Ανοιχτή Αντιφασιστική Συνέλευση Λονδίνου

Συμμετείχα τις προάλλες στη διαμαρτυρία για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα που οργανώθηκε από διάφορες πολιτικές οργανώσεις του Λονδίνου, ελληνικές και βρετανικές, μπροστά από την Ελληνική πρεσβεία, στο Holland Park. Τη συγκέντρωση χαρακτήρισε η ταυτόχρονη παρουσία πολιτικών ομάδων πολλών διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων όπως οι οργανώσεις Λονδίνου του Σύριζα, της Ανταρσύα, του ΚΚΕ, των antifa αλλά και πολλών ανένταχτων, καθώς και προσώπων που απλά αισθάνονται την αηδία του καλπάζοντος ελληνικού νεοφασισμού και αποφάσισαν να ενώσουν μεμονωμένα τις δυνάμεις τους με τους υπολοίπους. Το βρήκα εξαιρετικά θετικό ότι όλοι οι παραπάνω συναντηθήκαμε επιτέλους κάπως οργανωμένα στο Λονδίνο. Έστω και με αυτή τη τραγική αφορμή, ακόμα και αν στηθήκαμε σε απέναντι πεζοδρόμια, ακόμα και αν αντιδράσαμε ποικιλότροπα στα ελάχιστα δευτερόλεπτα έντασης αυτής της ωραίας ειρηνικής διαμαρτυρίας.

Το καλύτερο νομίζω όμως ότι κρατήθηκε για το τέλος της διαμαρτυρίας. Το γεγονός δηλαδή ότι αρκετό κομμάτι του κόσμου που παραβρέθηκε έξω απ' τη πρεσβεία, παρέμεινε και συμμετείχε σε μια ανοιχτή συγκέντρωση που οργανώθηκε λίγο αργότερα σε ένα ξέφωτο του παραπλήσιου Holland Park. Στη συγκέντρωση αυτή συζητήθηκε η παρούσα συγκυρία και η αναγκαιότητα της δράσης συγκεκριμένα απέναντι στην υπαρκτή και καλπάζουσα φασιστική απειλή στην Ελλάδα καθώς και πώς οι Έλληνες του Λονδίνου θα μπορούσαν να συνεισφέρουν σε αυτή (στη δράση εννοώ). Συμφωνήθηκε ότι θα άξιζε μια ανοιχτή αντιφασιστική συνέλευση Λονδίνου να έπαιρνε ένα πιο οργανωμένο σχήμα. Έτσι αυτό το αρχικό εγχείρημα του Holland Park καταρχήν συνεχίζεται. 

Είναι σημαντικό να τονίσω ότι ΔΕΝ αποτελώ κανενός είδους εκπρόσωπο της συνέλευσης αυτής. Απλά συμμετείχα και θεωρώ σημαντικό να δημοσιευθεί περαιτέρω και να συμμετέχουν όσοι περισσότεροι γίνεται. 

Για κάθε ενδιαφερόμενο, Έλληνα κάτοικο του Λονδίνου ή επισκέπτη:

Η δεύτερη συνάντηση θα γίνει το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013, στα γραφεία της Unite. 

Διεύθυνση: Unite House, 128 Theobald's Road, Holborn, London, WC1X 8TN. 

Facebook event: εδώ

Η πρόσκληση είναι ανοιχτή και απευθύνεται σε ΟΛΟΥΣ όσους ενδιαφέρονται. Εννοείται πως όσο περισσότεροι, τόσο το καλύτερο.

Για την ειδωλοποίηση του Παύλου Φύσσα

«Λαμαρίνες κουβαλάω στα καράβια». 

Η σκηνή χιπ-χοπ του Περάματος. Χιπ-χοπ καλλιτέχνης. Hip hop artist. Και η υπόσταση αποκτά διαφορετικές διαστάσεις. Περισσότερο νόημα. Δημιουργία, καλλιτεχνία, η μουσική, το μήνυμα των στίχων. Killah P. Η μορφή του, με την ωραία κορμοστασιά, την αγέρωχη στάση, το μαντήλι του στο πρόσωπο, το μικρόφωνο στο στόμα, το «σιγά μη φοβηθώ» ουσιαστικό σύνθημα στην νεοναζιστική επέλαση. Γκράφιτι, στένσιλ, αφίσες. Η αναγωγή του πέρα από τον μέσο όρο, σε μια οικεία απόσταση, μέσα απ’ τα ηχεία μας, τα ακουστικά και τις οθόνες. Πόσο πιο απαλή γίνεται και για μας η απώλειά του. Πόσο λιγότερο απρόσφορη η δολοφονία. Και πόσο πιο ανακουφιστική η αποφορά της θλίψης μας, η διοχέτευση της δυσνόητα πολύπλοκής οργής μας.

«Λαμαρίνες κουβαλάω στα καράβια». 

Πασχίζω να συναισθανθώ όσο μπορώ τι σημαίνει να χάνεις απ’ το μαχαίρι του νεοναζί τον γιο σου, τον αδερφό σου, τον φίλο σου, τον σύντροφό σου. Αδυνατώ να αγγίξω το συναίσθημα, ο πόνος μου περιορίζεται απλά στην ιδιότητά του ως συνομήλικός μου. Για να με προστατέψει. Ο Παύλος Φύσσας, σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα, το πρόσωπο και για το οποίο θα δίνονται πλέον οι μάχες, το όνομα στα χείλη όσων ακόμα παλεύουν για την αξιοπρέπεια τους. Πόσο λιγότερο αβάσταχτος ίσως να είναι έτσι ο θάνατός του για τους αγαπημένους τους, πόσο λιγότερο επώδυνη έτσι η ξαφνική απώλειά του για εκείνους που τον ‘χάσαν, τον πατέρα, τη μάνα, τον αδερφό, το φίλο, τη σύντροφο. 

«Λαμαρίνες κουβαλάω στα καράβια». 

Ετών 34. Της γενιάς των εφτακοσίων ευρώ. Της γενιάς των νέων μεταναστών. Των πτυχιούχων. Που μέχρι κάποια στιγμή θα περνούσε για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο καλύτερη ζωή από τη γενιά των γονιών της. Η δική μου γενιά. Η δική μου ηλικία. Ετών 34. Σκοτωμένος από το μαχαίρι του νεοναζί, μαχαιρωμένος από τον μπάτσο μέσα μας που δεν σκοτώσαμε, θύμα του χειρότερου εαυτού μας που δεν ποτέ δε καταφέραμε να αποτρέψουμε. Πασχίζω να αποδιώξω την τάση για ταύτιση. Του να ήμουν εγώ αντί αυτός. Και νιώθω όπως ο δεκαπεντάχρονος το Δεκέμβρη του 08, σαν μαθαίνει τα νέα για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.

«Λαμαρίνες κουβαλάω στα καράβια». 

Είναι η φράση που χρησιμοποίησε φίλος του Παύλου Φύσσα μιλώντας για εκείνον στην Ελληνοφρένεια. Με συγκλονίζει αυτή η φράση γιατί  οριοθετεί με τον πιο απογυμνωτικό της τρόπο τον αντίκτυπο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Γιατί με γειώνει ωμά στις τραγικές μα και συνάμα αληθινές λεπτομέρειες της άδικα χαμένης ζωής του. Πόσο περισσότερο απλά μπορεί κανείς να τοποθετηθεί πολιτικά; Πόσο μπορεί μια φράση να εξηγήσει τη περίσταση, τη ψυχολογία, την ιδεολογία, την ίδια τη ζωή;

«Λαμαρίνες κουβαλάω στα καράβια».
Και το άψυχο σώμα εκείνου θαμμένο στο φρεσκοσκαμμένο χώμα ενός νεκροταφείου. Και εμείς να ψάχνουμε τρόπους να αποδεχτούμε την απώλεια.

Αγαπητέ Κ (δημόσιο γράμμα σε ένα χρυσάβγουλο)

Είχα να σε δω από όταν δουλεύαμε μαζί, και τη προσωπικότητά σου θα την ανακαλούσα με συμπάθεια υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες. Οφείλω να ομολογήσω ότι τα έχασα όταν σε είδα να ξεχωρίζεις από αυτή την αγέλη των νεοναζί.

Κοιτώντας με θλίψη τις φωτογραφίες όπου η κατάντια σου πρωτοστατεί, από τη μνήμη μου ανακλήθηκαν στιγμές που καθόσουν δίπλα μου στην μπάρα της δουλειάς, όταν χαλάρωνες για λίγο από την αγγαρεία των ποτηριών, και μιλούσες για τις δυσκολίες της ζωής σου: τα προβλήματα στο σπίτι, την αγωνία σου για τη δουλειά, την πληγή του να μην είχες επενδύσει στη μόρφωση, την ανεπιθύμητη (αυτό-) σύγκρισή σου με τους άλλους στην ηλικία σου, την ανασφάλειά σου με τις γυναίκες. Δυσκολευόσουν, θυμήθηκα, να δεις τα καλά· τη φιλοτιμία σου, την εργατικότητα και την ευγένεια του χαμηλού σου προφίλ. Και μακάρι να είχες επιμείνει λίγο περισσότερο σε εκείνες τις σκέψεις για τη θέση σου ως εργάτης μέσα στη κοινωνία, ίσως αν τις συνέχιζες αυτές να σε είχαν αποτρέψει από τη επιλογή του να έχεις ενταχθείς τώρα στη νεοναζιστική συμμορία. Η τελευταία φορά που σε είδα, πριν γίνεις σημαιοφόρος της χυδαιότητας, ήταν όταν ανακοίνωνες πως θα ακολουθούσες το δρόμο της ένστολης μισθοφορίας πενταετούς υποχρέωσης, σε αποστολές μάλιστα εκτός Ελλάδας, προκειμένου να λύσεις μια και καλή το πρόβλημα της επιβίωσης. Δεν έχω ιδέα τι μεσολάβησε τα τελευταία χρόνια αλλά ό,τι και να συνέβη δε στάθηκε ικανό να μη προσβληθείς και εσύ απ' τη πανούκλα. 

Αγαπητέ Κ, το ξέρω, ο συναισθηματισμός αυτών των αναμνήσεών μου είναι φτηνός. Σε κάθε μου απόπειρα να κατανοήσω τους πολιτικούς και τους κοινωνικούς λόγους που σε οδήγησαν στον ναζισμό, τη μετατροπή σου από εργάτη σε λούμπεν υποκείμενο και από κει σε καθυστερημένο φασίστα, εσύ είμαι σίγουρος θα απαντούσες με την ύστερη εθνικιστική υπεραναπλήρωση του νεοπαγούς χρυσάβγουλου (ένα αιματηρό cognitive dissonance βασισμένο στην σοσιοπάθεια και την αμορφωσιά, δηλαδή) και το ρόπαλο. Θα άξιζε κάθε μορφή κατανόησης να συντριβεί κάτω από τη μπότα των καθυστερημένων συντρόφων σου και οπωσδήποτε δε θα δίσταζες καθόλου να το έκανες αν σε διέταζαν. Η ζωή σου ήταν ένα μείγμα με τα πιο δύσκολα συστατικά, το αναγνωρίζω, εσύ όμως είχες τη κουτάλα να το ανακατέψεις. Και αποφάσισες πως το μείγμα αυτό, από θρεπτικό ζωμό εμπειρίας και ζωής, θα το ανακάτευες στο χυλώδες έμεσμα της υποταγής σου στο ναζισμό. Σε ευχαριστώ που μου το κάνεις ξεκάθαρο. Που μου απενοχοποιείς τη μεταλλαγή της συμπάθειας. Που ανοσοποιείς το μίσος μου απέναντι στο φασισμό καθώς το χέρι σου σηκώνει τη σβάστικα. Γιατί βλέπεις, ακόμα και σε στιγμές ακραίας περιθωριοποίησης, φτώχειας, εξαθλίωσης, υπάρχει πάντα μια τελευταία διαχωριστική γραμμή, η διάβαση της οποίας είναι μη αντιστρεπτή. Τους ανθρώπους που νιώθουν τον τρόμο της καθώς είναι στα πρόθυρα να τη διαβούν αλλά δεν το κάνουν, τους κατανοώ και θα απλώσω το χέρι μου να τους τραβήξω. Αλλά εσύ αυτή τη γραμμή τη διάβηκες. Και ακόμα και όταν πνιγείς στον ίδιο σου τον εμετό και θελήσεις να επιστρέψεις, θα είσαι καταδικασμένος στην μη επιστροφή του στρατοπέδου που διάλεξες, έστω και αν βρεις στην άλλη πλευρά κάποιο χέρι να σε κρατήσει. 

Το ερώτημα του πώς θα μπορούσα να συμφιλιωθώ με άτομα σαν και εσένα σε μια μελλοντική κοινωνία, εκτός από βασανιστικό, τώρα είναι και προσωποποιημένο. Μου φέρνεις αηδία και για ένα λόγο παραπάνω.

με ειλικρινή απέχθεια

R

δεν ήτανε βλακεία, ήταν εξουσία

Διακοπές. Αυτή η πολύ αναμενόμενη περίοδος, εν μέσω αβάσταχτου θέρους, που αναβάλλει τα σημαντικά για το φθινόπωρο και επιτρέπει στο θυμικό σου να φαντασιώνεται success stories. Ακόμα και για σένα, που διακατέχεσαι από το κύρος αυτού που προεδρεύει στην δημόσια εταιρία που ειδικεύεται στις πωλήσεις των πηγών πλούτου ενός ολόκληρου λαού, οι διακοπές σου είναι πολύτιμες. Συμβαίνει καμιά φορά βέβαια, αν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις σου είναι τόσο κομβικές να χρειαστεί να διακόπτεις τις διακοπές σου για να ανταποκριθείς άμεσα στο συμφέρον του εργοδότη σου (που τυχαίνει να είναι ο ελληνικός λαός). Συμβαίνει  αυτό στις δουλειές υψηλού κύρους. Είσαι γρήγορος όμως. Και αποτελεσματικός. Και αφού εκπλήρωσες το καθήκον επέστρεψες, στις διακοπές φυσικά, με τη ταχύτητα, την αγωνία, την επιθυμία που μαρτυρά τη βαθιά μικροαστική σου φύση. Είχες βέβαια και λίαρ τζετ διαθέσιμο. Και δεν έχασες, ευτυχώς, στιγμή από τον εναπομείναντα διαθέσιμο χρόνο για μερικά μπανάκια ακόμα.  Έτσι είναι οι θέσεις κύρους και οι συνομιλίες με τους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης.

Τάξη. Λέξη που περισσεύει μέσα στη κάψα των διακοπών. Ηθική τάξη. Ευτυχώς που οι προϊστάμενοι σου, υπάλληλοι και αυτοί του ελληνικού λαού, έμπλεοι με ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, αποκατέστησαν αυτή τη τάξη που διασάλεψες με τη σχεδόν βλακώδη, απεγνωσμένη και άμεση καταφυγή σου στους μικροαστικούς πόθους σου για τις παραλίες. Και να που τώρα, εξαιτίας της ηθικής σου αταξίας έχασες τη θέση κύρους. Πώς να αισθάνεσαι άραγε που εκτός από τη βλακεία σου αντιλήφθηκες και την αναλωσιμότητά σου; Αυτός είναι ο κόσμος. Αναλώνει άνεργους δεκαεννιάχρονους για 1,40 ευρώ στα λεωφορεία, αναλώνει και executives των εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ στα λίαρ τζετ. Ευτυχώς βέβαια που επιβάλλεται αυτού του είδους η ηθική τάξη, αλλιώς θα χρειαζόταν να αντιπαρατεθούμε στο ηθικό ζήτημα του ξεπουλήματος του πλούτου των ελλήνων σε υπόδικους λαθρεμπόρους. Και να χαλάμε τις διακοπές μας σκεπτόμενοι. 

Με διορθώνεις όμως, και οφείλω να σου ζητήσω συγγνώμη. Δεν ήταν βλακεία αυτό που έκανες.  Δεν ήτανε βλακεία. Ήταν εξουσία. Αυτή άσκησες, λίγο περισσότερο άγαρμπα βέβαια, ίσως λόγω του όμορφα εκδηλωμένου μικροαστισμού σου,  ίσως λόγω και της επίδραση μιας σαμπάνιας κρυστάλ για τα συχαρίκια του ξεπουλήματος. Τη άσκησες ξεχνώντας πόσο γρανάζι είσαι και συ σαν όλους εμάς τους υπολοίπους. Για να διαπιστώσεις πως η εξουσία σου είναι μικρή και πως ο ρόλος σου σε αυτόν τον τομέα της μηχανής ετελείωσε. Ας περάσει ο επόμενος. Είστε τόσο πολύ άλλωστε...

μεγαλοψυχία βαριά, όσο και η πούτσ@ του τσολιά

Το Ελληνικό κράτος μαθαίνω τίμησε τον μετανάστη από το Πακιστάν που στα όρια της αυτοθυσίας προσπάθησε με δυο συμπατριώτες του να σώσει δυο ηλικιωμένους από τις γραμμές του τρένου. Οι συμπατριώτες του θυσιάστηκαν αφήνοντας παρακαταθήκη στην ελληνική κοινωνία που ζέχνει τις μόνες αξίες που το βρώμικο συλλογικό ασυνείδητό της δε μπόρεσε να τους αποστερήσει: την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά τους. Τότε είχα γράψει για άδολη έκφανση της χριστιανικής ιδεολογίας και στάσης των "λαθραίων", "αλλόθρησκων" και "φυλετικά κατώτερων" μεταναστών που παρέμεναν και μετά θάνατον θλιβερά ανώνυμοι και πάντα βέβαια Πακιστανοί. Ο επιζώντας μετανάστης κρυβόταν μπρος στο φόβο της απέλασης και προφανώς στο τρόμο των νεοναζί που προελαύνουν στους δρόμους των μικροαστικών συνοικιών. 

Τώρα το Ελληνικό κράτος τον τιμά. Τι βαθιά, τη χυδαία υποκρισία. Το ελληνικό κράτος των στρατοπέδων συγκέντρωσης, το ελληνικό κράτος της φιλοναζιστικής αστυνομίας, του αυταρχισμού, της βίας, του θεσμοθετημένου ρατσισμού και της απούσας δικαιοσύνης, το ελληνικό κράτος του εξευτελισμού των πολιτών του τιμά αυτόν τον άνθρωπο. Μιλά για τον ανθρωπισμό του, την αυτοθυσία, την αποθέωση της συνύπαρξής του με τον Άλλο. Και σαν επιστέγασμα της βρωμιάς του, της σκατοψυχίας του, του σκοταδιού του, το Ελληνικό κράτος του προσφέρει ένα χρόνο "νόμιμη παραμονή". ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΠΑΡΑΜΟΝΗ! Η ύπαρξη του είναι αναγνωρίσιμη για ένα χρόνο, ο τρόμος στη ψυχή του, η βία σε κάθε του βήμα, η φρίκη του εγκλεισμού των συνανθρώπων του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι νόμιμη για ένα χρόνο. 

Η φευγαλέα μου σκέψη, αμέσως μετά τη συγκράτηση των εμεσμάτων που μου προκάλεσε η μεγαλοψυχία του κράτους που μου διαθέτει την υπηκοότητα, ήταν ότι αν πραγματικά η ευγνωμοσύνη δεν είχε χάσει το νόημά της [και ο Ξένιος Δίας δεν υπήρξε ποτέ μια επιχείρηση σκούπας ψυχών - των ίδιων ψυχών που αυτοθυσιάστηκαν],  τότε ο Μασούντ Αχμέτ που επέζησε θα είχε αποκτήσει ήδη την ελληνική υπηκοότητα. Και οι Γουακάρ Αχμέτ και Χιουμαγιούν Ανβάρ που σκοτώθηκαν θα είχαν αποκτήσει και αυτοί μετά θάνατον την ελληνική υπηκοότητα. Θα ήταν τιμή μου να μοιραζόμουν την ίδια υπηκοότητα με τρεις τέτοιους ανθρώπους. Θα ήταν τιμή μου να αναζητούσα το νόημα του να αυτοαποκαλούμαι Έλληνας  δια μέσω αυτών των ανθρώπων έστω και τεχνητά. 

Μα, πόσο ακόμα θα κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Τι με κάνει να φαντασιώνομαι για λογαριασμό του; Ποιος θα ήθελε να μοιράζεται το ίδιο τίτλο με όσους τον έχουν μετατρέψει σε χυδαίο αυτονόητο δικαίωμα...