερμάτωση του νάρκισσου

γεμίζει τη τσέπη τ' αγρότη με το καυτό του σπέρμα

Ας βιαστεί τώρα να ποτίσει τη γη

πριν χυθεί σταλιά απ' το πολύτιμο δώρο

τα δέντρα της υπακοής ήταν πάντα τα πιο καρποφόρα

(από τη ποιητική συλλογή "γεωργεία αγάπη μου", εκδόσεις Στάχτη και Burberry, 2001, δωρεάν με κάθε αγορά 100 ευρώ και άνω στα καταστήματά μας)

Stahti & Burberry Barcelona: εικόνες από το νέο μας πολυκατάστημα

Εγκαινιάστηκε τη προηγούμενη εβδομάδα το Stahti Kai Burberry Barcelona. Μετά την Αθήνα, το Λονδίνο και τον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας τώρα πια και στη πρωτεύουσα της Καταλωνίας!
Εκκεντρικές φόρμες, ανάλαφρη διάθεση, έντονες χρωματικές αντιθέσεις, καταναλωτικά σύμβολα και επιδίωξη του εντυπωσιασμού μέσω της υπερβολής είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του νέου μας καταστήματος στη κοσμοπολίτικη Βακελώνη. Οι διακοσμητές μας, μποέμ τσιγγάνοι και πνεύματα αναρχικά, μιμήθηκαν με μια παντοτινή "νέο-εμπρηστική" ευρεσιτεχνεία τη νεωτερίστικη διάθεση της πόλης και τόλμησαν χρωματικές εκρήξεις στο γνώριμο καρό ώστε να καταναλώνετε χωρίς να καταλαβαίνετε το παραμικρό, όσο για την ασφάλεια, οι τουαλέτες και τα δοκιμαστήρια έχουν εξοπλιστεί με τις τελειότερες κάμερες. Στο ισόγειο του κτιρίου θα βρείτε μοντέρνο καφέ για μπουγάτσα και καπουτσίνο. Και βέβαια, μη ξεχάσετε να θαυμάσετε τη νέα μας σειρά από τα υπερσύγχρονα μηχανήματα πιστωτικών καρτών, λίγο πριν τη πύλη εξόδου.


Αποκλειστικές φώτο από τα εγκαίνεια. Κομψά μανεκέν κερνάνε τους ξαφνιασμένους καταλανούς τάπας και μπακλαβάδες που συνοδεύονταν από δωροεπιταγή-γίγαντα έκπληξη.





Δεν έλειψαν βέβαια και τα απρόοπτα. Τρεις νεκροί και δώδεκα βαριά τραυματισμένοι (φώτο) από σοβαρές ταραχές το προηγούμενο βράδυ έξω απ' το κατάστημά μας, όταν μια ομάδα κουκουλοφόρων νεαρών προσπάθησε με λοστούς και καδρόνια να βρεθεί στη κορυφή της ουράς των ανυποψίαστων καταναλωτών που περίμεναν υπομονετικά το άνοιγμα της πύλης. Οι κουκουλοφόροι, που χάθηκαν στα στενά του Barrio Gottico, προειδοποίησαν ότι θα χτυπήσουν ξανά τη περίοδο των εκπτώσεων.

web-μπλοκ αγροτών και στο κατάστημά μας

Οι αγρότες και οι φοιτητές ήταν δυο κοινωνικές ομάδες που στις διεκδικήσεις υποτίθεται πως προχωρούσαν ενωμένες για το συνολικό καλό. Είναι πια τα πράγματα έτσι;
Το κράτος σήμερα αντιλαμβάνεται τους εξεγερμένους (κατα τα δελτία) αγρότες ως συνομιλητές: Χωρίς ΜΑΤ και ασφαλίτες κουκουλοφόρους, χωρίς δακρυγόνα, χωρίς παράνομες συλλήψεις και ξυλοδαρμούς, τους καλεί σε "διάλογο" παραβλέποντας τη πρωτοφανή ασυδοσία των μπλόκων και τους παρακαλάει να δεχτούν κάποια 500 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που άλλες εργασιακές συντεχνίες ισοπεδωμένες από την "ελεύθερη" κρίση της αγοράς ούτε που έχουν διανοηθεί να βάλουν στο χέρι. Οι ίδιοι αρνούνται, ζητάνε τα τριπλάσια και δεν το κουνάνε από την απόλυτα αντικοινωνική και άμεσα αντιπαραγωγική τους κατάληψη (Οι τράπεζες δηλαδή με τα 28δις πιο έξυπνες είναι;).
Από την άλλη πλευρά, οι φοιτητές και οι μαθητές εξεγέρθηκαν και αυτοί διεκδικώντας και οι ίδιοι με τη σειρά τους τα "πάντα". Το μόνο που πήραν ήταν ξύλο, καρκινογόνα αέρια, δίκες υπό τον αντιτρομοκρατικό νόμο και την υπόσχεση για μια ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμιση στη παιδεία και ακόμα περισσότερη καταστολή στη ζωή.
Πού οφείλεται η διαφορετική αντιμετώπιση των δυο αυτών ομάδων από το κράτος; Στην εκλογική δύναμη της καθεμιάς; Λογικοφανές αλλά και επιπόλαιο. Στο λαϊκό τους έρεισμα; Ίσως, αλλά σε μια φοβισμένη κοινωνία όπως η ελληνική με ασθενή μνήμη και ισχυρά συντηρητικά αντανακλαστικά, οι πραγματικές πράξεις αλληλυγγύης έχουν την ημερομηνία λήξης τους. Η απάντηση πιθανότατα βρίσκεται στο πανίσχυρο ένστικτο αυτοσυντήρησης του κράτους και όσων κατέχουν την εξουσία: Η νεολαία απαίτησε αλλαγή εδώ και τώρα, όρθωσε με θράσος ανάστημα απέναντι στη βία που κατατροπώνει τη φαντασία της και έβαλε φωτιά σε ό,τι από καιρό μύριζε πτώμα. Για να γνωρίσει τελικά τη λυσσαλέα καταστολή από την εξουσία όταν αυτή κατάλαβε πως απειλούταν. Μα η νεολαία είχε αποφασίσει να τα αλλάξει όλα. Αντίθετα, οι αγρότες αποφάσισαν να μην αλλάξει τίποτα. Παλεύουν μόνο για τη τσέπη τους (που όντως των περισσότερων εξ΄αυτών είναι άδεια) και για τη χοντροκομμένη τους συντεχνεία. Οι άλλοι ας περιμένουν μπλοκαρισμένοι στη καθημερινή τους αποσύνθεση, δεκάρα δε θα δώσουν (απ' τα 500). Και πράγματι, τα 500, το 1, τα 2 δις δεν είναι παρά ψίχουλα για ένα κράτος που το πραγματικό κόστος που τρέμει είναι αυτό του οριστικού του ενταφιασμού .

'When Scotland forgets Burns, then history will forget Scotland.'

O my Luve's like a red, red rose. That's newly sprung in June; O my Luve's like the melodie; That's sweetly play'd in tune.
As fair art thou, my bonnie lass, So deep in luve am I; And I will love the still, my Dear, Till a' the seas gang dry.
Till a' the seas gang dry, my Dear, And the rocks melt wi' the sun: I will love thee still, my dear, While the sands o' life shall run.
And fare thee weel, my only Luve! And fare thee weel, a while! And I will come again, my Luve, Tho' it were ten thousand mile!

Βραδιά ποίησης απόψε στο πολυκατάστημά μας! Σαν σήμερα, 250 χρόνια πριν, γεννήθηκε στη Σκωτία ο Robert Burns, ο βάρδος του Ayrshire, ο μέγας πρωτοπόρος ποιητής του ρομαντισμού και εμείς γιορτάζουμε, όπως όλοι οι λάτρεις του, ακολουθώντας απόλυτα μια παραδοσιακή σκωτσέζικη τελετουργία, "το δείπνο του Burns".

Αυτή ξεκινά με ένα γερό καλωσόρισμα των καλεσμένων φανατικών του φίλων και ύστερα από κάποιες πομπώδεις ανακοινώσεις, γίνεται η απαγγελία του περίφημου Selkrik Grace, του ποίηματος που έγραψε ο Burns όταν ο ίδιος άργησε σε ένα επίσημο δείπνο. Ακολούθως διαβάζουμε το Address to a Haggis, ένα ακόμα σπουδαίο ποίημα καθώς κόβουμε την αρνίσια μπόλια, το επίσημο πιάτο της βραδιάς. Ο κόσμος θα μπορέσει να ξεκινήσει το φαγητό αμέσως μετά, καθώς οι οικοδεσπότες, εμέις δηλαδή, θα κάνουμε αναφορά στην "αθάνατη μνήμη " του Burns διαβάζοντας επιλεγμένα αποσπάσματα από την ζωή του. Στη συνέχεια, όλοι μαζί τραγουδάμε το Auld Lang Syne και από κει και πέρα ατέλειωτοι χοροί, άφθονο ουίσκι και ολονύχτιες απαγγελίες: A man's A man for A' that, to a Louse, to a mouse, the battle of Sherramuir και το αγαπημένο a red red rose. Το κιλτ, ως ενδυματική επιλογή, δεν επιβάλλεται αλλά θα αποτελέσει μια ευχάριστη έκπληξη (στο κατάστημά μας θα βρείτε μια θαυμάσια συλλογή κιλτ και άλλων σκωτσέζικων υφασμάτων)

Tο ποίημα Scots Wha Hae θεωρείται ακόμα και σήμερα ο ανεπίσημος εθνικός ύμνος της Σκωτίας και ο ίδιος ο εθνικός της ποιητής. Η ποίησή του σημάδεψε βαθιά τη βρετανική λογοτεχνία και σήμερα μνημονεύεται με αγάπη από κάθε Σκωτσέζο.

Όπως κάθε ρομαντικός που σέβεται τον εαυτό του ο Robert Burns πέθανε νέος, μόλις στα 37.