Ενα ρέκβιεμ για τον Σύριζα

Η 21η Αυγούστου είναι μια δυσάρεστη ημέρα για την ελληνική αριστερά. Είναι η ημέρα της επίσημοποίησης της διάσπασης του πιο ελπιδοφόρου εγχειρήματος των τελευταίων γενεών. Ενός εγχειρήματος που αναδύθηκε από την συγκυρία και έγινε ο φορέας των εξελίξεων μέσα στην ιστορία. Ο Σύριζα υπήρξε για μια δεκαετία η απόδειξη πως οι πολύμορφες τάσεις στο χώρο της αριστεράς μπορούν να κινηθούν μαζί σε μια συνισταμένη πορεία και με διαδικασίες δημοκρατικές και αμοιβαίας πολιτικής εκτίμησης, αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού, αλλά και σε επιμέρους πολιτικές υποχωρήσεις μπρος στον κοινό στόχο μιας λαϊκής εξουσίας και της κοινωνικής χειραφέτησης. 

Ο Σύριζα υπήρξε ωστόσο και η απόδειξη πως κάθε παρέκκλιση από το ιδεολογικά σημαντικό αποτελεί προσήλωση στο πολιτικά και κοινωνικά επικίνδυνο. 

Από τις πρώτες εκλογικές επιτυχίες του 2012 και μετά, ο Σύριζα των μελών μεταλλάχθηκε στον Σύριζα των κέντρων εξουσίας, των μικρών περιαρχηγικών ομάδων, των αποκομένων από την ιδεολογική βάση προσωπικοτήτων. Ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός, ο προοδευτικός ευρωσκεπτικισμός σε μια νεοφιλελεύθερη Ένωση-Φρούριο, η υποτιθέμενη αναδιανομή του πλούτου με κριτήριο τις ανάγκες των πολλών, ο "άλλος κόσμος" που θα ήταν εφικτός μέσα από τα κινήματα, την δημοκρατία και την αλληλεγγύη, όλα αυτά που υπήρξε ο Σύριζα συμπτύχθηκαν σε εκείνο το αστεία ερασιτεχνικό "Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης" ώσπου γελοιοποιήθηκαν τελικά ένα προς ένα μετά την εκλογική νίκη και τον σχηματισμό της κυβέρνησης. Ο υποτιθέμενος σοσιαλιστικός ριζοσπαστισμός μεταλλάχθηκε σε αστόχαστη σοσιαλδημοκρατία και αυτή αποδείχθηκε το βολικότερο όχημα της άρχουσας τάξης στη βασιλική οδό προς τον νεοφιλελευθερισμό που, πλέον, ούτε στα καλύτερα όνειρα του Wolfgang Schauble δεν θα μπορούσε να υπάρξει κυνικότερος. Ταυτόχρονα η εσωτερική δημοκρατία έδωσε τη θέση της σε ένα κακώς νοούμενο αρχηγισμό, ένα τσαβισμό που γρήγορα μεταμορφώθηκε σε φτηνό περονισμό. Και όπως αποδεικνύεται, μέσα στην αγκαλιά της TINA ο περονισμός μετατρέπεται εύκολα σε ακραίο θατσερισμό. 

Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό πολιτικό μάθημα για ολόκληρη την αριστερά και ένα ξεκάθαρο πολιτικό ιστορικό στις πλάτες μας που οφείλουμε να το αναλύσουμε εις βάθος και να το αφήσουμε στην επόμενη γενιά (η παρούσα γενιά είναι για μένα τελειωμένη) ως την ιδανική διαλεκτική παραδείγματος και αντιπαραδείγματος. 

Υπό αυτούς τους όρους, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς απώλεσε με συνοπτικές διαδικασίες από την ουσία του το ριζοσπαστικό και εξευτέλισε την αριστερά ισοπεδώνοντας τις αρχές της στον αλεστήρα του "There is no alternative (TINA)". Από Συ.Ριζ.Α. έγινε απλώς Συν. Μετά την επισημοποίηση της διάσπασης έπαψε να είναι ακόμα και αυτό, συνασπισμός. Και πλέον αυτή η αποδόμηση των χαρακτήρων του, η απο-σύνθεση ως αντίποδας της δημιουργικής σύνθεσης μερικά χρόνια πιο πριν, με λύπη παρατηρούμε να εξελίσσεται με όρους του χειρότερου αυριανισμού. Η λάσπη, η συκοφαντία, ο σεξισμός και η ψυχιατρικοποίηση, όλη αυτή η πολιτική χαμέρπεια της επόμενης της διάσπασης ημέρας είναι ό,τι καλύπτει το κενό μεταξύ δημοκρατίας και βοναπαρτισμού. 

Η ηγεσία του Σύριζα δεν κατάφερε να σταθεί το απαραίτητο εμπόδιο στις ξεκάθαρες έξωθεν απόπειρες σχάσης και διχασμού και το σημαντικότερο, ούτε μία στιγμή δεν χρησιμοποίησε για τα ζητήματα που προέκυψαν το σημαντικότερο όπλο που διέθετε στο οπλοστάσιό της, την εσωτερική δημοκρατία δηλαδή και τον πολιτικό διάλογο, το μεγάλο ιδεολογικό και ηθικό πλεονέκτημα αυτού του πολιτικού εγχειρήματος έναντι οτιδήποτε είχε εμφανιστεί μέχρι τώρα στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο διχασμός, από ενορχηστρωμένη πολιτική στρατηγική των ιδεολογικών αντιπάλων, μετατράπηκε σε εσωτερικός πολιτικός διχασμός, που αποδείχθηκε πιο ισχυρός από όλα όσα θα μπορούσαν να ενώσουν, που δεν κατάφερε να καμφθεί και που γιγάντωσε τελικά τις όποιες ενδογενείς αντιφάσεις του εγχειρήματος. Μα το σημαντικότερο, ο παραμερισμός της συλλογικής διαδικασίας, η εγκατάλειψη της πολιτικής που θα ερχόταν από τα κάτω και για τους από τα κάτω, η άρση της ίδιας της εσωτερικής δημοκρατίας στην τελική που οδήγησαν στον αναπόφευκτο διχασμό αποτελούν μια βαθιά προσβολή της εμπιστοσύνης της κοινωνίας προς τον Σύριζα και την αριστερά, μια επιθετική απόρριψη της θεσμικής εντολής που του δόθηκε, μια ανήθικη ταπείνωση της ελπίδας που υποσχέθηκε στην κοινωνία. Η πολυπόθητη και υποσχεθήσα ρήξη αντί να γίνει με τους δυνάστες του λαού έγινε με τον λαό. Και προφανώς αυτό δεν θα μπορούσε παρά να σημάνει και τη ρήξη εντός του Σύριζα. 

Αυτοκτονία.

Ο Σύριζα πια είναι άδειος. Κενός. Αναίρεσε από μόνος του την ίδια του την ουσία, το περιεχόμενό του. Η τελευταία, εναπομείνασα αξία του είναι μόνο η ιστορική: η συμπόρευση, ο αγώνας, η μεγάλη νίκη και η συντριπτική ήττα, τα μεγάλα λάθη και η τελική απώλεια, όλα τους παρακαταθήκη για το μουντό μέλλον. Ο Σύριζα πέθανε. Ζήτω ο κάποιος κάπου κάποτε νέος Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς!

Greece has had an amazing year for us...

Μια κυνική υπενθύμιση του πώς λειτουργεί ο προηγμένος καπιταλισμός σε μια χώρα που τίποτα δεν είναι πιο πάνω από το κέρδος και την εκμετάλλευση: ο πλούτος των ελαχίστων από την εξαθλίωση και τη μιζέρια των πολλών. "Greece has had an amazing year for us"... Από την Evening Standard στις 22/6/15.

το μετέωρο βήμα του κροκόδειλου - σκέψεις σχετικά με τον αγώνα των εργαζόμενων της ΔΕΗ

Η πρόθεση της κυβέρνησης συγκεκριμένα για την ΔΕΗ ήταν γνωστή από καιρό. Η αποφασιστικότητά της για αυτού του είδους τις μεταρρυθμίσεις δεδομένη. Το ιστορικό των ραγδαίων ιδιωτικοποιήσεων εξάλλου υπαρκτό, καταγεγραμμένο, παρόν. Και η χρήση οποιοδήποτε μέσου για την επίτευξη του στόχου βεβαιωμένη από το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν και απολύτως προβλεπόμενη: από τη προπαγάνδα των δικών τους μέσων ενημέρωσης και τις αποφάσεις της αστικής δικαιοσύνης, μέχρι την ανήθικη επιστράτευση, και τη βίαιη καταστολή αν χρειαζότανε από τα ΜΑΤ και τις φασιστικές, παρακρατικές τους εφεδρείες. 

Ήταν γνωστό λοιπόν τι προγραμμάτιζε η κυβέρνηση για τη ΔΕΗ και προβλέψιμο το πώς θα αποκρινόταν στις αντιδράσεις. 

Συνεπώς, πριν ακόμα την απεργία, πριν τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων της ΔΕΗ και των πολιτικών υποστηρικτών της, δεν υπήρχε τίποτα που να δικαιολογούσε την αμέλεια, την παράλειψη, το αίσθημα αιφνιδιασμού. Δεν υπήρχε τίποτα που να δικαιολογούσε την ανεπάρκεια στην οργάνωση της επιχειρησιακής δράσης στον αγώνα κατά της συγκεκριμένης ιδιωτικοποίησης. Την καθυστέρηση στη δημιουργία του μετώπου δράσης, τη μη διάχυσή του στη κοινωνία. Δεν υπήρχε τίποτα που να δικαιολογούσε την μη έγκαιρη ενημέρωση της κοινωνίας, την μη έγκυρη δημιουργία του πανίσχυρου κοινωνικού αναχώματος αυτής της μεγάλης μάχης. Και επίσης, τίποτα που να μην επέβαλλε την προληπτική δράση της ίδιας της επιχείρησης, με βάση το κοινωνικό της ρόλο για τον οποίο καλούμαστε να παλέψουμε στο πλευρό της, να μην κόβει δηλαδή το ρεύμα στις ευάλωτα, φτωχά νοικοκυριά που τα τσάκισε η ραγδαία φτωχοποίηση. 

Πριν λοιπόν τον αγώνα, καμιά έγκαιρη οργάνωση, κανένας εκ των προτέρων προγραμματισμός, καμιά ουσιαστική προεργασία, καθόλου προετοιμασία. Όλα έδειχναν πρόχειρα, οργανωμένα στο πόδι, στη στιγμή, σαν το γνωστό και προγραμματισμένο σχέδιο της κυβέρνησης να επρόκειτο για μια απρόβλεπτη συγκυρία. 

Στη στιγμή της ίδιας της δράσης: Συνελεύσεις κατόπιν εορτής, εκδρομές πολιτικών αρχηγών και χειραψίες, αναθέσεις αρμοδιοτήτων σε αμφιβόλου πολιτικής και γενικότερης επάρκειας αντιπροσώπους αντί άμεσης συμμετοχικότητας, συνδιαλλαγές με διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης, προσωπικές αντιπαραθέσεις με τσιράκια της εξουσίας, συνεχές παιχνίδι με τους όρους και στα μέτρα του συστήματος, προσωπική λεονταρισμοί συνδικαλιστών και κροκοδείλια δάκρυα. Η πολιτική κάλυψη της δράσης μέτρια και η κοινωνία σε σύγχυση. 

Η μαζική, ολοκληρωτική κατάρρευση του μετώπου, στο πρώτο, αποφασιστικό μέτρο από πλευράς της κυβέρνησης δεν θα μπορούσε παρά να είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα.  

Μετά τη δράση: Οι εργαζόμενοι υποκύπτουν στον κρατικό εκβιασμό, η αστική δικαιοσύνη τους δένει τα χέρια, η απειλή της απόλυσης, της οριστικής συντριβής κυριαρχεί. Και το σχέδιο Β του ίδιου του αγώνα ανύπαρκτο. Καμιά εναλλακτική δράση, καμιά ανταπάντηση. Μόνο παράλυση. Στο μεταξύ, η πολιτικοποίηση του αγώνα και η ιδεολογικοποίηση της κοινωνίας εξελίσσεται με όρους καθωσπρέπει αστικής δημοκρατίας: εντός του κοινοβουλίου, με ολομέλειες της βουλής και δημοψηφίσματα. Με διαπραγματεύσεις ψήφων, υπολογισμούς αριθμών βουλευτών, συνδιαλλαγές μεταξύ φτηνών προσωπικοτήτων, με ονοματολογίες, μικροπολιτικές. Πρακτικές που η άρχουσα τάξη παίζει στα δάκτυλά της. Η πολιτική δράση που χάνει εντελώς το νόημά της. 

Συνοψίζοντας:

Κακή οργάνωση, φτωχή προεργασία, μέτρια δράση, ανύπαρκτος συντονισμός αυτής, μέτρια πολιτική κάλυψη, λίγη κοινωνική συμμετοχή και αλληλεγγύη, ανούσια πολιτική αντίδραση, απουσία σχεδίου Β. 

Οι συνέπειες, αναμενόμενες, λογικές μα και εντελώς καταστροφικές: 

Καταρράκωση του όποιου κινήματος από μια νέα ήττα και διαιώνιση του αίσθηματος διαρκούς ήττας. Αποθάρρυνση στον κόσμο της εργασίας. Απώλεια του δίκαιου του αγώνα. Απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος στο περιεχόμενο του αγώνα. Απελπισία. Αβοηθησία. Εμβάθυνση στην απολιτικοποίηση. Απόσταση. Αποϊδεολογικοποίηση. Ψυχολογικό πλεονέκτημα σε μια φρικτή κυβέρνηση μαριονετών. 

Βρισκόμαστε στον τέταρτο χρόνο του μνημονίου και στον έκτο μιας πρωτοφανούς και ραγδαία επιδεινούμενης κρίσης, όπου τίποτα δεν έχει μείνει ακέραιο. 

Αδυνατούμε ακόμα και την πιο κρίσιμη στιγμή να μάθουμε από τα λάθη μας, παραμένουμε ανήμποροι στο να αξιοποιήσουμε την εμπειρία μας, να κατανοήσουμε τις συνθήκες των διαδοχικών ηττών μας και να τροποποιήσουμε τους τρόπους της δράσης μας και αντίδρασης. Μα πάνω απ' όλα δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να επιτύχουμε στοιχειώδη οργάνωση. Και δεν αναφέρομαι στην πολιτική οργάνωση, δηλαδή στη συστηματική δουλειά της μετατροπής μιας άγουρης κοινωνικής μάζας σε τάξη και την ώθησή της μακριά από τον εύκολο δρόμο του φασισμού και της αποϊδεολογικοποίησης. Αναφέρομαι στην οργάνωση μιας δράσης, ενός πολιτικού συμβάντος, ενός πολιτικού/κοινωνικού γεγονότος, που να αφορά τα εργατικά στρώματα και όσους πλήττονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης και να ενθαρρύνει τη μαζική συμμετοχή τους. Αυτό, μισή δεκαετία φτωχοποίησης αργότερα δεν το έχουμε καταφέρει, παρά τις εκλογικές νίκες ενός κομματιού της αριστεράς και παρά τη μερική ριζοσπαστικοποίηση ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. 

Σε στιγμές πλήρους κρίσης, στην κορύφωση της επίθεσης από την άρχουσα τάξη και τα τσιράκια της, στη κήδευση κάθε μορφής κοινωνικής δικαιοσύνης, σε αυτή την κατάσταση απόλυτης έκτακτης ανάγκης, κάθε πολιτική μας σκέψη, κάθε πολιτική μας δράση, κάθε μας κίνηση στην υπεράσπιση του δικαίου, του κοινωνικού πλούτου, της ίδιας της εργασίας, της ζωής βρίσκεται περιχαρακωμένη πίσω από την αστική νομιμότητα, αγκυλωμένη σε πολιτικούς καθωσπρεπισμούς, ταπεινωμένη σε φτηνές συνδιαλλαγές. Κείτεται παράλυτη, νεκρωμένη, εξαναγκασμένη στον θρίαμβο ενός συμπαγούς, συνεπούς ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Για πόσο ακόμα;

Να τελειώνουμε με τον καρκίνο

Αυτό που έχουμε να χειριστούμε ως πολίτες, ως κοινωνία, ως λαός δεν είναι απλά η διαδικασία ανάθεσης της διακυβέρνησης ή η αλλαγή μιας εξουσιαστικής αρχής.

Πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ' τον καρκίνο. 

Αυτό που καλούμαστε να διαχειριστούμε υπερβαίνει την ατομικότητά μας, ξεπερνά τον περιφραγμένο φαντασιακό μας προσωπικό χώρο, βρίσκεται πολύ πιο πέρα από την απλή αναστροφή της συλλογικής μας ξεφτίλας από τη χρόνια μικροδιαφθορά με τους πολιτικάντηδες εξουσιαστές μας.  

Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ' τον καρκίνο.

Η πτώση της κυβέρνησης μαριονέτας της τρόικας δεν αποτελεί τη λύση των προβλημάτων μας. Η πρώτη ημέρα μετά την πτώση θα είναι απλά μια επόμενη ημέρα. 

Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ' τον καρκίνο. 

Τα σοβαρά προβλήματά μας ως χώρα θα συνεχίσουν και θα διαρκέσουν, ακόμα και με μια θαυματουργά ικανή και αποτελεσματική νέα κυβέρνηση. 

Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ' τον καρκίνο. 

Γιατί ακριβώς υπόστρωμα των προβλημάτων μας είναι η ριζωμένη, η φρικτή κοινωνική παθογένειά μας.
Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ' τον καρκίνο.

Και είναι η τερατώδης εικόνα της κυβέρνησης των Μπαλτάκων, των Φαήλων, των Αδώνιδων των Βορίδηδων, του Μέγκα, του Αντέννα, του Σκάι, των Κασιδιάρηδων, των Μαρινάκηδων, των Μπέων, το τελικό στάδιο αυτής μας της παθογένειας. 

Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ' τον καρκίνο.

Η πτώση αυτής της κυβέρνησης δε θα αντιμετωπίσει τη παθογένειά μας. 

Αλλά πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε απ' τον καρκίνο.

Χρειάζεται να τελειώνουμε με αυτούς τους ανθρώπους που έχουν οδηγήσει την κοινωνία στην καταστροφή, τη φυσική και την αξιακή εξόντωση.

Να απαλλαγούμε επιτέλους από τον καρκίνο. 

Εκλογές: ένα σύντομο διάλειμμα απ’ τη βία

...εν τω μεταξύ, οι μπαρόζοι της Ευρώπης, πίσω από τις πόρτες, σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα επεξεργαζόμενοι τις επόμενες κυβερνητικές μαριονέτες.  Οι μεγαλοεργολάβοι, οι τραπεζίτες και οι κάθε λογής λουμπενοποιημένοι μεγαλοαστοί «τίγρεις» τρίβουν τα κοχίμπα τους φχαριστημένα, αυνανιζόμενοι στη σκέψη των στρέμματων των αιγιαλών που τους προσγράφονται. Στον κοινωνικό αντίποδα αυτών, νεοεισερχόμενοι λουμπενοποιημένοι νεοναζί ξυρίζουν τα κεφάλια τους, σφιχτοδένουν τις μπότες τους και ακονίζουν τα μαχαίρια. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες οπλισμένοι πραίτορες του κράτους πιάνουν τα πόστα τους σε κάθε γωνιά του κέντρου της Αθήνας σε μια ακόμα βάρδια υφέρπουσας βίας και ακαθόριστης απειλής. Σε αυτό το διάλειμμα της σύντομης ελπιδοφορίας, κάποιες χιλιάδες τσεκάρουν φθηνά εισιτήρια στην σελίδα της Ryanair για ένα αεροδρόμιο του Λονδίνου, και μερικοί κλείνουν ένα χωρίς επιστροφή βλέποντας τους μικροαστούς γονείς τους να κλαψουρίζουν αιωρούμενοι στο τι απέμεινε να ψηφίσουν, εκπνέοντας ταυτόχρονα ανακουφισμένοι που η τράπεζα δεν τους έχει πάρει ακόμα το πατρικό. Σε αυτό το διάστημα επικείμενης προοπτικής, τα μέσα θα συνεχίζουν να χειραγωγούν και οι δημοσκόποι να δημαγωγούν, ανανεώνοντας στα πάνελ τους ευπροσήγορους παναγιώταρους, ξεπλένοντας απόλυτους βενιζέλους και επιχειρηματολογώντας εμπνεόμενοι από την ρινική ευφράδεια των αδώνιδων. Κάποιοι δε θα πειστούν μιας και στο διάλειμμα αυτό των εκλογών θα τους έχει κοπεί το ρεύμα και δε θα βλέπουν τηλεόραση. Την ίδια ώρα ένας θα εξαναγκάζεται να βγει από το χειρουργείο καθώς τα χαρτιά των λογιστών του υπουργείου της υγείας θα δείχνουν πως δεν δικαιούται επέμβασης. Είναι ο ίδιος που είχε σφίξει νωρίτερα το χέρι ενός εθελοντή κάποιου κοινωνικού ιατρείου που του πρόσφερε το φάρμακο και είχε φιλήσει το χέρι του παπά για μια σακούλα σούπα στα σκαλιά της ενορίας. Σε αυτό το διάλειμμα δημοκρατικής ανάσας, μερικοί ακόμα δένουν τη θηλιά που θα τους πνίξει την επομένη, και κάποιοι άλλοι αποφασίζουν από ποια γέφυρα θα πηδήξουν γράφοντας το αποχαιρετιστήριο γράμμα στην οικογένειά τους. Στο μεταξύ, εκατοντάδες μετανάστες χωρίς χαρτιά και πολιτική υπόσταση θα εξακολουθούν να σαπίζουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς δικαιώματα, χωρίς φωνή και χωρίς δικαιοσύνη και μερικοί ακόμα που αυτή τη στιγμή δραπετεύουν από τη βία της Συρίας, της Σομαλίας και του Αφγανιστάν αναμένεται να πνιγούν στα νερά του καταγάλανου Αιγαίου....

Γι' αυτό λοιπόν, Εκλογές! Αυτό το απαραίτητο διάλειμμα ώστε απρόσκοπτα να ντύσουμε τη συνενοχή με τη δημοκρατία που της αξίζει. 

Εικόνα: Francis Bacon: Three Studies for Portrait of Lucian Freud – 1965

μάρτυρες στην αποσύνθεση

Το Φαρμακονήσι είχε ξαναγίνει, έγινε και πάλι τώρα, και θα γίνει οπωσδήποτε και στο μέλλον. Οι τραγωδίες γνωρίζουμε όλοι πως έχουν προαναγγελθεί εδώ και καιρό. Τα συμβόλαια θανάτου που φέρουν ολογράφως τις υπογραφές των εκτελεστών τους έχουν σφραγιστεί ήδη. Και οι εκτελέσεις τους, μνημεία της ανισότητας και της θηριώδους αδικίας σε έναν ανηλεή πόλεμο του καπιταλισμού έναντι των πάντων.

Από τη μία πλευρά, μια καραβιά εξαθλιωμένων, ανυπεράσπιστων, αδύναμων προσφύγων, ανθρώπων απολύτως ευάλωτων που χρήζουν άμεσης προστασίας και πρόνοιας. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και βρέφη. Απέναντί τους η πανίσχυρη μηχανή εξουσίας, από το περίστροφο και τη μπότα του τελευταίου λιμενικού μέχρι την πολιτική ηγεσία ενός κράτους που έχει σφιχταγκαλιάσει το φασισμό. Και πίσω τους η δημοσιογραφία, μνημονιακά και αντιμνημονιακά τσιράκια των εφημερίδων και των δελτίων, υπερασπιζόμενα το καθένα θεσμούς που βρωμάνε περισσότερο και από τα αποσυντιθέμενα επιπλέοντα πτώματα των προσφύγων. Η δικαιοσύνη κλείνει για μια ακόμα φορά τα μάτια. Και οι χριστιανοί, που λίγες μέρες πιο πριν καθάγιαζαν τα νερά με τη ρίψη σταυρών πιστεύοντας ότι έτσι θα καθάγιαζαν και τη βρωμιά του ελληνορθόδοξου σκότους που μας περιβάλει, κοιμούνται ήσυχοι στη γνώση πως τα βρέφη-εισβολείς θα σαπίσουν ωραία ωραία στους πυθμένες του ελληνοπρεπούς Αιγαίου τους. 

Είμαστε σε αυτό το κρίσιμο σημείο όπου -μετά τη συντριβή της αξιοπρέπειάς μας- διακυβεύεται το τελευταίο χαρακτηριστικό που είναι ικανό να μας ξεχωρίζει από τα φυτά και τους τοίχους. Η ανθρώπινη διάστασή μας. Η ικανότητά μας να αντιλαμβανόμαστε το έτερο, το να είμαστε σε θέση να αντιδρούμε στα συναισθήματα του άλλου, να αναγνωρίζουμε την ανάγκη του και να συντηρούμε ένα επίπεδο συνεννόησης όπου θα εξασφαλίζει να ζούμε συγκροτημένα και με ασφάλεια ο ένας με τον άλλο. Σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει ως κοινωνία. Στο πλέον πρωτογονικό, στο πλέον βρεφικό.

Όσοι δεν έχουμε υποκύψει στον τρόμο αυτής της υποστροφής, πιάνουμε τους εαυτούς μας να ανέχονται τους εκτελεστές να γελάνε παραταγμένοι στο απόσπασμά τους, με τη καπνισμένες κάννες στραμμένες προς εμάς, εώς ότου έρθει η σειρά μας για την εκπυρσοκρότηση. Και πίσω μας οι νεκροί, οι ΝΕΚΡΟΙ, να μας ορίζουν τη βεβαιότητα πως η εκπυρσοκρότηση δεν θα αργήσει, καταδεικνύοντας με τα άψυχα σώματά τους ότι οι εκτελεστές είναι αδίστακτοι. Ότι διακατέχονται από μια βαθιά, εγγενή ψυχοπάθεια, αυτή τη χειρότερη μορφή ανθρώπινης συναναστροφής που χαρακτηρίζεται από την απόλυτη απάθεια μπρος τον πόνο, το συναίσθημα του άλλου. Οι ζωές μας έχουν κατακλυστεί, απειλούνται πλέον, από αυτή τη δράκα των μισάνθρωπων, τη συμμορία των ακροδεξιών, την αγέλη των ψυχοπαθών που έχει καταλάβει την εξουσία και που μπρος στην διατήρησή της επιτίθεται μαζικά σε ό,τι διατηρεί ακόμα τον εσωτερικό μας κόσμο ακέραιο.

πίσω από κάθε Σαμαρά κρύβεται ενας Παπαδόπουλος

Τούτο το βίντεο κρύβει μια υπέροχη σημειολογία. Μου την αποκάλυψε ένας Άγγλος φίλος, όταν ενθουσιωδώς μου ζήτησε να θαυμάσω το πιθανό νέο απόκτημα της αγαπημένης του Λίβερπουλ. 

Τι είστε, με ρωτάει, εσείς οι Έλληνες; Είστε ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, κόκκινοι από οργή, αφημένοι στο τρόμο της αβεβαιότητας μέχρι τη παράνοια; Ή Γιώργος Σαμαράς, καταραμένοι στη γοητεία αυτού που αποδέχεται το τετελεσμένο;

Υπερβολές, σκέφτηκα, ενός Άγγλου που τα έχει όλα και του μένει μόνο να μνημονεύει τη χαμένη του ορμή φαντασιώμενος την εν δυνάμει επαναστατικότητα ενός λαού που χάνει τα πάντα. 

Και ξαναείδα τότε το βίντεο: 

Το ωραίο απωθεί το τρομακτικό πασχίζοντας να το συνεφέρει ώσπου να αντιληφθεί τη ματαιότητα της προσπάθειας. Και εκείνο, το τρομακτικό, κινείται πίσω από τη πλάτη του ωραίου, αρνούμενο να αποσύρει τη ματιά του παρανοϊκού από πάνω του. Και εξέρχεται ύστερα από λίγο με τη βεβαιότητα μιας βίαιης ακαθοριστίας. Ποιος εαυτός μάς κοιτάει έτσι σαν του γυρνάμε τη πλάτη; Γελάω με αυτή την αντίστιξη, με το χάσμα ανάμεσα στους δύο πόλους της οικειότητας. 

Μα -λες και δε θα μπορέσουμε ποτέ να ξεφύγουμε από τη μοίρα μας- πέρα από το ωραίο, και πέρα από το τρομακτικό, μια άλλη σημειολογία κατατροπώνει το αστείο. 

Πίσω από τον Σαμαρά παραμονεύει πάντα ένας Παπαδόπουλος.

το αόρατο χέρι της δημοκρατίας

Η ερασιτεχνική συγκάληψη καθιστά το χέρι -που πιάνει με τη βία τον λαιμό- αόρατο.

Το χέρι που πιάνει τον λαιμό.
Που τον σφίγγει.
Με βία.
Το χέρι που γίνεται αόρατο.

Αυτό το χέρι είναι το χέρι που σφίγγει τον λαιμό σου.

Το ξέρεις καλά αυτό το χέρι. Είναι το ίδιο χέρι που φιλούσες τόσα χρόνια αλλά επειδή σε χάιδευε για λίγο αντί να σε χαστουκίζει, σε έκανε να ζεις στη ψευδαίσθηση της ισότιμης χειραψίας. Τώρα που η ψευδής χειραφέτηση κατέρρευσε, νιώθεις το χέρι να σε πιάνει απ' το πηγούνι και να σε σφίγγει, ακούς τη φωνή να σε διατάζει και δε καταλαβαίνεις τίποτα, θέλεις να στρέψεις το κεφάλι σου μα το χέρι σε κρατά σφικτά απ' το πηγούνι, στο απαγορεύει, καταλαβαίνεις ότι κάτι δε πάει καλά, και τότε νιώθεις το χέρι να σε χαστουκίζει, μέχρι να συμβιβαστείς με τον εγκλωβισμό το χέρι ήδη έχει αρπάξει το λαιμό σου, ναι, για το ίδιο χέρι πρόκειται, που τώρα σε καταδικάζει στην αβοηθησία.

Αυτό το χέρι είναι το χέρι που σφίγγει τον λαιμό σου. 

Η μόνη σου επιλογή πλέον είναι το αν θα το βλέπεις ή όχι. 

Γιατί, για ακόμα λίγο το πόσο ορατό θα είναι το χέρι της εξουσίας που σου σφίγγει το λαιμό θα καθορίσει τελικά και το πόση δημοκρατία αυτή η εξουσία σου δίνει. Η δημοκρατία στην Ελλάδα, προς το παρόν, αποφασίζει το χέρι που σου σφίγγει το λαιμό να παραμένει αόρατο. Αν θα μπορούσες να το δεις, με τις τεταμένες του φλέβες, τα δάκτυλά του να πιέζουν απειλητικά τη καρωτίδα, τους συσπασμένους μύες του αντιβράχιου, τις τρίχες μιας ωμής αρρενωπότητας, ένα μόνο χέρι, αποκομμένο από το υπόλοιπο σώμα, χωρίς κεφάλι, χωρίς πρόσωπο, αν μπορούσες να δεις αυτό το χέρι να σφίγγει το λαιμό, ίσως ένιωθες περισσότερο ανάλαφρος από την υποψία που αρχίζεις να αποκτάς ότι η δημοκρατία που νόμιζες ότι είχες δεν είναι δημοκρατία.

Δεν υπάρχει καλύτερο στιγμιότυπο του ποια είναι σήμερα η Ελλάδα από αυτό.

αβασάνιστα;

Θυμάμαι τον μπάτσο που ασκούσε φυσική βία σε ένα μετανάστη, διατάζοντάς τον να χαστουκίζει με δύναμη έναν άλλο. Θυμάμαι τον άλλο μπάτσο να εξευτελίζει δύο γυναίκες ασκώντας πάνω τους σεξιστική και σεξουαλική βία. Ο εκκολαπτόμενος φασισμός και σαδιστική μεταχείριση του αδύναμου κρυβόταν τότε άρον άρον κάτω από την νομιμοποιητική ταμπέλα του "μεμονωμένου επεισοδίου". Εκείνη η "μεμονωμένη" βία εναντίον των μεταναστών σήμερα έχει μετεξελιχθεί στη συλλογική λύση των στρατοπέδων συγκέντρωσης, του τοίχους του Έβρου και των συγκεκαλυμμένων δολοφονιών. Εκείνη η "μεμονωμένη" βία εναντίον των γυναικών σήμερα έχει μετεξελιχθεί στη συλλογική λύση του δημόσιου εξευτελισμού και της στοχοποίησης. 

Αποκτώ πλέον συνείδηση και για το πόσο νόμιμα είναι σήμερα τα βασανιστήρια στην Ελλάδα. Τα έχει νομιμοποιήσει πολιτικά ο υπουργός δημόσιας τάξης και ο προϊστάμενος πρωθυπουργός του με τη παρατεταμένη πολιτική αμφισημία του να αρνούνται την ύπαρξή τους και να συναινούν ταυτόχρονα στη περαιτέρω εφαρμογή της ίδιας στρατηγικής καταστολής. Τα έχει νομιμοποιήσει η βουλή με την κατά πλειοψηφία αποδοχή της κρατικής βίας ως νόμιμης και μόνης μη καταδικαστέας βίας. Τα έχει νομιμοποιήσει η δικαιοσύνη με την παραδειγματική αθώωση των ζαρτινιέρων, την ισόβια φυσική και ψυχική εξόντωση εικοσάχρονων με κατσαρόλες μέσα στις φυλακές και την απελευθερωτικά ατιμώρητη βία αναρίθμητων ένστολων θυτών και των προστατευομένων τους νεοναζί εγκληματιών. 

Τα βασανιστήρια που υπέστησαν συλληφθέντες των μοτοποριών εναντίον του φασισμού (για τα οποία ο υπουργός θα μήνυε τον Guardian που τα διερεύνησε) αλλά και τα πλέον πρόσφατα (μέχρι τα επόμενα) απέναντι στους νεαρούς για τα πολιτικά κίνητρα στη ληστεία μιας τράπεζας, δεν είναι παρά η εφαρμογή αυτού που έχει θεσμικά νομιμοποιηθεί. Είναι η νέα πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσουν οι μελλοντικά συλληφθέντες κοινωνικοί αγωνιστές των δρόμων. Η νέα παραδοχή που χρειάζεται να κάνει εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που "το σκέφτεται" να αντιδράσει. 

Έχω αγωνία να δω τη στάση της κοινωνίας απέναντι στη θεσμική νομιμοποίηση και των βασανιστηρίων αλλά δεν έχω πολλούς λόγους να διατηρώ ακόμα ελπίδες. Ήδη, ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας έχει βρει καταφύγιο στον φασισμό και κορένει την πείνα του με μίσος και βία. Για αυτούς, ο βασανισμός του έτερου είναι κομμάτι όσων πιστεύουν. Οι υπόλοιποι ίσως ακόμα θεωρούν πως τα κρατικά φυσικά βασανιστήρια δεν τους αφορούν. Έχουν βασανιστεί και οι ίδιοι αρκετά, ίσως να σκέφτονται, από την επιδεινούμενη εξαθλίωση και την οικονομική βία, σημάδι δυστυχώς πως η ανάγκη στοιχειώδους δημοκρατίας είναι πλέον δευτερεύουσας σημασίας. Ο καλλιεργούμενος τρόμος, η εκμαθημένη αβοηθησία και ο ψυχικός εκβιασμός ακόμα τους κρατούν εναγκαλισμένους στη μικροδιαφθορά τους με την εξουσία, νομιμοποιώντας τους δυνάστες τους και ως θύτες. Και είναι μόνοι, σε αυτό, μικροσκοπικοί και απροστάτευτοι, τόσο ώστε το βασανιστήριο του άλλου να είναι η λύτρωση για το ότι δεν έχουν νιώσει ακόμα τη σύνθλιψη της δικής τους πτώσης. Αλλά οι μοίρα το φέρνει, αν δεν είναι αυτοί να είναι τα παιδιά τους.  

γιατί να είναι έτοιμος να κυβερνήσει;

Δεν γνωρίζω ποιες προϋποθέσεις οφείλουν να υπάρξουν προκειμένου ένα κόμμα να θεωρήσει εαυτόν έτοιμο να κυβερνήσει. Η σύγχρονη εμπειρία της δύσμοιρης Ελλάδας μάς λέει πως οι έτοιμοι να κυβερνήσουν ανήκουν σε δύο κατηγορίες. 

1. Στους επαγγελματίες του πασόκ και της νδ που επί τριάντα χρόνια βρίσκονται εγκατεστημένοι στη κυβέρνηση ή με ένα υπουργικό κοστούμι πάντα πρόχειρο στη ντουλάπα όταν βρίσκονται έξω από αυτή,  και
2.  Στους "τεχνοκράτες", τους διαφημισμένους μη πολιτικούς -και συνεπώς στο συλλογικό ασυνείδητο μη διεφθαρμένους και μη κλέφτες- τύπου Παπαδήμου και Στουρνάρα που απαλλαγμένοι και ηθικά από την εφαρμογή της θέλησης του ελληνικού λαού αφού ποτέ δεν εξελέγησαν εκτελούν τη διατεταγμένη υπηρεσία των αφεντικών τους αποφασίζοντας και πράττοντας προς όφελός τους.

Όλοι οι υπόλοιποι προφανώς και είναι ανέτοιμοι. 

Και χρειάζεται προσοχή γιατί κάποιοι από τους πολιτικούς απατεώνες του πασόκ, χρόνιοι χαμαιλέοντες που κατάφερναν όχι μόνο να αποφεύγουν να λογοδοτούν στους πολίτες για τη μετατροπή αυτών από πολίτες σε ξεφτιλισμένο κομματικό πελατολόγιο αλλά και να διατηρούνται σε θέσεις εξουσίας παρά την αποδεδειγμένη ζημιά που προκαλούσαν, αναζητούν τώρα με τον ύπουλο πασοκικό τρόπο την αναβάπτιση στη πολιτική κολυμπήθρα του αναβαθμισμένου ΣυΡιΖΑ, με διαπιστευτήριο προφανώς την αιώνια "ετοιμότητα να κυβερνήσουν". 

Αν για κάτι δεν είναι μετά βεβαιότητας έτοιμος ο ΣύΡιΖΑ να κάνει, δεν είναι το να κυβερνήσει. Είναι το να διαχειριστεί την ίδια τη χρεωκοπία που μαθηματικά χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε. Τη χρεωκοπία, την ευθύνη της οποίας δεν έχει μόνο το επί δεκαετίες πολιτικό σύστημα των απατεώνων αλλά και προσωπικά συγκεκριμένα πρόσωπα που εκλήθησαν να λάβουν πολιτικές αποφάσεις όλα τα τελευταία χρόνια: Σημίτης, Καραμανλής, Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς και οι υπουργοί τους των οικονομικών. Προφανώς, τη πλέον κρίσιμη στιγμή, λίγο πριν την ώρα μηδέν, θα ήταν εξαιρετικά βολικό για όλους όσους τρέφονται από την εξαθλίωση του ελληνικού λαού, τις τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού, τις πολιτικές μαριονέτες τους, τα συγκροτήματα των ΜΜΕ που τους σιγοντάρουν και τους φασίστες, να σκάσει η βόμβα που έχουν εκείνοι ανάψει στα χέρια μιας κυβέρνησης αριστεράς. Κάτι τέτοιο θα ήταν η τελευταία και η περισσότερο ύπουλη παγίδα που θα έχουν στήσει στους πολίτες. Και η δεύτερη πιο μεγάλη αλητεία που θα μπορούσα να φανταστώ στη σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία μετά της τρομερή εξαπάτηση και συκοφάντηση του ΕΑΜ στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.  

Αλλά επειδή ποτέ τα τελευταία χρόνια δεν ίσχυε σε τέτοιο βαθμό το "όποιος χάσει χάνεται" όσο σήμερα, η πολιτική αλητεία από αυτούς έχουν να χάσουν τα κέρδη τους και τα πλούτη τους δε μπορεί παρά να είναι αναμενόμενη. Συνεπώς ο χειρισμός της επερχόμενης χρεωκοπίας του λαού (και όχι βέβαια της άρχουσας τάξης) επαφίεται στην πολιτική ευφυΐα αυτών που σήμερα ηγούνται της αριστεράς.

Οι συνέπειες της χρεωκοπίας έχουν αρχίσει ήδη να γίνονται ορατές, μιας και βρισκόμαστε στα πρόθυρά της. Φτώχεια, πείνα, εξαθλίωση, ανεργία, οριστική διάλυση της συνοχής του κοινωνικού ιστού, περιθώριο, μετανάστευση, βία, ανισότητα, αυτοκτονίες. Οι τίτλοι αρχής του έργου που θα παιχτεί ήδη προβάλλονται στη καθημερινότητά μας. 

Άρα το πραγματικό ερώτημα που χρειάζεται να τεθεί δεν είναι αν είναι έτοιμος να κυβερνήσει ο ΣύΡιΖΑ αλλά το πότε χρειάζεται να κυβερνήσει ο ΣύΡιΖΑ. Τη στιγμή που η Ελλάδα θα χρεωκοπεί ή όταν η Ελλάδα θα χρειάζεται μια κυβέρνηση για τη διαχείριση της επόμενης μέρας της χρεωκοπίας;

Με δεδομένη την χρεωκοπία εμπρός μας, προφανώς και δε είναι χρήσιμο να σκάσει η βόμβα της στα χέρια μιας κυβέρνησης της αριστεράς. Γιατί ο λαός θα εκδιώξει τη κυβέρνηση της χρεωκοπίας με συνοπτικές διαδικασίες και τις συνέπειες της χρεωκοπίας θα κληθούν να διαχειριστούν οι αμέσως επόμενοι διαθέσιμοι. Που στη περίπτωση αυτή, με την αριστερά απ' έξω, δε μπορεί παρά να είναι το πλέον σκληροπυρηνικό εκτελεστικό χέρι της ολιγαρχίας ακόμα και οι ναζήδες φασίστες του λούμπεν θηριοτροφείου της. 

Εδώ που έχουμε φτάσει, και με το θεό να συνομιλεί μόνο με τον Σαμαρά και τους χρυσαυγίτες μητροπολίτες, χρειάζεται μόνο να αποφασίσουμε ποιος θέλει να διαχειριστεί τις παραπάνω συνέπειες και όχι απλά την είδηση της επίσημης χρεωκοπίας. Θα είναι η αριστερά ή οι χρυσαυγίτες; Η φτώχεια και η εξαθλίωση θα αντιμετωπιστεί με συμμετοχή μας στο πλούτο της παραγωγής ή ως δούλοι του κεφαλαίου; Η περιθωριοποίηση και η διάλυση της κοινωνίας θα αντιμετωπιστεί με αλληλεγγύη, συντροφικότητα και ανθρωπισμό ή με την ακροδεξιά βία; Η ανισότητα θα αντιμετωπιστεί με τη κοινωνική δικαιοσύνη ή τις διαχωριστικές γραμμές του μίσους;

Πολλοί θα διαφωνήσουν με τη διπολικότητα της παραπάνω παραγράφου και θα καγχάσουν με τον πρωτογονικό ρομαντισμό μου σχετικά με τις διαχειριστικές ικανότητες του ΣύΡιΖΑ στο πλαίσιο μιας χρεωκοπίας. Προφανώς και διατηρώ τις αυτονόητες επιφυλάξεις. Μα μέχρις ότου να πεισθώ για το εξαίρετο άλλο που δε βλέπω (και που δύσκολα προβλέπω στις εβδομάδες που απομένουν) θα συνεχίσω να εμπλέκομαι στα πλοκάμια αυτού του διπόλου, τρομαγμένος από την εναλλακτική του και τη καταστροφή που έρχεται.

για τον συμψηφισμό των άκρων

Τα δυο άκρα που εμφανίζονται σήμερα να συγκρούονται είναι η άκρα δεξιά και η άκρα αριστερά. Αμφισβητώ αυτή την άποψη και θεωρώ πως είναι ένα καλά οργανωμένο ψέμα που συντηρείται και ενισχύεται συστηματικά προκειμένου να αποδυναμώσει και να κρατήσει στην αφάνεια τη πραγματική μάχη που εξελίσσεται μεταξύ δύο άλλων άκρων. Γιατί όντως υπάρχουν σήμερα δυο άκρα που συγκρούονται αλλά η απόσταση μεταξύ τους δεν είναι οριζόντια, είναι κάθετη. Τα δύο πραγματικά άκρα της σύγκρουσης είναι οι φτωχοί αυτής της χώρας που πληθαίνουν και φτωχαίνουν περισσότερο και η ελίτ που λιγοστεύει και πλουτίζει περισσότερο. 

Το ψέμα της οριζόντιας σύγκρουσης μεταξύ άκρας δεξιάς και αριστεράς το οργανώνει και το συντηρεί ο ένας πόλος της κάθετης σύγκρουσης. Ποιος είναι αυτός; Οργανωτής είναι η μεγαλοαστική τάξη και ειδικά όσοι έχουν ελπίδες να παραμείνουν μεγαλοαστοί μέσα στο μαφιόζικου τύπου ξεκαθάρισμα που εξελίσσεται ανάμεσά τους μετά την μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο της πανίσχυρης γερμανικής μεγαλοαστικής τάξης. Δευτερευόντως κάποια μεμονωμένα πρόσωπα του πολιτικού χώρου που η πολιτική τους ύπαρξη οφείλεται στη προθυμία τους να εξυπηρετήσουν τη παραπάνω τάξη στους στόχους της και που είναι υπερβολικά εξαρτημένοι από την εξουσία για να σταματήσουν. Συντηρητές του οι γνωστοί σε όλους μας δημοσιογράφοι των τηλεοράσεων και των εφημερίδων καθώς και συγκεκριμένοι προβεβλημένοι βουλευτές, με την ανεκτικότητα δυστυχώς της δικαιοσύνης που θα χρειαστεί πολύ να προσπαθήσει να αποδείξει ότι δεν είναι καθαρά ταξική. Ο πόλος αυτός είναι πανίσχυρος. Διαθέτει το χρήμα, το μέσο προπαγάνδας, το γκλομπ της πειθούς και βεβαίως το τανκ όταν θα έρθει και εκείνη η στιγμή.

Η ραγδαία άνοδος της νεοναζιστικής συμμορίας της χρυσής αυγής είναι το τραγικό αποτέλεσμα και ταυτόχρονα η απόδειξη της ακραίας πόλωσης μεταξύ αυτών των δυο κάθετων άκρων. Η δράση της όμως χρησιμοποιείται για να ενισχύσει το ψέμα της σύγκρουσης των οριζόντιων. Οι ναζήδες ορίζουν ως εχθρούς τους τους "κουμουνιστές" κυρίως (συγχωρείστε μου τον κυνισμό αλλά οι εξαθλιωμένοι, πάμφτωχοι μετανάστες είναι προφανώς μόνο η άσκηση δύναμής τους) και μετά, το ίδιο ασαφώς και αορίστως, το σύστημα. Η ελίτ και τα τσιράκια τους παίρνουν αυτή την αοριστία, την μεταποιούν και την διοχετεύουν στη κοινωνία ως κάτι σαφές: η άκρα αριστερά. Βεβαίως την αντίφαση η άκρα αριστερά, δηλαδή ο άλλος πόλος της οριζόντιας σύγκρουσης, να είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ του 30% της κοινωνίας, ο αποτελούμενος και από μετανοημένους και αναβαπτισμένους πασόκους δεν έχουν καταφέρει ακόμα να την επιλύσουν. Προσπαθούν όμως, δε λέω. Έτσι δημιουργείται και συντηρείται το ψέμα της οριζόντιας σύγκρουσης και βεβαίως έτσι χρησιμεύει η χρυσή αυγή ως ύστατο δεκανίκι της ελίτ -γι΄ αυτό κανείς δε προθυμοποιείται να τη πατάξει (τώρα εξάλλου είναι πολύ αργά).

Η καταδίκη της βίας των άκρων και ο συμψηφισμός τους ως αμοιβαίους αποσταθεροποιητές της κοινωνίας και της πολιτικής ζωής, που συστηματικά καλλιεργείται τελευταία και που μάλιστα πλασάρεται από τους ίδιους που τη δημιουργούν ως Η ορθολογιστική άποψη, εξυπηρετεί την διάχυση στη κοινωνία ότι η σύγκρουση είναι οριζόντια και όχι κάθετη. Και επίσης τη σύγχυση όσων προσπαθούν να δουν την κάθετη πραγματική της διάσταση. 

Το συντριπτικό κομμάτι της κοινωνίας (το 99% που λένε οι αμερικάνοι) δέχεται την ασύλληπτη βία της ελίτ του 1%. Την οικονομική, με την βίαιη αρπαγή της περιουσίας του, του πλούτου που δημιούργησε η εργασία του και των πηγών πλουτισμού του. Τη συναισθηματική με τον ασταμάτητο εκβιασμό του ώστε να διατηρήσει τους εκπροσώπους της ελίτ στην εξουσία. Τη φυσική βία των κατασταλτικών δυνάμεων, και τη ψυχολογική βία της έλλειψης κάθε μορφής θεσμικής και κοινωνικής δικαιοσύνης. Σαν να μην έφταναν αυτά χρειάζεται τώρα να αντιμετωπίσει και τη βία που έρχεται από τα κάτω. Των περιθωριοποιημένων στοιχείων -υποπροϊόντων της παραπάνω βίας- που εμπλουτίζουν τις τάξεις των νεοναζί που δρουν υποβασταζόμενοι από την ελίτ και προστατευμένοι από τη δικαιοσύνη. 

Όταν η κοινωνία αντιδρά σε αυτό τον παραλογισμό της βίας απ' όπου και αν της προέρχεται (όντως αυτή η φράση τελικά έχει νόημα), κατηγορείται από την ελίτ και τα τσιράκια της ότι γίνεται ίδια με αυτούς που τη κακοποιούν και βέβαια με αυτό εννοούν την ακροδεξιά βία που οι ίδιοι επικροτούν. Αν η προσπάθεια κατανόησης αυτής της στάσης πονάει το μυαλό είναι γιατί όντως αυτό προσπαθεί να κάνει. 

Μόνη λύση είναι να κατανοήσουμε ότι η μάχη που δίνουμε δεν είναι στο οριζόντιο φάσμα. Είναι στο κάθετο. Είναι οι φτωχοί που δουλεύουν και οι πλούσιοι που αρπάζουν το πλούτο της εργασίας. Οι άνθρωποι που βίαια και οργανωμένα οδηγούνται στο περιθώριο και η ελίτ που θωρακίζεται και εξοπλίζεται. Είναι οι πολλοί και οι λίγοι (τι αντίφαση και αυτή!). Οι από πάνω με τους από κάτω. Και ότι ο επιπρόσθετος εχθρός, οι χρυσαυγίτες, και αυτός είναι κομμάτι της κάθετης σύγκρουσης. Είναι ό,τι κατασκευάστηκε από τους πάνω και τοποθετήθηκε κάτω από τους κάτω για να την οριστική συντριβή τους. 

μια φορά μισάνθρωπος πάντα μισάνθρωπος

Η σύντομη ιστορία της επώασης

 

Μπρος στη γενικευμένη μετάσταση της χρυσής αυγής έχουμε αρχίσει να ξεχνούμε τα αρχικά καρκινικά κύτταρα που ογκώθηκαν και ακολουθώντας την ύπουλη εξελικτική δράση του καρκίνου ξέφυγαν του ελέγχου. 

Τα συμπτώματα τα βλέπαμε βέβαια. Ήταν ο ακραίος λαϊκισμός και ο περιστασιακός τραμπουκισμός, η πατροπαράδοτη λαμογιά και η απάτη στο όνομα των "φίλων" και των κουμπάρων, η μισαλλοδοξία, η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, ο ελληνοκεντρικός παρανοϊκός ιδεασμός και η ελληνεμπορία στους αμόρφωτους, μεταξύ άλλων. 

Δε πονούσαν τούτα τα συμπτώματα όμως γιατί ακόμα τότε πασαλειβόμαστε με τη πανίσχυρη αναλγησία του χρήματος. Και γιατί συστηματικά ξεχνιόμαστε στην ετερόφωτη λάμψη των προσώπων αυτών και των υποπροϊόντων τους -γυναίκες, αδέρφια, κουμπάροι. Λάμψη που μας τύφλωνε από το να βλέπουμε την αρρωστημένη ιδεολογία τους που σάρωνε. Και σάρωνε χέρι χέρι με το κραταιό ελληνορθόδοξο σκότος και τον πολιτικό καθαγιασμό των μεγαλοαστών που πάντα χρειάζονται κάποιον για τη βρώμικη δουλειά τους. 

Έτσι οι γραφικοί των περιθωριακών καναλιών από μικροί ήρωες στις σχιζότυπες σέκτες των υποστηρικτών τους έγιναν αξιότιμοι καλεσμένοι εκπομπών. Συνομιλητές σε πανεθνικό δίκτυο. Οι νεολογισμοί τους έγιναν κοινοτυπίες. Η ελληνεμπορία τους επικερδής επιχείρηση. Τα τσεκούρια τους γραβάτες. Και θορυβωδώς όπως αρμόζει στους τενεκέδες μπήκαν στη βουλή. Η μισή κοινωνία είχε πειστεί εξάλλου πως την ψεκάζουν, πώς να απορήσει λοιπόν όταν μπήκαν και στη κυβέρνηση;

Η σύντομη ιστορία της επώασης τελειώνει κάπου εκεί. Στη κυβέρνηση. Όπου τούτα τα κύτταρα έκλεισαν το βιολογικό τους κύκλο και σαρώθηκαν αυτοστιγμεί με τη χορήγηση του γιατρικού της τρόικας. Τα πιο πονηρά βέβαια γλύτωσαν την επιστροφή στο περιθώριο. Προλάβανε και αναβαπτίστηκαν, μετακινούμενα απ' το κόμμα μικροκαρκίνωμα που τους ανέδειξε στο κόμμα εκφραστή της διανοητικής καθυστέρησης της κοινωνίας. Και με πιο σφιχτές τις γραβάτες επιβιώνουν ακόμα. 

Ας το θυμούνται όμως. Παρά τη γενικευμένη μετάσταση της χρυσής αυγής δε θα πάψουμε ποτέ να θυμόμαστε τα αρχικά καρκινικά κύτταρα που ογκώθηκαν και ξέφυγαν του ελέγχου. 

η αυτοοργάνωση μας έπεσε απ' τα χέρια

Συμπιεσμένη ανάμεσα στην εκ των άνωθεν ολομέτωπη και συντριπτική επίθεση στα κεκτημένα και την αξιοπρέπειά της και στην εκ της βάσης διάχυση του νεοφασισμού από τη προελαύνουσα νεοναζιστική συμμορία της χρυσής αυγής, η κοινωνία αυτή δε μπορεί να σταθεί από μόνη της. Δε μπορεί να ανταπεξέλθει στις συνθήκες που επέτρεψε να τις επιβληθούν. Στερείται της δύναμης, στερείται της αντοχής και πλέον έχει αποποιηθεί και την επιθυμία.

Η τραγωδία της κοινωνίας είναι πως εκείνοι που υποτίθεται θα μεριμνούσαν για τη προστασία της αυτή τη στιγμή είναι εκείνοι που με την ανοχή της ίδιας την έφεραν ως εδώ. Μόνο που εκείνοι πλέον είναι ευθείς και ειλικρινείς. Και πιο άγριοι και πιο αδίστακτοι. Και απελευθερωμένα δείχνουν χωρίς να νοιάζονται το αληθινό τους πρόσωπο και δρουν κάνοντας χρήση της πλήρους ισχύος του οπλοστασίου τους.

Η κοινωνία είναι μόνη της, απροστάτευτη και αστήρικτη, προδομένη και ξεγραμμένη από τους θεσμικούς της προστάτες, λεηλατημένη από το κομμάτι της που ξεκάθαρα τώρα καταδείχνει τις διαχωριστικές του γραμμές, και βαθιά πληγωμένη από τους μαχαιροβγάλτες χρυσαυγίτες που ξεβράστηκαν απ' το παχύ της έντερο. Το μόνο της στήριγμα φαντάζει πλέον το ένστικτο της επιβίωσης που με τους παραπάνω όρους δε μπορεί παρά να πάρει μόνο μία μορφή. Της αυτοοργάνωσης. Της αναπροσαρμογής των κοινωνικών σχέσεων με ένα νέο τρόπο και σε μια καινούργια μορφή που δε θα περιλαμβάνει τις συνήθεις δομές εξουσίας. 

Μα, για κακή τύχη όσων θεωρούν πως μια τέτοια αναπροσαρμογή θα μπορούσε να περιλαμβάνει ανθρωπιστικά, οικουμενικά χαρακτηριστικά στοιχειώδους διαφωτισμού, ελευθερίας, ισότητας, αμοιβαιότητας, αλληλεγγύης, κοινοκτημοσύνης, στη πραγματικότητα η αυτοοργάνωση που επιχειρείται από ένα ενεργό κομμάτι της κοινωνίας γίνεται προς τη κατεύθυνση του μίσους, των διακρίσεων, του αίματος και του θανάτου. Του νεοφασισμού. Η ειρωνεία είναι πως προς το παρόν οι νεκροζώντανοι θεσμοί της κατεστραμμένης χώρας στηρίζουν αυτού του είδους την αυτοοργάνωση. Είτε ευθέως μέσω των κρατικών αλλά ομογάλακτων δυνάμεων καταστολής (φαντάζομαι το 50% των ΜΑΤ που ψήφισαν τη νεοναζιστική συμμορία θα συμφωνήσουν με αυτό) και των δημοσιογράφων μαριονετών, είτε εμμέσως μέσα από την απροκάλυπτη αποχή της δικαιοσύνης και της αγρών αγοράζουσης ελληνικής βουλής. Προφανώς αυτός είναι ο δικός τους ύστατος δρόμος προς την επιβίωση. Με την ευλογία βεβαίως βεβαίως της ελληνορθόδοξης εκκλησίας και τη γαλαντόμο μακρά χείρα της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης που και οι δυο ξέρουν ότι με τη γενίκευση του νεοφασισμού θα (επαν)εδραιώσουν τα δικά τους συμφέροντα.  

τοτέμ και ταμπού

Το Τοτέμ 

 

(ποιος απ' τους δυο;)

Το ταμπού

 Θα μπορούσε μια οικειοθελής έξοδος απ' το ευρώ, για κάποια χρόνια, συμφωνημένη και οργανωμένη αμφοτερόπλευρα, χωρίς αιφνιδιασμούς ή πισώπλατα μαχαιρώματα, με τη κοινωνία πληροφορημένη και με σχέδιο προστασίας της συντονισμένο, δουλεμένο και προετοιμαζόμενο για ένα διάστημα, να ήταν μια κάποια λύση που θα έλεγε και ο Αναγνωστάκης και μαζί μια σταγόνα αξιοπρέπειας για τη κοινωνία που βουλιάζει στο τρόμο, το μίσος και την ανυποληψία.  

Πολιτικοί, νομπελίστες, οικονομολόγοι, αναλυτές, χρηματιστές, τραπεζίτες, αναρχικοί, κομμουνιστές, πράσινοι, αγανακτισμένοι, χριστιανοί, γέροι, παιδιά, εγώ, ακόμα και οι γνωστοί άγνωστοι 29 κατασκευαστές πλυντηρίων θεωρούν πως υπάρχει μια εξαιρετική πιθανότητα να φύγει το ευρώ απ' την Ελλάδα. Για όσους, δε, ζουν εκτός Ελλάδας αυτό τείνει να θεωρείται ως και βεβαιότητα. Ωστόσο, εντός της ελληνικής επικράτειας, λες και τα ελληνικά γεωγραφικά σύνορα αλλοιώνουν κάπως τη νοητική διαύγεια, τούτο το ενδεχόμενο συζητείται μόνο στο πλαίσιο της μετά βεβαιότητος απόρριψής του. Η πεποίθηση της παραμονής είναι τόσο ισχυρή που κανείς δε βλέπει το λόγο να προετοιμάσει τη κοινωνία για τη μη παραμονή. Η βεβαιότητα στο δημόσιο διάλογο είναι τόσο ακλόνητη σαν η συνεπαγωγή ευρώ => Έλληνας να αποτελεί φυσικό νόμο. Τι και αν η παγκόσμια οικονομία και κάθε μια εθνική οικονομία ξεχωριστά προετοιμάζεται γ' αυτό, τι και αν κάθε οργανισμός, από τη παγκόσμια τράπεζα μέχρι το περίπτερο στη γωνία καταστρώνει ένα πλάνο έκτακτης ανάγκης, εμείς δε χρειάζεται καν να ανοίξουμε το θέμα γιατί για μας τέτοιο θέμα δεν υπάρχει. Ούτε καν ως θέμα ψιλοκουβέντας, πόσο μάλλον ως ζήτημα χάραξης πολιτικής. Το κόμμα του Σαμαρά, του Ψωμιάδη και του Βελόπουλου καθησυχάζει τους Έλληνες λόγω αυτής της νομοτελειακής, σχεδόν μεταφυσικής συσχέτισης του ευρώ με την ελληνική δεξιά (ψήφο στη νδ = παραμονή στο ευρώ, έτσι ρε μαλάκα, γιατί το λέει ο Σαμαράς) και βέβαια χάρη στη παναγία -παρόλο που την υπεραγία χρήση της τη διεκδικεί και ο Καμμένος. Ο Σύριζα από την άλλη διαβεβαιώνει τους Έλληνες, του διαβεβαιώνει, τους διαβεβαιώνει, τους διαβεβαιώνει όποτε δε χρειάζεται να μιλήσουμε άλλο γι' αυτό.

Τα μηνύματα που δέχονται οι Έλληνες όμως είναι τόσο αντιφατικά ώστε δικαίως οι περισσότεροι από αυτούς έχουν υποκύψει στη παράνοια. Είμαστε που είμαστε ένας λαός χωρίς παιδεία, χωρίς διαφοροδιακριτική ικανότητα, χωρίς διάθεση και ικανότητα αυτοκριτικής, χωρίς αυτή την εγγενή ανάγκη να αλλάζουμε, έχουμε γίνει που έχουμε γίνει θύματα συντεταγμένης τρομοκρατίας και συνεχούς παραπληροφόρησης από τους χρόνιους σωτήρες και τους ξεπουλημένους δημοσιογράφους αντίστοιχα, δεχόμαστε τώρα και τούτη τη σφοδρή επίθεση αμφισημίας, ε, είναι τόσο αναμενόμενο να καταλήγει τούτος ο λαός στις αγκάλες ενός οργανωμένου παρανοϊκού παραληρήματος, με βάθος, έκταση και περιεχόμενο. Και καθετί πια, μια δήλωση ενός πολιτικού αξιωματούχου, το πονηρό γέλιο ενός τροϊκανού αντιπροσώπου, το στενογραφικό σημείωμα ενός ξένου δημοσιογράφου, το θορυβώδες εξώφυλλο ενός περιοδικού, η υποσημείωση στις ροζ σελίδες μια εφημερίδας, μέχρι και η δοκιμή λειτουργίας ενός μηχανήματος αυτόματης ανάληψης να αποτελεί την απόδειξη αυτού του συνωμοτικού παιχνιδιού εναντίον ενός σπουδαίου λαού, το κομμάτι που έλειπε στη θεωρία της συρρίκνωσης του έθνους, της εξαφάνισης του ελληνισμού. 

Και μένει έτσι τούτος ο πραγματικά παρηκμασμένος λαός μόνος, αστήρικτος, μετέωρος, απροστάτευτος στο έλεος της βεβαιότητας, του απόλυτου, της άρνησης, της παράνοιας. Να πέσει από τα σύννεφα και πάλι αν ...

avant Lagarde

 Greek parents have to take responsibility if their children are being affected by spending cuts. "Parents have to pay their tax,"
Christine Lagarde, International Monetary Fund chief

Το κυρίαρχο στην ιδεολογία αυτής της γυναίκας, και του κάθε οικονομικά νεοφιλελεύθερου αυτού του κόσμου, είναι ότι αυτό το πράγμα που ονομάζουμε φτώχεια στη πραγματικότητα δεν υπάρχει. Αν υπάρχουν φτωχοί οφείλεται στα προσωπικά σφάλματα αυτών. Όποιος φτωχαίνει, όποιος εξαθλιώνεται είναι υπεύθυνος για τη φτώχεια του, υπεύθυνος για την εξαθλίωσή του. Φταίει. Τα συμπτώματα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής μετατρέπονται σε ενδογενή μειονεκτήματα των θυμάτων της, σε κάποιο σφάλμα στους χαρακτήρες τους, στην τεμπελιά τους, την αδιαφορία τους, την ανευθυνότητά τους. Η βία, η πορνεία, η μετανάστευση, οι εθισμοί, η αυτοκτονία, κάθε είδους κοινωνική παθογένεια σε αυτή τη νέα της μορφή, συνεπακόλουθο της φτώχειας, της ανέχειας και της εξαθλίωσης από αυτή τη πολιτική, θα οφείλεται συνεπώς στις προβληματικές προσωπικότητες της κοινωνίας, στην ανευθυνότητά αυτών των προσωπικοτήτων και σε άλλα κακά, αλλά όχι στην εφαρμοζόμενη πολιτική. Και βεβαίως οι ενδογενώς ανεύθυνοι φοροδιαφεύγοντες δικαίως βλέπουν τη επόμενη γενιά, τα παιδιά τους, να εξαθλιώνεται. 

Ο Θατσερισμός θα αποθέωνε τουλάχιστο και λίγο το κεφάλαιο, τον κάτοχο του πλούτου, πριν δαιμονοποιήσει τον εξαθλιώμενο και τον εξαθλιωμένο. Ο Λαγκαρντισμός πάλι, στ' αρχίδια του. 

είναι οι επιθέσεις με γιαούρτια όντως φασιστικές;

Το ερώτημα που τίθεται από αυτούς που πιθανότατα φοβούνται ότι θα είναι οι επόμενοι για περιποίηση προσώπου κάθε φορά που κάποιο πολιτικό ή δημοσιογραφικό υποπροϊόν κάνει καινούργια επιδερμίδα με ένα γιαουρτάκι εκτοξευμένο από μερικούς οπλισμένους με το "αυτονόητο δίκιο" τους, είναι ελαφρά τη καρδία περιορισμένο στο πόσους βαθμούς φασισμό η κίνηση αυτή εμπεριέχει.

Ενδιαφέρον το ερώτημα από μια άποψη βέβαια, αν έμενε μόνο στη σαφή υπόνοια ότι η κοινωνία γνωρίζει καλά από φασισμό τόσα χρόνια εκτεθειμένη στα τηλεοπτικά της πολιτικά σκουπίδια, και πως οδηγείται αναμφισβήτητα σε ένα χωρίς φρένο εκφασισμό της τη τελευταία περίοδο. Θεωρώ όμως ότι αν περιοριζόταν στους πόσους βαθμούς λιπαρά οφείλει να περιέχει το γιαουρτάκι για να γίνει πολεμοφόδιο, το ερώτημα αυτό θα ήταν περισσότερο αξιόπιστο.

Για όσους εξακολουθούν να ανατρέχουν στις πηγές, ο φασισμός αναφέρεται σε μια ριζοσπαστικοποίηση προς μια ασφυκτική συνοχή της κοινωνίας, βασισμένη είτε στο ψέμα της γραμμής του αίματος είτε στον μύθο της πολιτισμικής καθαρότητας, υπό τη σκληρή καθοδήγηση ενός μυθοποιημένου, παντοδύναμου ηγέτη. Η άμεση δράση, χαρακτηριστικό των φασιστικών πρακτικών, κατευθυνόταν από μια ομάδα λίγων προς τους πολλούς. Η επανάσταση του φασισμού γινόταν από τα πάνω προς τα κάτω, από μια ιδεολογική "πρωτοπορία" αναρριχημένη στην εξουσία προς τη μάζα, την ακατέργαστη, καταπιεσμένη, εξαπατημένη από τη προπαγάνδα κοινωνία που αδημονούσε. Ο φασισμός είχε σαν βασικό του γνώρισμα την επιβολή στο σύνολο, την αυταρχική κυριάρχηση της βασικής αντίληψης, την ιδεολογική ομοιομορφία, τη συλλογικοποίηση της ευθύνης, τη χρήση του ψέματος κατά το δοκούν και της τρομοκρατικής βίας από παρακρατικές ομάδες, και όλα αυτά σε μια μαζική κλίμακα, συλλογικά, μη δημοκρατικά και ανελεύθερα.

Μέχρις στιγμής γνωρίζουμε πως μια συγκεκριμένη ομάδα λίγων, από τα πάνω, αποφασίζουν και επιβάλλουν για τους πολλούς. Η ομάδα αυτή στερείται λαϊκής εντολής και στήριξης. Χρησιμοποιεί το ψέμα, τη λεκτική βία και τον εκβιασμό για την επιβολή της καθώς και τη πολύμορφη στήριξη μιας σειράς περιφερειακών ομάδων που προπαγανδίζουν το ψέμα (δημοσιογράφοι), που κατασκευάζουν μεθοδευμένα μύθους με σκοπό τη λαϊκή συνοχή (ακροδεξιά) ή που εκτελούν τη βρώμικη δουλειά της βίας και της τρομοκρατίας μέσα στη κοινωνία (ΜΑΤ, χρυσή αυγή). Το "λεφτά υπάρχουν" θα μείνει στο συλλογικό ασυνείδητο των πολλών ως το εναρκτήριο ψέμα και το "τα φάγαμε όλοι μαζί" ως η εκκίνηση της συλλογικοποίησης των ευθυνών από το νέο καθεστώς.

Και απέναντι στο παραπάνω ορθώνεται τώρα με τον απροσμέτρητο όγκο του το γιαούρτωμα. 

Η απόδοση φασιστικού χαρακτήρα στο γιαούρτωμα προφανώς οφείλεται σε μια εκλαϊκευμένη αντίληψη του φασισμού κατά την οποία υπονοείται η άρση του δικαιώματος αντιλόγου από το θύμα μιας πράξης η οποία στόχευσε στη γελοιοποίησή του και ίσως την συναισθηματική του κακοποίηση. Η υπόνοια της πολιτικής φίμωσης είναι ασύστατη όταν ο πολιτικός λόγος των "θυμάτων" είναι επί χρόνια ο κυρίαρχος. Η υπόνοια δε της σωματικής βλάβης από γιαούρτι είναι απλά γελοία.

Εφόσον όμως το ζήτημα τέτοιων επιθέσεων τίθεται στα σοβαρά σε δημόσιο διάλογο, στέκομαι στις δύο ειδών επιθέσεις στις οποίες γίνομαι μάρτυρας: Την επίθεση των εκφραστών της πολιτικής της τρόικας και την επίθεση πολιτών και πολιτών σε μεμονωμένα άτομα που ανήκουν στα παραπάνω.

Η πρώτη είναι θεσμική και νομικά κατοχυρωμένη, με σαφείς στόχους και διαχωριστικές γραμμές, είναι μαζική αλλά και με σαφείς διακρίσεις ως το σε ποιον γίνεται, είναι προσχεδιασμένη και άριστα εκτελεσμένη, έχει τη στήριξη όσων ελέγχουν την μαζική ενημέρωση και την επιχειρησιακή υποστήριξη των νόμιμα εξοπλισμένων, και το σημαντικότερο, είναι άκρως αποτελεσματική στο άμεσα και ενδεχομένως στα απώτερα αποτελέσματα της.
Η δεύτερη είναι ερασιτεχνική και ποινικά κολάσιμη, είναι ασαφής στους στόχους της και με θολές και πολλές φορές ισοπεδωτικές διαχωριστικές γραμμές, ο σχεδιασμός της είναι υποτυπώδης, ενώ η υποστήριξή της πολλές φορές προέρχεται από αντιδιαμετρικές πλευρές κάτι που επιτείνει τη σύγχυση.

Η πραγματική όμως διαφορά τους, η οποία θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή άμεσα και χωρίς τις παρωπίδες είναι στο ζήτημα της προσωποποίησης του θύματος. Η πρώτη επίθεση είναι αν όχι αποδεκτή, τουλάχιστο ανεκτή διότι εξελίσσεται απέναντι σε ένα στόχο που εξαιτίας της μαζικότητάς του δεν έχει πρόσωπο, δεν έχει συναίσθημα, δεν έχει προσωπικότητα ή ταυτότητα, εξελίσσεται απέναντι στη μάζα που δε κατάφερε να γίνει τάξη. Η δεύτερη επίθεση γίνεται απέναντι στο πρόσωπο, το ονοματεπώνυμο, τον χαρακτήρα, σε αυτόν στον οποίο δίπλα κάθεται η γυναίκα του, σε αυτόν που λίγο πιο πριν είχε φιλήσει τα παιδιά του, σε αυτόν που θα κλάψει όταν πονέσει και που θα θυμώσει όταν υποστεί τον εξευτελισμό του γιαουρτιού.

Γι' αυτό και μια τέτοια επίθεση πάντα θα προκαλεί -μετά την πρωταρχική ασυνείδητη αίσθηση ικανοποίησης ενστίκτων που έχει καταπιέσει ο πολιτισμός- την επίκριση από ένα κομμάτι της κοινωνίας που μπορεί ακόμα να αναγνωρίσει (έστω και επιλεκτικά) συναισθήματα, προσωπικότητα, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας ταυτότητας.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι οι εκχυδαϊσμένοι φορείς της εξουσίας σοκάρονται μόνο όταν το δικό τους θύμα βρίσκεται απρόσμενα με ταυτότητα, κραυγάζουν υπέρ δικαίου μόνο όταν ο αυτόχειρας αποκτά πρόσωπο, συλλυπούνται ανερυθρίαστα μόνο όταν ο εκλιπών εμφανίζεται ως προσωπικότητα, περιφέρουν τη θλίψη τους με υποκρισία μόνο όταν ο νεκρός λέγεται Χριστούλας. Όταν ο πτωχευμένος πτωχεύει χωρίς όνομα, όταν ο άρρωστος αρρωσταίνει χωρίς πρόσωπο, ο άστεγος πεθαίνει χωρίς προσωπικότητα, ο μετανάστης φυλακίζεται χωρίς ταυτότητα, τότε η επίθεση λέγεται απλά επικαιροποίηση του μνημονίου. Όταν η εξαθλίωση είναι μαζική, όταν η αναξιοπρέπεια είναι συλλογική, όταν η φτώχεια εξαπλώνεται διάσπαρτα χωρίς τις παραδοσιακές νεοελληνικές της διακρίσεις, τότε η επίθεση ονομάζεται δημοσιονομική προσαρμογή. Όταν η κοινωνία επιβιώνει χωρίς δημοκρατία, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς δικαιοσύνη, τότε η επίθεση φέρει το τίτλο σωτηρία της πατρίδας.

Η επίθεση με τα γιαούρτια είναι η απελπισμένη προσωπική ανάκτηση της αξιοπρέπειας εκείνου που την έχει απολέσει. Είναι η απόδοση δικαιοσύνης εκείνου που δε του αποδόθηκε ποτέ δικαιοσύνη. Είναι μια απάντηση επί προσωπικού, από αυτόν που έχει όνομα αλλά που εξαθλιώθηκε ως ανώνυμος, από αυτόν που έχει ταυτότητα αλλά εξαπατήθηκε λαθραία, από αυτόν που έχει προσωπικότητα αλλά πτώχευσε ως κομμάτι μιας μάζας.

Για να αντιληφθεί κανείς το γιαούρτι ως πράξη βίας και όχι ως μια παραμορφωμένη απαίτηση δικαιοσύνης ή αντίστασης στην αναξιοπρέπεια, δε χρειάζεται κόπος. Δυστυχώς για τις προσωπικότητες όπως ο Γεωργιάδης, για τις οποίες η δικαιοσύνη ταυτίζεται με το συμφέρον της τάξης που υπηρετούν και η αξιοπρέπεια κρύβεται πίσω από τις διαχωριστικές γραμμές του Έλληνα και του ξένου, του χριστιανού και του αλλόθρησκου, του ετεροφυλόφιλου και του ομοφυλόφιλου, αυτές καλούνται απ' τις συνθήκες τώρα να αντεπεξέλθουν στην προσωποποιημένη σύγκρουση με όλους αυτούς που αντιμετώπισαν ως μάζα.

Καθέναν τους ξεχωριστά.

Και φαίνεται πως ακριβώς μια τέτοια αντιπαράθεση με τη ταυτότητα είναι πιο τρομακτική από το δέος της σύγκρουσης μιας μάζας με τους μπάτσους.

τρεις λέξεις για το 2011

Προσπαθώντας να καταλάβω συνοπτικά όσα συνέβησαν στην Ελλάδα το 2011, κατέγραψα σκέψεις οι οποίες τελικά (αυτό)συγκροτήθηκαν σε 3 βασικές ενότητες: Αντίσταση, Βία και Δημοκρατία. Θα ήθελα να προσέθετα και Αριστερά αλλά η συγκεκριμένη δε συνέβη και πολύ στην Ελλάδα αυτη τη χρονιά. Υποψιάζομαι ότι την επόμενη ίσως και να προσθέσω και Πείνα. Oh well,

Αντίσταση

Κοιτώντας πίσω σε αυτή τη χρονιά, ο λαός έδειξε κάποια αντανακλαστικά απέναντι στην αδυσώπητη και οργανωμένη λεηλάτησή του από την ευρωπαϊκή ολιγαρχία. Τουλάχιστο περισσότερα και πιο λογικοφανή ως μέσο αντίδρασης από τα αντίστοιχα των Πορτογάλων και των Ιρλανδών που μοιρολατρικά οι μεν, ενθουσιωδώς οι δε επιβεβαίωσαν την απόλυτη αποτυχία της πολιτικής της τρόικας με «παράπλευρες απώλειες» τις ίδιες τις κοινωνίες.

Οι αντιδράσεις των Ελλήνων ήταν μαζικές, συκοφαντήθηκαν και υπονομέυτηκαν. Αλλά η μαζικότητα επισκιάστηκε από τη σπασμωδικότητα, της περιστασιακότητα, τη συντεχνιακή λογική και την αδυναμία συγκρότησης ομογενοποιημένου μετώπου με σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά για ανατροπή του υπάρχοντος και εφαρμογή εναλλακτικού προγράμματος. Η πλατεία συντάγματος, τον Μάη και τον Ιούνιο δε κατάφερε να αποτινάξει από πάνω της το ειδικό βάρος των αγανακτισμένων και στο μεγαλύτερο τμήμα της δε διαχώρισε με σαφήνεια τη (ταξική) της θέση και τη στάση της απέναντι σε συγκεκριμένους θεσμούς στυλοβάτες του υπάρχοντος καθεστώτος που εξακολουθούν να δυναστεύουν. Τελικά η εξελικτική της πορεία ακολούθησε τα χαρακτηριστικά όσων συνετέλεσαν σε αυτή κάτι που φαίνεται ότι αποτελεί νομοτέλεια και για τις κοινωνίες. Γι’ αυτό και όλοι όσοι συμμετείχαν (αλλά και όσοι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν), από όποιο ιδεολογικό φάσμα και αν προέρχονται, αισθάνονται ότι έκαναν τελικά αυτό που έπρεπε να κάνουν.

Η 28η Οκτωβρίου ήταν η πλέον σημαντική εκδήλωση αντίστασης και η πιο συγκινητική αυτή τη χρονιά. Με βαρύ το συμβολικό και το συναισθηματικό φορτίο, το όχι, οι Έλληνες εναντιώθηκαν μαζικά και -το κυριότερο- ΠΑΝΤΟΥ, εκδιώχνοντας απρόσμενα τα σύμβολα της εξουσίας και αμφισβητώντας αναπάντεχα και για πολύ λίγο τις εξουσιαστικές σχέσεις που συντηρούν μαζί τους. Ο διωγμός του υπερασπιστή αυτής της δημοκρατίας, του ίδιου της του προέδρου, ίσως να όφειλε να σημάνει και το τέλος κάθε είδους παρόμοιας συμβολικής δράσης αλλά αυτό χρειάζεται δυστυχώς ακόμα να επιβεβαιωθεί.

Βία

Η ατομική, προσωποποιημένη βία κατά των πολιτικά υπεύθυνων για τη ραγδαία εξαθλίωση της κοινωνίας που εντάθηκε αυτή τη χρονιά δεν στάθηκε ακόμα ικανή για μια ουσιαστική αυτοκριτική τόσο όσων τη αποδέχονται όσων και αυτών που τη παράγουν. Ίσως ακόμη να είναι κάπως νωρίς βέβαια. Κάποιοι βουλευτές και υπουργοί, προς σαδιστική ευχαρίστηση των περισσοτέρων, ούτε για τσιγάρα δε μπορούν να πάνε πλέον μόνοι, αλλά παρόλα αυτά, στο βαθμό που μας αναλογεί στο καθένα, η εστίαση στην απόδοση ευθύνης εξακολουθεί να βρίσκεται έξω από τον ατομικό μας χώρο.

Η προσωποποιημένη βία βέβαια ούτε καν μπορεί να συγκριθεί με τη κρατική βία, είτε φυσική είτε συγκεκαλυμμένη. Η αρπαγή της περιουσίας, η εξαθλίωση, η φτώχεια, η ανεργία, η έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης, η ανισότητα, η κατάθλιψη, η αυτοκτονία η μετανάστευση αλλά και πλέον -νέες είσοδοι για το 2011- η πείνα, η έλλειψη στέγης και η έλλειψη ασφάλειας και περίθαλψης, όλα αυτά είναι η μη φυσική βία που χρησιμοποιεί το κράτος για να υπερασπίσει τα συμφέροντα των ολιγαρχών. Και όσοι αγανακτισμένοι, τσακισμένοι από τη συγκεκαλυμμένη βία που λέγαμε, ευδαιμονίστηκαν στην ψευδαίσθηση ότι τα σώματα ασφαλείας είναι φίλοι τους κατάλαβαν πολύ καλά φέτος τίνος τα συμφέροντα αυτά υπερασπίζουν.

Η τρίτη μορφή της πολιτικής βίας που άκμασε αυτή τη χρονιά, η παρακρατική, βγήκε και επίσημα στο προσκήνιο. Η ιδεολογική της ταυτότητα, η μισαλλόδοξη δηλαδή σκοταδιστική ακροδεξιά, επί χρόνια νόμιμη στις τηλεοράσεις, νομιμοποιήθηκε ξανά μετά τη χούντα από το ελληνικό κράτος με μερικές υπουργικές καρέκλες και την ακάθεκτη προέλαση του παπαδαριού. Τα εκτελεστικά της όργανα, τα χρυσαυγίτικα ανθρωποειδή, που με την ανθρωπιστικά -έστω- αδιανόητη ασυλεία που η κυβερνώσα συγκατοίκηση επιτρέπει, στόχευσαν δημόσια και ανοιχτά φέτος ανθρώπους ευάλωτους, εξαθλιωμένους και απάτριδες κατατέμνοντας στη πραγματικότητα με την παθητικότητα που η κοινωνία τους αντιστάθηκε το τελευταίο απομεινάρι ανθρωπιάς σε αυτή.

Δημοκρατία

Η επιβολή μη εκλεγμένου πρωθυπουργού και η δαιμονοποίηση των εκλογών ως τη πλέον πολιτικά ορθή μέθοδος να αποφασίσει ο λαός για την ίδια του τη τύχη φανέρωσε ότι η προσφιλής των δυναστών μας φράση «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» σημαίνει στη πραγματικότητα την αυτοκατάργησή της ως την αποτελεσματικότερη διέξοδο όταν απαιτηθεί. Δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό, βέβαια, συνέβη και στη Ιταλία και (εμμέσως) στην Ισπανία, και είχε προηγηθεί και στην ίδια τη δομή της ΕΕ νωρίτερα ο καπιταλισμός και το συμφέρον των ολίγων να υπερισχύει έναντι του σημαντικότερου λόγου υπερηφάνειας της δυτικής Ευρώπης, της δημοκρατικής της πολιτείας. Πριν από την πρακτική κατάργηση της δημοκρατίας βέβαια, όχι ότι οι Έλληνες βίωναν και καμιά σπουδαία δημοκρατία. Απλά φέτος είδαν πιο καθαρά ότι η πλειοψηφεία των εκπροσώπων τους χρησιμοποίησαν το σύνταγμα για να σκουπίσουν τις ακαθαρσίες που παρήχθησαν μετά το παρατεταμένο φαγοπότι των ιδίων και των αφεντικών τους. Α, και ότι αν η δεξιά ήταν πάντα η διανοητική καθυστέρηση στην οραματική ενσάρκωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, το πασόκ υπήρξε πάντα ο καρκίνος που κατασπάρασσε τις σάρκες της.

γυμνοί στη Λυών

Λίγο λιγότερο από τη λιτή, μεστή, ουσιαστική και γεμάτη γαλλική φινέτσα παρέμβαση του Έλληνα φοιτητή που καταγράφηκε από το γνωστό βίντεο χαιρετίζω την ιδιοφυή έμπνευση του εικονολήπτη να εστιάσει στους εκλεκτούς καλεσμένους της Λiberation και αποδέκτες ταυτόχρονα της κριτικής την ώρα της παρέμβασης, στο μέρος του προβλήματος δηλαδή Μπακογιάννη και τον αλαζόνα προπαγανδιστή της Πρετεντέρη. 

Και δε μπορώ έτσι παρά να περιγράψω, με μερικά επιλεγμένα στιγμιότυπα, αυτά που βλέπω στα λίγα λεπτά της ραφινάτης, εκλεπτυσμένης αποδόμησής τους σαν στέκουν βουβοί, αμήχανοι και μόνοι, βορά στη νοημοσύνη ανθρώπων τους οποίους -αλίμονο!- αδυνατούν να ελέγξουν, να εξουσιάσουν ή να τρομοκρατήσουν. 

Και ξεκινώ από τη Μπακογιάννη, που η στάση της είναι όντως η κυρίαρχη εκ των δυο, υπό τις παρούσες απρόβλεπτες συνθήκες. Σύντομα αμέσως μετά τη συνειδητοποίηση της απώλειας του επίκεντρου της προσοχής επιστρέφει στη ψυχρή εικόνα του ανθρώπου από μάρμαρο που όλοι νιώθουμε πως είναι και τη ρηχή, ξύλινη έκφραση του συναισθήματος. Η άμεση απομάκρυνση από τη συνειδητή ενημερότητα, που απ' ότι φαίνεται βγαίνει αυτόματα μέσα από το μητσοτακικό της γονιδίωμα, αρχικά επιβάλλεται. Μα η αυτοπεποίθηση που φαίνεται να διατηρεί, η ψυχραιμία και η ανεκτική στάση απέναντι στο λόγο του φοιτητή γίνεται γρήγορα μόνο το ισχυρό ανάχωμα που κατασκευάζει η αλαζονεία της και η αίσθηση της παντοδυναμίας που της επιτρέπει να μη χρειάζεται να ακούει το παραμικρό, να μην απαιτείται να νιώσει το οτιδήποτε, να μην οφείλει να αφουγκραστεί τίποτα ούτε τώρα την ύστατη ώρα της κυριαρχίας της. Το οιστριονικό της στυλ την κάνει αμέσως να απεχθάνεται τον συνομιλητή της και πραγματικά να του κάνει τη χάρη που δεν βάζει να τον τσακίσουν αμέσως, μα ο πολιτισμός της συγκρατεί την οργή που εντείνεται από την απώλεια του ελέγχου. 

Η φαγουρίτσα που τη πιάνει στο λαιμό βέβαια, στο 4'15", δεν είναι μια απλή παρασυμπαθητική εκκένωση απέχθειας αλλά η αλλεργία της απέναντι στην αλήθεια. Σύντομα, και ελλείψη της πατρικής φιγούρας στη περίσταση, θα αναγκαστεί να στραφεί στον Πρετεντέρη για να ικανοποιήσει τις εξαρτητικές της ανάγκες. 

Ο Πρετεντέρης, ο πλέον προβεβλημένος προπαγανδιστής του καθεστώτος και αυτός που διακυβεύει τα περισσότερα από την αποκάλυψη της αλήθειας, μιας και η δουλειά που έχει αναλάβει είναι να την αποκρύβει, μας δείχνει πως όταν παύει να είναι κυρίαρχος των μέσων του γίνεται ανθρώπινα ασθενικός: κοιτά απεγνωσμένα τους οικείους του, τρίβει αμήχανα το ματάκι και βάζει (ωσάν να επιστρέφει) το χέρι στο στόμα, σαν βρέφος που θα χρειαστεί να αγωνιστεί για τη βασική εμπιστοσύνη έναντι στη μαζική, κατακλυσμιαία άρση της από την απροκάλυπτη αλήθεια του λόγου του φοιτητή. 

 Η απρόσμενη στρεσογόνος κατάσταση που βρέθηκε τον έκανε και αυτόν να καταφύγει τελικά στα φουστάνια μιας κυριαρχικής, ψυχρής, κακιάς μητριάς, -της κόρης του μητσοτάκη- που όμως ακόμα και ως βρέφος την ελέγχει και την ανατρέφει με τον ίδιο τρόπο που και η ίδια ελέγχει και ανατρέφει τη δική του παρουσία.

Ωστόσο, η πιο αποφασιστική στιγμή στη σκηνή που παρακολουθούμε θα έρθει ακριβώς στο σημείο που ο φοιτητής ολοκληρώνει την παρέμβασή του και η αίθουσα σείεται από το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκομένων. Είναι η στιγμή που το ύφος της Μπακογιάννη αλλάζει. 

Τι συνέβη; Είδε το άγιο φως από τα λόγια του φοιτητή; αναγνώρισε ξαφνικά τη προσωπική της ευθύνη; αφουγκράστηκε έστω και για λίγο τα βάσανα της κοινωνίας σε μια στιγμιαία ονειρική φούγκα; Όχι βέβαια. Ήταν το χειροκρότημα. Αυτό τη πείραξε. Αυτό την έκανε να αλλάξει ύφος, αυτό  έκανε την υποψία φόβου να ξεγλυστρίσει από τις οφθαλμικές της κόγχες. Ο κόσμος χειροκροτούσε την αλήθεια, την επιδοκίμαζε, την αποκαθιστούσε, την όρθωνε γυμνή μπρος στη ξυνισμένη της μούρη. Το χειροκρότημα ράγισε το τοίχο της και από τη μέσα πλευρά του ξεπήδησε ο δισταγμός και ο φόβος. Δεν είναι αυτή που έχει δίκιο. Δεν είναι αυτή που λέει την αλήθεια. Η εξουσία της είναι τρωτή, μπορεί να κατατμιστεί σε τρία λεπτά. Και ο Πρετεντέρης δίπλα της -σε μια ειρωνία του συμβολικού-  ανίκανος να τη προστατέψει, να αποκρούσει ξανά την αλήθεια από τις συνειδήσεις του κόσμου. 

Μετά από όλα αυτά, θαρρώ πως είναι λυτρωτική η στόχευση στα πρόσωπα των εξουσιαστών όσο ο φοιτητής τους πέταγε στα μούτρα την αλήθεια των πράξεών τους. Δε μπορούν πια να κρυφτούν. Τους βλέπουμε. Βλέπουμε τον δισταγμό, τον άρρητο φόβο τους που μεγαλώνει. Βουλιαγμένοι στην απόγνωση δεν έχουμε άλλο όπλο για να φύγει το καρκίνωμα. Βήμα με βήμα, στιγμή τη στιγμή, στο εδώ και το τώρα, φωνάζοντας, ουρλιάζοντας τη δική μας αλήθεια θα σπάσουμε το τοίχος. Και όταν σύντομα τους σπάσουμε και τις τελευταίες αυταπάτες θα συνειδητοποιήσουν -μαζί με μας- πως από δω δεν έχει πια διέξοδο. 

η Μαρία και οι λύκοι

Η δημοκρατία αποβλήθηκε ως απέκκριμα από το παρατεταμένα ετοιμοθάνατο σώμα της Ελλάδας λες και η περίσσεια της ήταν αυτή που οδηγούσε τους Έλληνες στον επιθανάτιο ρόγχο. Το παρόν της, ελεύθερα πια μιας και τα πιο δημιουργικά της κομμάτια εξακολουθούν ακρωτηριασμένα, αφήνεται να βρυκολακιάζει από το πρόσφατο παρελθόν. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, τα τρία αγαπημένα της τέκναναναλαμβάνουν τις τύχες της πνίγοντας τη ζωή των υπολοίπων που συνυπάρχουν μαζί τους εντός των συνόρων.  Και είναι τα τέκνα αυτά, οι ολιγάρχες της αστικής τάξης, οι νεοφασίστες του 6% και οι αιώνια επιβήτορες παπάδες της ορθοδοξίας. 

Οι ολιγάρχες, όσοι εντός της Ελλάδας ξεμείνουν από το αναγκαίο ξεκαθάρισμα, οριστικοποιούνται στην εξουσία, για να σφετεριστούν ακόμα περισσότερο πλούτο με μπροστάρη τον τραπεζίτη πρωθυπουργό. Οι νεοφασίστες, πνευματικά παιδιά του πατακού και ιδεολογικά ξαδέρφια του νορβηγού μακελάρη Μπρέιβικ, θριαμβευτές από κυβέρνηση και τηλεοράσεις, θα κηρύττουν τον τρόμο, την υποταγή, τη καταπίεση για να κάνουν τον πολίτη όπως τον θέλει ο φασισμός. Και οι παπάδες, αιωνόβιοι στη παρουσία τους και ακάθεκτοι στη κυριαρχία τους, θα συνεχίσουν να υποκρίνονται τη ευλάβεια, τη πίστη και τη φιλανθρωπία σκεπάζοντας με το πρόσχημα της θείας παρέμβασης τη πιο βρώμικη συνδιαλλαγή τους με τα υπόλοιπα δύο τέκνα. Οι τρεις γόνοι που ανέλαβαν την Ελλάδα γνωρίζουν καλά το ρόλο τους απ' τα παλιά. Οι ολιγάρχες, με το νόμο και το κράτος στο πλευρό τους, θα συνεχίσουν να πίνουν το αίμα της κοινωνίας, οι νεοφασίστες θα σπέρνουν το μίσος και το διχασμό με τον φανφαρονισμό και τη χυδαιώδη πατριδοκτησία τους, και όλοι αυτοί θα τα κάνουν αυτά με τη "θέληση του θεού" βεβαίως βεβαίως, για να είναι σίγουροι πως οι υπόλοιποι δε θα μπορούν να στήσουν μια ζωή ούτε καν στα ερείπια. 

ΥΓ. Ο τίτλος και η ανάρτηση είναι εμπνευσμένες από τη ταινία "Anna y los lobos" του Κάρλος Σάουρα (1972), μια θαυμάσια αλληγορία για την φρανκική Ισπανία που τη κατασπάρασσε ο φασισμός, η μεγαλοαστική ολιγαρχία και ο καθολικισμός. Ποτέ δε μπορούσα να φανταστώ ότι μια τέτοια αλληγορία θα μπορούσε να πλέον αναζητήσει την έκφρασή της και στη χώρα απ' όπου κατάγομαι. 

δέκα σκέψεις για τη νέα παπαδημοκρατία

Θαυμάσια η αναγεννημένη ελληνική παπαδημοκρατία. Φέρνει όλα τα πατρογονικά χαρακτηριστικά των προπατόρων της, της καραμανλικής και της παπανδρεϊκής, και το απαιτούμενο άρωμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας των τραπεζιτών:

1. Γεννήθηκε από ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που μεταδόθηκε σε απευθείας μετάδοση και εξελίχθηκε με τον πλέον γελοίο τρόπο στην ιστορία των πραξικοπημάτων. 
2. Παρεκτράπηκε προσωρινά από την ανεξέλεγκτη καινοτομία ενός μεγάλου της σκέψης που ίσως ποτέ να μην μάθουμε αν ήταν πραγματικά τόσο αφελής όσο επί πενθημέρου έπειθε την ανθρωπότητα ότι ήταν αλλά που μετά βεβαιότητας καταλάβαμε ότι υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός που κυβέρνησε τη χώρα της φαντασίας του. 
3. Θα εκπροσωπούταν απ΄τον Πετσάλνικο. 
4. Είχε λόγο γι' αυτή κάποιος Καψής. 
5. Συνετίστηκε σε απευθείας και πάλι μετάδοση από ένα εκνευρισμένο, παχύσαρκο πολιτικό υποπροϊόν που πέρασε τα τελευταία τριάντα χρόνια παρασιτώντας σε διακομματικές ρωγμές εκπροσωπώντας τις πολιτικές δυνάμεις που αναδεικνύονται μόνο στις κάθε είδους παπαδημοκρατίες και που το ανέκδοτο που έχει για κόμμα κατόρθωσε να αποτελεί τον ακρογωνιαίο της λίθο.
6. Διαπραγματεύτηκε την ύπαρξή της σχεδόν σοβαρά με τον τελευταίο καλό οπορτουνίστα της γενιάς που διέλυσε τη κοινωνία τον οποίον και εξαπάτησε με μια -ίσως την τελευταία στη ιστορία- καλοοργανωμένη πασοκιά
7. Ηγείται από τον τον ξεκάθαρο, απροκάλυπτο και ειλικρινή εκπρόσωπο των εξουσιών που βίαια και επιθετικά απομυζούν τη χώρα από ό,τι της ανήκει και που το γεγονός ότι η κοινωνία δε το ουρλιάζει με όλη της ψυχή και προτιμά ακόμα να ελπίζει δείχνει την ασύγκριτη ισχύ και υπερδύναμή τους
8. Στελεχώνεται από οντότητες που σε σε μια στοιχειώδη κοινωνία δικαίου θα καθάριζαν τα πατώματα των σωφρονιστικών καταστημάτων, από κάποιες των οποίων ο μισανθρωπισμός και η μισαλλοδοξία θα πανηγύριζαν το χρυσό μετάλλιο στην ολυμπιάδα του 36, και κανά δυο ακόμα που πάντοτε προσέγγιζαν το τίποτα με επιτυχία και που η επανεμφάνισή τους επιβεβαιώνει περίτρανα πως ουδέποτε υπήρξε θεός
9. Περισσότερο από ποτέ επιβλήθηκε από τηλεοπτικές παρουσίες τις οποίες η μόνη ελπίδα να ξεφορτωθούμε θα ήταν να έπεφταν απρόσμενα από το διογκωμένο εγώ τους
10. Θα ήταν εξαιρετική αν διοικούσε τη φανταστική χώρα του πρώην πρωθυπουργού αλλά είναι μόνο το καπάκι στο λουστραριστό, σκαλιστό φέρετρο εισαγωγής μιας κοινωνίας που μπρος στη βιαιότητα του επικείμενου θανάτου προτιμά τη ντροπιαστική σφαίρα στη πλάτη από την αξιοπρεπή του κροτάφου.