31.7.13

μεγαλοψυχία βαριά, όσο και η πούτσ@ του τσολιά



Το Ελληνικό κράτος μαθαίνω τίμησε τον μετανάστη από το Πακιστάν που στα όρια της αυτοθυσίας προσπάθησε με δυο συμπατριώτες του να σώσει δυο ηλικιωμένους από τις γραμμές του τρένου. Οι συμπατριώτες του θυσιάστηκαν αφήνοντας παρακαταθήκη στην ελληνική κοινωνία που ζέχνει τις μόνες αξίες που το βρώμικο συλλογικό ασυνείδητό της δε μπόρεσε να τους αποστερήσει: την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά τους. Τότε είχα γράψει για άδολη έκφανση της χριστιανικής ιδεολογίας και στάσης των "λαθραίων", "αλλόθρησκων" και "φυλετικά κατώτερων" μεταναστών που παρέμεναν και μετά θάνατον θλιβερά ανώνυμοι και πάντα βέβαια Πακιστανοί. Ο επιζώντας μετανάστης κρυβόταν μπρος στο φόβο της απέλασης και προφανώς στο τρόμο των νεοναζί που προελαύνουν στους δρόμους των μικροαστικών συνοικιών. 

Τώρα το Ελληνικό κράτος τον τιμά. Τι βαθιά, τη χυδαία υποκρισία. Το ελληνικό κράτος των στρατοπέδων συγκέντρωσης, το ελληνικό κράτος της φιλοναζιστικής αστυνομίας, του αυταρχισμού, της βίας, του θεσμοθετημένου ρατσισμού και της απούσας δικαιοσύνης, το ελληνικό κράτος του εξευτελισμού των πολιτών του τιμά αυτόν τον άνθρωπο. Μιλά για τον ανθρωπισμό του, την αυτοθυσία, την αποθέωση της συνύπαρξής του με τον Άλλο. Και σαν επιστέγασμα της βρωμιάς του, της σκατοψυχίας του, του σκοταδιού του, το Ελληνικό κράτος του προσφέρει ένα χρόνο "νόμιμη παραμονή". ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΠΑΡΑΜΟΝΗ! Η ύπαρξη του είναι αναγνωρίσιμη για ένα χρόνο, ο τρόμος στη ψυχή του, η βία σε κάθε του βήμα, η φρίκη του εγκλεισμού των συνανθρώπων του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι νόμιμη για ένα χρόνο. 

Η φευγαλέα μου σκέψη, αμέσως μετά τη συγκράτηση των εμεσμάτων που μου προκάλεσε η μεγαλοψυχία του κράτους που μου διαθέτει την υπηκοότητα, ήταν ότι αν πραγματικά η ευγνωμοσύνη δεν είχε χάσει το νόημά της [και ο Ξένιος Δίας δεν υπήρξε ποτέ μια επιχείρηση σκούπας ψυχών - των ίδιων ψυχών που αυτοθυσιάστηκαν],  τότε ο Μασούντ Αχμέτ που επέζησε θα είχε αποκτήσει ήδη την ελληνική υπηκοότητα. Και οι Γουακάρ Αχμέτ και Χιουμαγιούν Ανβάρ που σκοτώθηκαν θα είχαν αποκτήσει και αυτοί μετά θάνατον την ελληνική υπηκοότητα. Θα ήταν τιμή μου να μοιραζόμουν την ίδια υπηκοότητα με τρεις τέτοιους ανθρώπους. Θα ήταν τιμή μου να αναζητούσα το νόημα του να αυτοαποκαλούμαι Έλληνας  δια μέσω αυτών των ανθρώπων έστω και τεχνητά. 

Μα, πόσο ακόμα θα κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Τι με κάνει να φαντασιώνομαι για λογαριασμό του; Ποιος θα ήθελε να μοιράζεται το ίδιο τίτλο με όσους τον έχουν μετατρέψει σε χυδαίο αυτονόητο δικαίωμα...



30.6.13

πίσω από κάθε Σαμαρά κρύβεται ενας Παπαδόπουλος


Τούτο το βίντεο κρύβει μια υπέροχη σημειολογία. Μου την αποκάλυψε ένας Άγγλος φίλος, όταν ενθουσιωδώς μου ζήτησε να θαυμάσω το πιθανό νέο απόκτημα της αγαπημένης του Λίβερπουλ. 

Τι είστε, με ρωτάει, εσείς οι Έλληνες; Είστε ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, κόκκινοι από οργή, αφημένοι στο τρόμο της αβεβαιότητας μέχρι τη παράνοια; Ή Γιώργος Σαμαράς, καταραμένοι στη γοητεία αυτού που αποδέχεται το τετελεσμένο;




Υπερβολές, σκέφτηκα, ενός Άγγλου που τα έχει όλα και του μένει μόνο να μνημονεύει τη χαμένη του ορμή φαντασιώμενος την εν δυνάμει επαναστατικότητα ενός λαού που χάνει τα πάντα. 

Και ξαναείδα τότε το βίντεο: 
Το ωραίο απωθεί το τρομακτικό πασχίζοντας να το συνεφέρει ώσπου να αντιληφθεί τη ματαιότητα της προσπάθειας. Και εκείνο, το τρομακτικό, κινείται πίσω από τη πλάτη του ωραίου, αρνούμενο να αποσύρει τη ματιά του παρανοϊκού από πάνω του. Και εξέρχεται ύστερα από λίγο με τη βεβαιότητα μιας βίαιης ακαθοριστίας. Ποιος εαυτός μάς κοιτάει έτσι σαν του γυρνάμε τη πλάτη; Γελάω με αυτή την αντίστιξη, με το χάσμα ανάμεσα στους δύο πόλους της οικειότητας. 

Μα -λες και δε θα μπορέσουμε ποτέ να ξεφύγουμε από τη μοίρα μας- πέρα από το ωραίο, και πέρα από το τρομακτικό, μια άλλη σημειολογία κατατροπώνει το αστείο. 

Πίσω από τον Σαμαρά παραμονεύει πάντα ένας Παπαδόπουλος.




11.5.13

ένας χρόνος και έξι μέρες

Παραλλαγμένο πασχαλιάτικο τραπέζι σε μια πρόσφατη ετεροχρονισμένη ανάμνηση. Η εκλεκτή μου συντροφιά και εγώ στο ελληνικό εστιατόριο σε μια τουριστική γειτονιά του Λονδίνου. Μόνοι αλλά όχι μοναχικοί. Εκείνη επίμονα λεπτεπίλεπτη στη γεύση επιμένει στη νηστεία σε αντίθεση με μένα που συνέχιζα απρόσκοπτα την κρεατοφαγία, μιας γουρουνοπούλας αυτή τη φορά. Ο σερβιτόρος, Έλλην,  ελληνότατος θα έλεγα, ευθαρσώς καταδείκνυε πως τουλάχιστο εκεί μέσα η υιοθετημένη βρετανική αβρότητα στη παροχή υπηρεσιών ήταν μόνο αστεία υπόθεση όσο απ’ τα ηχεία «είχε παλιόκαιρο τη μέρα που σε γνώριζα».

Η εκλεκτή κάποια στιγμή τον ρωτά τη κοινοτοπία: πόσο καιρό είσαι εδώ; Κοινοτοπία μόνο στην επιφάνεια βέβαια. Γιατί στη πραγματικότητα αυτή η ερώτηση είναι ένα βήμα πιο πέρα από την απλή διαπίστωση ότι μιλούμε την ίδια γλώσσα και γελάμε με τα ίδια αστεία, είναι μια γέφυρα ανάμεσα σε δυο παραπλήσιες πορείες, ένα εισιτήριο ενσυναίσθησης στη ψυχολογία του μετανάστη, ενδεχομένως και κατανόησης αν όχι αμερόληπτης συμπαράστασης. Εκείνος, τη κοιτάζει όσο πιο βαθιά μπορούσε στα καστανά της μάτια λες και χρειαζόταν για λίγο να συνέλθει από την ομορφιά της και αμέσως μετά, ανταποκρινόμενος στην αδήριτη σκληρότητα της ερώτησης, ανήμπορος να την αποφύγει, προτάσει το καρπό και κοιτάζει το ρολόι του. Και μετά από λίγο επιτέλους ανταποκρίνεται: «ένα χρόνο και έξι μέρες». 

Ένας χρόνος και έξι μέρες.

Γελάσαμε με μια αξιοπρόσεχτη ασυγκρατησία. Και οι τρεις. Όχι γιατί ήταν αστείο έτσι όπως αυθόρμητα επικοινώνησε το πώς στην πραγματικότητα περνά για εκείνον ο χρόνος όντας μακριά από εκεί που ενδεχομένως επιθυμούσε να ήταν πασχαλιάτικα. Αλλά γιατί καθένας από μας, ήταν τόσο ξεκάθαρο, χρειαζόταν να διασκεδάσει το δυνατό λιγότερο επώδυνα αυτή τη ατελείωτη χρονομέτρηση της ξενιτιάς.

3.4.13

ο γυμνισμός είναι σοσιαλισμός



Μόνο ευχάριστη μου είναι η έκπληξη του να βλέπω τη νυν καγκελάριο της Γερμανίας στα νιάτα της να απολαμβάνει το γυμνό της σώμα, ελεύθερα, με αυτοπεποίθηση, αφημένη στη συντροφιά των χαριτωμένων φιλενάδων της, μακριά από τους εφιαλτικούς συνειρμούς του τωρινού της ρόλου. Ως νεαρή σοσιαλίστρια ίσως κιόλας να συμμετείχε και στο κίνημα του Freikörperkultur, το συμπαγές κίνημα γερμανικού γυμνισμού υπαρκτό από τη δημοκρατία της Βαϊμάρης ήδη, που όμως στο ανατολικογερμανικό καθεστώς χρειάστηκε αποφασιστική ακτιβιστική δράση επιμονής και ανυπακοής για να επικρατήσει. Εξάλλου το γυμνό σώμα είναι η καλύτερη μέθοδος κατάργησης της ταξικής ταυτότητας. Και η πλέον αναίμακτη. Και τόσο μακριά από τη χρήση του ως σεξουαλικοποιημένο προϊόν από τους διαφημιστές της δύσης. Το καθεστώς όχι απλά δε κατάφερε να καταπολεμήσει το γυμνό σώμα αλλά αντίθετα, και ίσως περισσότερο συνειδητά από οποιαδήποτε άλλη απόπειρα φιλελευθεροποίησης, το υιοθέτησε ως υπόδειγμα σοσιαλιστικής αφήγησης της σεξουαλικής ελευθερίας και κοινωνικής προόδου. Και λίγο αργότερα, μετά την ενοποίηση των Γερμανιών, ο γυμνισμός επέμεινε ως μια ενδεικτική διαφοροποίηση της σοσιαλιστικής ταυτότητας, ένας πραγματικός φιλελευθερισμός, μια μικρή αντίσταση στη μαζική αφομοίωση του δυτικογερμανικού καπιταλισμού.



Έστω και έτσι, έστω και αυτή η γυναίκα, μου θύμισε ότι ο γυμνισμός είναι σοσιαλισμός. Και μάλιστα ένας αναρχικός σοσιαλισμός, εθελοντικός, εθελούσιος. Συνώνυμος ελευθερίας, ατομικής ανεξαρτησίας, αυτοδιάθεσης, αυτοδιαχείρησης, αυτονομίας. Και ισότητας. Ατόφιας, αταξικής ισότητας. Ο γυμνισμός, και ίσως περισσότερο εκείνος της ανατολικής Γερμανίας, θυμίζει πιο πολύ από κάθε τι πως η ελευθερία σε κάθε πτυχή της ζωής είναι το σημαντικότερο μέσο ανύψωσης του ανθρώπου σε ευτυχέστερες συνθήκες διαβίωσης. Και οπωσδήποτε το πλέον ορατό.





Και αφημένος έτσι στη συνειρμική διάθεση, θυμήθηκα μια ακόμη γυναίκα που δοκίμασε αυτή την αίσθηση αναρχικού σοσιαλισμού. Το πλήρωσε ακριβά το τίμημα της άσκησής του, πέφτοντας θύμα των πιο βρόμικων από τα χαμερπή ερπετά. Για να αφεθεί βέβαια και αυτή στη συνέχεια στα χέρια του νεοελληνικού σοσιαλισμού εξασφαλίζοντας  όπως όλοι μας μια θέση στη κόλαση.



21.3.13

άραγε τα παιδιά μας θα μοιάζουνε με εμάς;



Πώς τα καταφέρνει ο Αναγνωστάκης και στοιχειώνει τις αναρτήσεις μου 


Περισσότερη στάχτη και ποίηση εδώ.

οι πελάτες μας ψώνισαν και αυτό

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

διάβασε και αυτό

AddThis