Κωνσταντίνα Κούνεβα

Η άρνησή της να εκφράσει θυμό μοιάζει ξενική, αταίριαστη με αυτό που προτρέπει ο τρόπος που ζούμε. Διαθέτει ένα σκληρό, χωρίς ψευτιά και  φτηνούς συναισθηματισμούς περίβλημα, σαν τη συρρίτουσα ανάσα που διαπερνά τη τραχειοστομία της. Πού βρίσκεται συσσωρευμένη η οργή της, το μένος απέναντι στον τύρρανο, το συσφιγγκτικό συναίσθημα του αδικημένου; πού κρύβει τη βαθιά ανθρώπινη επιθυμία της ανταποδωτικής τιμωρίας; πώς συγκρατείται μέσα της η  ορμή απέναντι στην παραληρηματική βία;

Η στάση της φέρνει στο νου τη πιο άδολη έκφανση της χριστιανικής ιδεολογίας απέναντι στον άνθρωπο και τη κοινωνία. Η σθεναρή της παρουσία ξετυλίγεται σαν άτεγκτος μηχανισμός που εγκλωβίζει στα γρανάζια του τη ψυχή αυτής της κοινωνίας, αφήνοντας έκθετες την υποκρισία και τον μικροαστικό της εγωτισμό. Και η ιστορία της ξεδιαλύνει κάθε ιδεαλιστική ουτοπία: για το δίκαιο και την ελευθερία άλλος δρόμος δεν υπάρχει πέρα από την πάλη.

remember, remember the 5th of November

με αφορμή τη νύχτα του Guy Fawkes (ή αλλιώς Bonfire night), μια νύχτα που στο Λονδίνο γιορτάζεται με πλήθος πυροτεχνημάτων κατά μήκος του ποταμού, διάβασα και είδα ξανά την ενδιαφέρουσα ιστορία του V for Vendetta (που στηρίζεται στην ιστορία του Guy Fawkes και των συντρόφων του).

Ο βασικός χαρακτήρας, ένας μασκοφόρος "τρομοκράτης", που ζει σε μια δυστοπική μελλοντική κοινωνία, και δρα απέναντι σε καταστάσεις οικείες ιστορικά  σε εμάς, που υπαγορεύουν ανατριχιαστικά ένα πιθανό κοντινό μας μέλλον: παντοδύναμοι μηχανισμοί ελέγχου, κατασκευασμένη και καθοδηγούμενη (παρα)πληροφόρηση και προπαγάνδα, φασιστική προσήλωση στον ηγέτη και ολοκληρωτισμός, ανελευθερία ως το τίμημα της ασφάλειας, αποκαθήλωση της ιδιωτικής ζωής ως αυτονόητο δικαίωμα, κα. 

 Η δράση του είναι μοναχική, ατομική, μισεί την εξουσία και ενεργεί  αντεξουσιαστικά, λειτουργεί άλλοτε σαν υπερήρωας και άλλοτε σαν Δον Κιχώτης, ορμώμενος από προσωπικά κίνητρα που όμως ταυτίζονται με της κοινωνίας σε ένα δεύτερο βαθμό μόνο. Ωστόσο ούτε μια στιγμή δεν αποδεικνύει πολιτική συγκρότηση ή σαφή ιδεολογική κατεύθυνση, εκτός ίσως από την απόφαση να θυσιάσει και ο ίδιος τη ζωή του στην απαίτηση τού να μη μείνει τίποτα που να θυμίζει το παλαιότερο καθεστώς (ούτε ακόμα και αυτός που το συνέτριψε).
Σκέφτομαι ότι η α-πολίτικη αντιεξουσιαστική του στάση, στο όνομα μιας αναγκαίας αλλά ακαθόριστης δικαιοσύνης και ελευθερίας, είναι αυτή που λειτούργησε ενωτικά για τη κοινωνία η οποία στη τελευταία σεκάνς κατεβαίνει μαζικά στο δρόμο, κάτω από την ανωνυμία της μάσκας (που φέρει όμως το δικό του πρόσωπο), στηρίζοντας άμεσα τα -άνευ πολιτικής θέσης- σχέδιά του για πλήρη ανατροπή του καθεστώτος. Είναι όμως η ίδια α-πολιτική στάση που οδηγεί μια κοινωνία στο καθεστώς που η ταινία προσδοκά να ανατρέψει: τον ολοκληρωτισμό. Αυτή η αντίφαση φαίνεται η πλέον κρίσιμη για τη κοινωνία που θα προκύψει.

...και κούφια λόγια πια να μη πουλήσω...

Στο Μεφίστο, την αριστουργηματική ταινία του Ίστβαν Σζάμπο, ο πρωταγωνιστής, ένας υπερταλαντούχος θεατρικός ηθοποιός προσαρμόζει την ψυχή και την τέχνη του στις ναζιστικές απαιτήσεις, για να καταλάβει στο τέλος, όταν απομένει μόνος με τον εαυτό του,  άβουλο όργανο των επιλογών του, ότι ο αυτοσεβασμός δε μπορεί να διαμελιστεί στις επιμέρους εκφράσεις του.

Το παραπάνω μου ήρθε στο νου παρακολουθώντας τη σπασμωδικότητα ενός νεαρού έλληνα  καλλιτεχνη επαγγελματία εκτεθειμένου στο κοινό, με ένα απλοϊκό βίντεο αρχικά και με μια δήλωση μετάνοιας στη πορεία.

Η τόσο αφελής προσέγγισή του σε αυτό το σοβαρό πολιτικό και θεσμικό ζήτημα -εν είδη σάτιρας που όμως στη πραγματικότητα στερούταν προκλητικά πολιτικής στάσης- άφηνε υπόνοιες για το κενό που εξυπνακίστικα κρύβεται κάτω από τον εναλλακτισμό του.

Η απάντησή του είναι ένα μνημείο αποπολιτικοποίησης, αυτοκατάρ- γησης ως πολιτικού όντος και ανεξήγητης υποταγής στη "πειθώ" κάποιων ασπόνδυλων ακροδεξιών.

Για το μόνο ουσιαστικό ζήτημα που πραγματικά προέκυψε από αυτή την ιστορία, αυτό της ελευθερίας της γνώμης δηλαδή, δεν άρθρωσε λέξη, επιβεβαιώνοντας ότι το κενό περιεχόμενου βίντεο που δημιούργησε δεν ήταν απλά μια ατυχής έμπνευση.

Η στάση του προσβάλλει καθένα που πραγματικά θεωρεί τη παρέλαση μια μιλιταριστική μπούρδα και την εθνική συνείδηση μια αυταπάτη. Η στάση του προσβάλλει ακόμα και αυτούς που έχουν  ξεμείνει με αυτή την ελάχιστη, τελευταία ψευδαίσθηση πίστης στη δημοκρατία που ζούμε.

Η στάση του είναι το καλύτερο παράδειγμα ότι ο εναλλακτισμός χωρίς ιδεολογία είναι μόνο λάιφστάιλ.

Και ο Μπραντάουερ, στη τελευταία,  καθηλωτική σκηνή του "Μεφίστο", λουσμένος στο φως των προβολέων, χαμένος μες στον προσωπικό του αποπροσαναταλισμό, συνειδητοποιεί και αναφωνεί: "μα τι πια θέλουν από μένα; εγώ μόνο ένας καλλιτέχνης είμαι΄..."

Το "Μεφίστο", η ταινία του Ούγγρου Ίστβαν Σζάμπο (1981), είναι μια ελεύθερη διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του Κλάους Μαν (1936), που το εμπνέυστηκε με τη σειρά του από τον Φάουστ του Γκέτε.

Ο τίτλος είναι από τη "νύχτα", το πρώτο μέρος του Φάουστ, εκδ. Γράμματα 

η ζωή όπως θα έπρεπε να είναι (ασφάλεια και κόκα κόλα)

... ο κ. υπουργός, αφού εξέφρασε τη συμπαράστασή του στους τραυματίες και ευχήθηκε για την ταχεία ανάρρωσή τους, έκανε λόγο για «απεχθή και φρικαλέα» τυφλή βία εναντίον 20χρονων παιδιών και ζήτησε συσπείρωση των πολιτών γύρω από τη Δημοκρατία. Ο υπουργός έστειλε μήνυμα και προς την κοινωνία ότι «είμαστε παρόντες» και προς τους δράστες πως «η απάντησή μας θα είναι άμεση και αποφασιστική».

Δεν θα επιτρέψουμε, είπε ο κ. υπουργός προστασίας του πολίτη, να μετατραπεί η χώρα «σε επικράτεια του φόβου» και διαβεβαίωσε πως «οι θρασύδειλοι δολοφόνοι θα συλληφθούν και θα παραδοθούν στη Δικαιοσύνη».

Η κα υπουργός υγείας επίσης εξέφρασε και εκείνη την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή της στους τραυματίες και στους οικείους τους...

τα παραπάνω αποτελούν μια πιστή αντιγραφή από εδώ,

(υποσημείωση: σε αυτό το  εδώ ο υπουργός προστασίας του πολίτη δεν αναφέρεται στους πολίτες της φωτογραφίας)

Είδα κάποτε μια μέλισσα πνιγμένη στο μέλι και κατάλαβα

από την "Αναφορά στο Γκρέκο" του Ν. Καζαντζάκη
Ο Ν. Καζαντζάκης πέθανε σαν σήμερα πριν 52 χρόνια

στη λωρίδα της ΓΑΔΑ

Σκέφτομαι τα πρόσφατα γεγονότα των Εξαρχείων και την κατάληψη της περιοχής από εκατοντάδες κρανοφόρους, γνωστούς αλλά -παρανόμως- άγνωστους αστυνομικούς. Παρακάμπτω το ότι κάποιος διέταξε τη παρουσία τους εκεί έχοντας συγκεκριμένες προθέσεις, το ότι οι ίδιοι παραμένουν απαίδευτοι και ανεκπαίδευτοι και το ότι αποτελούν το κατώτερο κρίκο μιας αλυσίδας με βεβαρυμένο ιστορικό και καταπιεσμένα ένστικτα. Θέλω να περιοριστώ στη δράση τους και στο τρόπο που επικοινωνούν αυτό που είναι με την υπόλοιπη κοινωνία.

Η προάσπιση της νομιμότητας έχει γι' αυτούς αντικατασταθεί από το αυτονόητο δικαίωμα του οπλισμένου, το "έτερο" είναι ποινικοποιημένο από μια ιδιότυπη αίσθηση δικαίου, και η νεολαία -η ίδια η πηγή στρατολόγησής τους- το βασικό πεδίο άσκησης της δικής τους δικαιοσύνης. Μόνο που δεν είναι εκεί για να διακρίνουν τον ένοχο απ' τον αθώο. Η αποστολή τους, δηλαδή η άνευ όρων και προϋποθέσεων καταστολή, μοιάζει  και αυτή να είναι αλλοτριωμένη, σαν να μην έχουν και οι ίδιοι επαφή με αυτό το "ιερό" τους λειτούργημα. Η εξουσία τους ποτέ τα τελευταία χρόνια δεν ήταν τόσο καθορισμένη, μα η ουσία αυτής τόσο ακαθόριστη.

Αλλά γι' αυτούς, η διά του τρόμου επιβολή αυτής της ακαθόριστης εξουσίας μοιάζει να είναι η ουσία, το θεμέλιο όλης τους της ύπαρξης, το σημείο αναφοράς που παρέχει τον ύστατο νοηματικό τους ορίζοντα, κάτι για το οποίο αξίζει να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους. Αλλά, κατά ένα μαγικό τρόπο, το μόνο που υπάρχει πραγματικά δεν είναι η επιβολή,  είναι μόνο αυτά τα άτομα και η δραστηριότητά τους.

Και όπως θα έγραφε ο Λακάν, αυτό δεν είναι μια βαθιά αλήθεια με την οποία οφείλω να ταυτιστώ, αλλά μια αφόρητη αλήθεια με την οποία πρέπει να μάθω να ζω.

το πάθος για τη λευτεριά είμαι δυνατότερο απ' όλα τα κελιά

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΟΥ

Μερικούς μήνες μετά την οριστική παραγραφή απ' την βουλή των οικονομικών σκανδάλων, και το μόνο θύμα της βίαιης καταστολής του αστικού κράτους που κρατούταν ακόμα προφυλακισμένος (στα απάνθρωπα κάτεργα του Μονάχου) ήταν ο σύντροφος Μιχάλης Χριστοφοράκος. 

Ο Μ. Χριστοφοράκος το καλοκαίρι που μας πέρασε, αντί να απολαμβάνει τις ετήσιες του διακοπές στη μαγευτική Κοπακαμπάνα, έπεσε θύμα του τυφλού κύματος συλλήψεων και βιαιοπραγιών και της συνηθισμένης τακτικής εκφοβισμού και τρομοκράτησης των επιχειρηματιών αγωνιστών που είχαν ξεχυθεί δωροδοκώντας στα υπουργικά γραφεία. Εβδομάδες ολόκληρες, η επιλεκτική «δικαιοσύνη», που επέτρεψε σε «αθώους» να βγαίνουν από τη φυλακή μετά από 45 μόνο μέρες απεργίας πείνας, που κυνήγησε λυσασμένα τους αγνούς εξολοθρευτές της κακιάς Κωνσταντίνας Κούνεβα, που βασάνισε, και κακοποίησε τίμιους αγωνιστές των εθνοσωτήριων φασιστοσυμμορίων και τους αφαίρεσε κάθε δικαίωμα να δολοφονούν ανενόχλητα μετανάστες, αυτή η δικαιοσύνη τολμούσε να κρατά φυλακισμένο το σύντροφο Μιχάλη και καταργώντας κι αυτή ακόμα την αστική «νομιμότητα» του προκαλούσε επικίνδυνη για το νέο του κούρεμα κλειστοφοβία ώστε να μη μπορούσε να κοιμηθεί και να μη μπορούσε να φαει. Ήταν πολύ ανήσυχος και είχε κρίσεις πανικού. Για να περνάει το χρόνο του, αυτός ο τίμιος αγωνιστής των επιχειρηματικών συμφερόντων, διατηρούσε αλληλογραφία με την αγωνίστρια  Πάρις Χίλτον, ενα ακόμα θύμα του ταξικού χαρακτήρα της σύγχρονης δικαιοσύνης, που πέρασε 45 ολόκληρες μέρες και αυτή στη φυλακή. 

Είναι προφανής η προσπάθεια εξόντωσης του Μ. Χριστοφοράκου, που στο πρόσωπό του (όπως και πολλών διωκόμενων επιχειρηματιών) η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί προσπαθούν να πάρουν τη ρεβάνς από την αναγκαστική μείωση των ποσών της μίζας λόγω της παγκόσμιας κρίσης. Και τώρα πια, σε αυτή τη νέα αρχή, όλοι εμείς πρέπει να σταθούμε δίπλα του, για να τον βοηθήσουμε στον αγώνα για τριφυλλή ζωή, για να αποτρέψουμε παρόμοιες εξοντωτικές πρακτικές του κράτους απέναντι σε κάθε αληθινό καπιταλιστή αγωνιστή.

ΝΑ ΑΘΩΩΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ SIEMENS

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΠΑΡΙΣ ΧΙΛΤΟΝ

Οργάνωση Ελλήνων Καπιταλιστών

 

Άγιοι μεγαλομάρτυρες του έθνους πρεσβεύσατε υπέρ ημών

(Και πάλιν· έσομαι πεποιθώς επ' τώ προηγηθέντι postιω)

Ως πολίτης αυτoύ του κράτους κατανοώ πλέον πλήρως πως δεν έχουμε ανάγκη από ορθολογιστικές αποδείξεις για το αν η πίστη μας σ' αυτή τη χώρα είναι αληθινή. Κάθε τρομακτική φαντασίωση κοσμικότητας εξαφανίζεται και διαλύεται πριν ακόμη αυτή φθάσει στην καρδιά μας και τη μολύνει.

Υπέρ της χώρας ταύτης και των πίστει οικούντων εν αυτής, του Κυρίου δεηθώμεν. Έχει μείνει κάτι άλλο;

τη φώτο τη "δανείστηκα" από εδώ

 

Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου

Στο ανακαινισμένο πρεσβυτέριο της βουλής, με την βοήθεια και τη χάρη του Θεού, τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου και τις ευλογίες και την άδεια των ταπεινών ιερών μας πατέρων, προς εδραίωση της πίστης μας στο πρόσωπο του Πανοικτίρμονα Θεού, που μας παρέχεται από τα ένδοξα και θαυμάσια που ζούμε σε αυτό το τόπο με την μεσιτεία των παμμεγίστων μας κοινοβουλευτών, ορκιστήκαμε προς δόξα και μαρτυρία θεού στη διατήρηση του συντάγματος και την υπεράσπιση της κοσμικότητας του ανεξίθρησκου κράτους μας.

Μετά την ακολουθία του αγιασμού οι βουλευτές, κατόπιν τέλειας αποχής τροφής και ποτού από του δείπνου ή του μεσονυκτίου της προηγούμενης ημέρας μέχρι της αναλήψεως των καθηκόντων τους, έλαβαν αγιασμό προς ίαση πνευματικών και σωματικών νόσων των ίδιων και των ψηφοφόρων τους.

με αγάπη Χριστού

απ' το ναό της δημοκρατίας

κυκλοφορούν ανάμεσά μας

δες αυτή τη τρομακτική ταινία του ενός λεπτού:

η μέρα ψυχικής υγείας υπάρχει για να τονίζει ότι κάποιες διαφορετικότητες εξακολουθούν περισσότερο "διαφορετικές" από ότι κάποιες άλλες. Ο τρελός του χωριού είναι σήμερα ο ψυχωτικός της κεντρικής πλατείας, αυτός ή αυτή με το ατημέλητο ντύσιμο και τα αχτένιστα μαλλιά που κυνηγά μοναχικά τους δαίμονές του/της πότε ξορκίζοντάς τους με λόγια, πότε αφημένος/η στο οδυνηρό αποτέλεσμα της κυριαρχίας τους. Ευτυχώς, καμιά προκατάληψη δε ξεπερνιέται καλύτερα από αυτή όπου μεσολαβεί η επαφή. Ένα άγγιγμα στον ώμο και μια φιλική κουβέντα, η τυπική ανθρώπινη επαφή δηλαδή, είναι ο  πιο απλός τρόπος και ο πιο αποτελεσματικός για να καταλάβεις ότι ο "σχιζοφρενής της γειτονιάς σου" δεν είναι μόνο ο ψυχάκιας που σε διασκέδαζε με τα καμώματά του ή  ο περίεργος που στο διάβα του άλλαζες με φόβο το πεζοδρόμιο.

η 10η Οκτώβρη είναι η παγκόσμια μέρα ψυχικής υγείας