Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα remember remember the 6th of December. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα remember remember the 6th of December. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

6.12.12

για να θυμάμαι την 6η Δεκέμβρη



Σαν να γίνεται τώρα. Ήμουν στους πρώτους μήνες της εγκατάστασής μου στο Λονδίνο. Η έκτη Δεκέμβρη του 08 ήταν η αφορμή που ζητούσε να αφεθεί στην αποτυχία της η διαρκής μου προσπάθεια να απαγκιστρωθεί η σκέψη από τα δεδομένα της πατρίδας που συνειδητά άφηνα πίσω. Η φωνή της στο τηλέφωνο ήταν διαφορετική απ' τη συνηθισμένη. Είχε κάτι από την απόγνωση του τετελεσμένου και μαζί την αγωνία για το επικείμενο παρανάλωμα. Τι συνέβη; τη ρώτησα. Μου εξήγησε. Νομίζω ότι πρέπει να κατέβεις στο κέντρο, της αποκρίθηκα, ίσως στη πιο ανθρώπινη των αντιδράσεων που θα μπορούσα να θυμηθώ από εκείνη τη περίοδο. Έχω ήδη κανονίσει, μου απάντησε, επιβεβαιώνοντας πως η ζωή επανέρχεται ασύνειδα μα δυναμικά μετά τη συντριπτική επιβολή ενός κορκονέα απέναντί της. Τέσσερα χρόνια μετά, διαβάζω παντού κείμενα με παρόμοιες αναμνήσεις από τις πρώτες στιγμές της διάδοσης της τραγικής είδησης. Σαν η ανασυγκρότηση της μνήμης να είναι η μόνη στήριξη στη δίνη της απελπισίας, σαν η θύμηση να αποτελεί το μόνο στέρεο έδαφος που μας έχει απομείνει. Μου είναι πλέον σαφές. Το πιο ανησυχητικό σε μια ημερομηνία είναι όταν αυτή γίνεται επέτειος.

 Ο Δεκέμβρης σε αυτό το μπλογκ εδώ


6.12.11

δε ξεχνώ


Κι όχι αυταπάτες προπαντός.
Το πολύ ‐ πολύ να τους εκλάβεις σα δυο θαμπούς προβολείς μες
την ομίχλη
Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη: ζω.
«Γιατί» όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος,
«Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες
Κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα».
Έστω.
Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.



Του Μανόλη Αναγνωστάκη. Παλαιότερες σκέψεις μου με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου  εδώ.

12.10.10

ένα ποντίκι στη σούπα τους

Για την οικογένεια, οι ποινές των μπάτσων-δολοφόνων αποτελούν την εξιλέωση. Γι' αυτό και όσο αυστηρές και να είναι ποτέ δε θα υπάρξουν αρκετές, διότι ο δεκαπεντάχρονος γιος θα βρίσκεται για πάντα θαμμένος στο χώμα. Για αυτή την οικογένεια η κατάχρηση της αυστηρότητας ποτέ δε θα είναι και κατάχρηση της εξουσίας. Για τους μπάτσους-δολοφόνους, οι ποινές ίσως να αποτελέσουν "πεπρωμένο καλύτερο και από εκείνο των εργατών" -όπως θα έγραφε ο Φουκώ. Ως ένοχοι δε θα μπορούν να βλάψουν πια και -τι χαρά!- γλυτώνουν με ανακούφιση αυτό που ως μπάτσοι επέβαλαν με το θεσμοθετημένο τους ρόλο: το σφετερισμό του σώματος και την εγγραφή των αποτυπωμάτων της εξουσίας πάνω σε αυτό (όπως πάλι θα έγραφε ο Φουκώ). Για τη κοινωνία όμως, τι διάολο σημαίνουν αυτές οι ποινές; (και βέβαια, τι θα έγραφε εδώ ο Φουκώ;)

πίνακας: λεπτομέρειες από "τον τιμωρημένο γιο" του Jean Baptiste Greuze (μουσείο Λούβρου, 1778)

22.8.10

διαβάζει "Κορκονέας" μεταφράζει "Γρηγορόπουλος";

παρακινούμενος από τη χαριτωμένη παρέμβαση αυτού του αγαπητού μπλογκ σε μια πρόσφατή μου ανάρτηση, που ανέδειξε το χιούμορ των διαδικτυακών αυτόματων μεταφραστών, σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω τον google translator σε μερικές αναρτήσεις για να δω τι ακριβώς διαβάζει ένας περίεργος αγγλόφωνος όταν βρίσκεται εδώ μέσα. Για να ανακαλύψω τελικά το παρακάτω:


Ο μεταφραστής της google όταν διαβάζει "Κορκονέας" το μεταφράζει "Γρηγορόπουλος"

Στ' αλήθεια, το τραγικό συναπάντημα ενός άτυχου δεκαπεντάχρονου με τον μπάτσο δημιουργεί αντίστοιχους συνειρμούς στο συλλογικό ασυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και αυτή τη  κατάφωρη θλίψη σε μια οικογένεια που το όνομά της καταδικάστηκε να συνυπάρχει με ενός κορκονέα σε κάθε του μνημόνευση. Δε μπορώ ακόμα να φανταστώ το ηθικό βάρος της σημειολογίας του λήμματος "κορκονέας" σε κάποιο μελλοντικό λεξικό, αλλά η μεγαλύτερη πολιτισμική εξέλιξη των τελευταίων ετών, η google, υπενθυμίζει με κυνισμό στο δικό της λεξικό πως η μοντέρνα διαδικτυακή εποχή δεν αποδέχεται τον πρωτογονισμό της άρνησης, ως μηχανισμού άμυνας, μπρος σε αυτή την εφιαλτική σύνδεση των ονομάτων. Μα αν η τεχνολογία καταδεικνύει αυτή την αδάμαστη αλήθεια, μένει στη κοινωνία να αποδείξει πως είναι ικανή να της αποδώσει το φορτίο που θα την απαλλάξει από τις ενοχές της. 

10.12.09

θυμάμαι, θυμάμαι την 6η δεκέμβρη (μέρος τέταρτο)


παραθέτω παραφρασμένο ένα απόσπασμα του Χένρυ Τζέημς που συνοψίζει, θεωρώ, την μετά το δεκέμβρη εποχή: "Είμαστε μερικοί από τους χιλιάδες νεαρούς κάθε κοινωνικής τάξης, που μέσα στο μυαλό τους ζυμώνονται ιδέες.... Τίποτε απ' όλα αυτά που μας αφορούν δεν είναι πρωτόφαντο. Είμαστε πολύ νέοι και ξέρουμε ελάχιστα  πράγματα... Έχουν περάσει ελάχιστοι μήνες από τότε που αρχίσαμε να συζητούμε τις δυνατότητες της κοινωνικής επανάστασης... Είμαστε απλές σταγόνες μέσα στη σκοτεινή απεραντοσύνη του λαού. Το μόνο που ισχυριζόμαστε είναι πως έχουμε καλή πίστη και τεράστια επιθυμία για την εφαρμογή της δικαιοσύνης...".
Ο μύθος που δε προστέθηκε στην εξέγερση του δεκέμβρη είναι αυτός του τι είδους κοινωνία απαιτούμε. Η εξέγερση χωρίς συγκεκριμένους στόχους και οργάνωση, χωρίς στρατηγική, αυθόρμητη αλλά ασυνάρτητη, και υπέρμετρα συκοφαντημένη ήταν επόμενο να μη συνεχιστεί. Έστω και έτσι όμως, έριξε τους σπόρους της. Και ο καινούργιος κόσμος που άνοιξε είναι αβέβαιος, αδιερεύνητος και ανησυχητικός. Μα και ταυτόχρονα ανοιχτός, εξωστρεφής, γνώστης ότι ο φόβος εδώ δεν βρίσκεται από τη πλευρά όσων απαιτούν.

Σ' αυτό το κόσμο μπορεί πλέον να συμβεί οτιδήποτε, οπουδήποτε, οποτεδήποτε από οποιονδήποτε.

βιβλίο: Χένρυ Τζέημς, Πριγκίπισσα Καζαμάσιμα, εκδ. ενάλιος, Αθήνα

8.12.09

και γιατί να μην ανήκουν σε μας (αυτές οι νυχτες);


Αναρωτιέμαι αν θα γίνει η 6η δεκέμβρη μια νεά 17 νοέμβρη, μια επέτειος, μια ημερομηνία που σε 20 χρόνια δεν θα αφορά τους 15χρονους της εποχής. Θα ήλπιζα όχι. Θα ήθελα η 6η δεκέμβρη να είναι η αφορμή της μαζικής απαίτησης και όχι της μαζικής μνήμης. Η κρατική καταστολή και βία δολοφόνησε τον Αλέξη, αλλά η βία, η ασυλεία της άρχουσας τάξης, η κοινωνική αδικία, η οικολογική καταστροφή, ο φασισμός, ο ορθόδοξος συντηρητισμός, όλα αυτά που μας κάνουν να θέλουμε να εξεγειρόμαστε, υπάρχουν ακόμα σε αυτή τη χώρα και  θα συνεχίσουν να καταπιέζουν αφόρητα τους ίδιους ανθρώπους που εξεγέρθηκαν τότε.



7.12.09

σε ποιον ανήκουν αυτές οι νύχτες;



οι μερικές χιλιάδες που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις ανήκουν στη κατηγορία του "παρεπιπτόντως". Η κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται την ύπαρξή τους από σπόντα και η ορθή λογική ψάχνει τη θέση της στους δρόμους. Γιατί στη πράξη ο δημόσιος χώρος που της ανήκει είναι κατειλλημένος από μπάτσους και αντί-μπάτσους. [Αντιλαμβάνομαι το άκομψο του αντι-μπάτσου, αλλά δε μπορώ να λογαριάσω στον αναρχικό την προβοκατόρικη βία (εκτός από τους τυφλούς οπαδούς του Νετσάγιεφ βεβαίως-βεβαίως), ούτε να του καταλογίζω τόση μαζεμένη βλακεία, αλλά πώς αλλιώς να τους ονομάσω;]. Το δίλημμα που θέτει κάθε πλευρά είναι σαφές: ή βρυκόλακας ή λυκάνθρωπος. Θέση για ορθολογισμό και λαϊκές απαιτήσεις δεν υπάρχει. Ο αγώνας απαιτείται να είναι τριπλός: μπάτσοι-αντιμπάτσοι και η συν αυτοίς προκατάληψη.

6.12.09

θυμάμαι, θυμάμαι την 6η δεκέμβρη (μέρος τρίτο)

Ο δεκέμβρης κατέδειξε ότι ο συγχρονισμός με την εποχή και τον υπόλοιπο κόσμο βρίσκει την ελληνική νεολαία πολλά βήματα πιο μπροστά από αυτούς που τη κυβερνούν ή την αντιπροσωπεύουν.  Ειδικά η σχέση της αριστεράς με τη νεολαία, από το δεκέμβρη και μετά, έχει αποκτήσει τη σημειολογία του flαsh disc του κρατικού προϋπολογισμού. Αυτό που για μερικούς αποτελεί  "πρωτοπορία" είναι στη πραγματικότητα μια ρουτίνα της καθημερινότητα ενός δωδεκάχρονου.
Η παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν ασαφής, άτολμη και ετεροχρονισμένη, κατέδειξε ότι η πολιτική των καλών προθέσεων και της ηθικής συμπαράστασης  έχουν τεθεί οριστικά πλεόν στο περιθώριο από τη κοινωνία. Αν δε μπόρεσες  να δώσεις πολιτικό νόημα στο αδρό δεκεμβριανό ξέσπασμα, ακόμα και όταν οι φωτιές έπαψαν να καίνε, αν δε μπόρεσες να εγκολπώσεις ουσιαστικά την οργή και να θέσεις το πολιτικό πρόταγμα μιας τέτοιας εξέγερσης, πώς  επιμένεις ότι  εσύ θα είσαι αυτός που κάποια στιγμή θα το κάνει; Και δεν είναι  ούτε η ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον σου από  δημοσιογράφους και τα αφεντικά τους, ούτε οι απανωτές ήττες στις εκλογές. Είναι η εκ νέου εσωστρέφεια, η παρατεταμένη αδυναμία έκφρασης ενός ολόκληρου χώρου, σε μια περίοδο που η κοινωνία άνοιξε πάλι και ζητά να εκφραστεί και να επικοινωνήσει.
Το ΚΚΕ, από την άλλη, ήταν όπως πάντα σαφές: Εμείς δεν. Ζούμε σε μια δική μας, ξεχωριστή κοινωνία και σε ένα δικό μας ιδιόκτητο χώρο. Σαν το χώρο που με ζήλο περιφρουρούν όταν βρίσκονται στο δρόμο. Για να πάρουν τα εύσημα από την αυριανή γι' αυτό. Έχουν δικαίωμα να ζουν στο δικό τους κόσμο, αλλά το να στοχοποιούν ένα κίνημα εν τη γεννήσει του, αυτό  πάει πολύ. Αλλά αφού το παράσημο της αυριανής δεν τους κάθεται σα βάρος στη συλλογική τους συνείδηση, εμένα δε μου πέφτει λόγος.
Οι υπόλοιπες αριστερές, τυπικές και τίμιες απέναντι σε αυτό που εκφράζουν, και γι' αυτό ίσως τόσο απομακρυσμένες από τη συνείδηση του κοινωνικού κομματιού στο οποίο απευθύνθηκαν, τρέξανε και αυτές ασθμαίνουσες πίσω από τη λάβα που κύλαγε και έκαιγε, πιο πολύ ζητώντας να πάρουν παρά να δώσουν.
Και μένει ο αντιεξουσιαστικός χώρος, που είδε αυτή τη χρονιά τους φιλικά προσκείμενους προς αυτόν να πληθαίνουν. Καθόλου τυχαίο. Η αντισυστημική δράση (καταλήψεις σχολών, δημόσιων κτιρίων, πολιτιστικών κέντρων, δημαρχείων, με ανοιχτές συνελεύσεις, με συγγραφή πλήθους συνθημάτων και κειμένων, με παρεμβάσεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και δελτία ειδήσεων, με ολιγόλεπτες διακοπές παραστάσεων σε θέατρα, με συνελεύσεις, συναυλίες και  γιορτές δρόμου) που είναι και η δράση του χώρου αυτού, από το δεκέμβρη και μετά υιοθετήθηκε από περισσότερο και "ανυποψίαστο" κόσμο. Καθόλου τυχαία έτσι, η ακραία στοχοποίησή του και η -επί της ουσίας- ποινικοποίησή του. Βέβαια, ένα κομμάτι του συνειδητά χρησιμοποιεί τη βία, που είναι τυφλή και κατ'  εμένα άσκοπη, και αυτό δίνει λαβές για περαιτέρω στόχευση. Κάτι που εν τέλει καταλήγει δυναμίτης για ολόκληρο το οικοδόμημα πολιτικής ζύμωσης, εξωστρέφειας και δράσης που ορθώθηκε ένα χρόνο πριν.


3.12.09

θυμάμαι, θυμάμαι την 6η δεκέμβρη (μέρος δεύτερο)


Ο δεκέμβρης αφήνει πίσω του τρεις τουλάχιστο "μύθους" που προσφέρουν στηρίγματα στις σκέψεις όσων πραγματικά επιθυμούν ουσιαστική, κοινωνική αλλαγή στο τρόπο που ζούμε και σχετιζόμαστε.
Πρώτος είναι ο ο μύθος της επιτυχημένης εξέγερσης:
Άλλο η εξέγερση και άλλο η διαχείριση των αποτελεσμάτων αυτής. Η εξέγερση συνέβη, είναι γεγονός, "γιορτάζουμε" ήδη ένα χρόνο από όταν αυτή πραγματοποιήθηκε. Ένα σημαντικό κομμάτι όσων εισπράττουν τη βία στη καθημερινότητά τους, όσων η φωνή τους θάβεται απ' τον κυρίαρχο γενικευμένο συντηρητισμό και καταπιέζεται απ' τη κοινωνική αδικία κατάφερε και ύψωσε το ανάστημά του, φανέρωσε τη δύναμη που κρύβει μέσα του.  Αυθόρμητα, άμεσα, μαζικά. Και βέβαια, η εξέγερση δεν περιλαμβάνει απαραίτητα στο νόημά της τη χρονική διάρκεια. Μοιάζει περισσότερο με ένα ισχυρό φυσικό φαινόμενο, ένα μεγάλο σεισμό ή ένα ηφαίστειο, μια απρόσμενη και ακαριαία παροχεύτεση καταπιεσμένης ενέργειας που μετά από αυτή τα πράγματα δε μπορεί να είναι ίδια.
Δεύτερος είναι ο μύθος του πού γίνεται η εξέγερση:
Σε αυτή τη χώρα, η εξέγερση δε γίνεται μόνο στα σπουδαστήρια των φιλοσόφων, στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων, στα πληκτρολόγια των μπλόγκερ, στα επετειακά αφιερώματα του πολυτεχνείου από τη τηλεόραση. Γίνεται πια και στους δρόμους.
Τρίτος είναι ο μύθος της υπονόμευσής της από "σκοτεινούς και συνομώτες επαναστάτες":
Η εξέγερση χρειαστηκε μόνο μια πιστολιά για να πυροδοτηθεί, πιστολιά όχι όμως της 17Ν ούτε του Επαναστατικού αγώνα ούτε της Σέχτας ούτε κανενός άλλου χρόνιου αυτόκλητου υπερασπιστή των αδικημένων. Όλα οργανώθηκαν στα φανερά και όλα συνέβησαν δημόσια. Οι κουκούλες δεν φορέθηκαν από όσους πραγματικά εξεγέρθηκαν. Γιατί η ατομική συνείδηση  εξακολουθεί να ενυπάρχει μέσα μας, το κοινωνικό ένστικτο του εδώ και τώρα μπορεί ακόμα να διεγείρεται όταν προκληθεί, η αίσθηση της κατάλληλης στιγμής είναι όντως φύση του ανθρώπου. Και η χειραφέτηση αποδεικνύεται τελικά μια προσωπική διαδικασία.

2.12.09

θυμάμαι, θυμάμαι την 6η δεκέμβρη (μέρος πρώτο)


Ο δεκέμβρης ήταν η εξέγερση της νεολαίας. Οι κοινωνικές τάξεις και διαβαθμίσεις ή οι εργασιακές συντεχνείες (δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιώτες, αγρότες, εργάτες) στη πραγματικότητα απείχαν, περιοριζόμενες σε προφορικές δηλώσεις συμπαράστασης μέχρι να σιγήσουν οριστικά κάτω από τη τρομοκρατία των δελτίων.
Θεωρώ ότι η εξέγερση του δεκέμβρη ήταν μια σαφής (έστω και ασυνείδητη) εκδήλωση της απαίτησης επανακαθορισμού του ρόλου και των σχέσεων της νεολαίας μέσα στη κοινωνία.
Οι φοιτητές, με το μαζικό τους κίνημα των περασμένων ετών, έχουν ήδη επιχειρήσει  την έξοδο απ' το πανεπιστήμιο-νεκροταφείο που δεν αγαπούν, δεν υπερασπίζονται πραγματικά και στο οποίο από το δίπολο ελευθερία ιδεών και γνώσεων, η γνώση έχει ξεχαστεί και οι ιδέες λιμνάζουν στο όνομα του αυτονόητου δικαιώματος. Οι μαθητές πάλι έχοντας στο παρελθόν απορρίψει με τις δυναμικές τους καταλήψεις τη σχολική αγγαρεία και τη βίαιη κατάργηση του ελεύθερου χρόνου τους από τη παραπαιδεία, είναι σε θέση να αντιληφθούν αυτό που τους περιμένει.
Αλλά η εκρηκτικότητα και η βιαιότητα των φοιτητών και των μαθητών τον δεκέμβρη ήταν κάτι παραπάνω από τη συνισταμένη των εκπαιδευτικών τους προβλημάτων που βρήκαν διέξοδο με τη δολοφονία του συμμαθητή τους. Γιατί στο άμεσο μέλλον, φοιτητές και μαθητές θα πάρουν και αυτοί τη θέση που τους έχει φυλαχτεί σε αυτό το ιδιότυπο "επιστημονικό προλεταριάτο" που αυτή η χώρα, μεθοδικά και συστηματικά, επιμένει να δημιουργεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δρόμοι του δεκέμβρη κατέλήφθησαν και από ανθρώπους ανώτερου και ανώτατου μορφωτικού επιπέδου, με κατάρτιση και τεχνογνωσία, καινοτόμα σκέψη και εμπειρία, χαρακτηριστικά που η κοινωνία τα έχει ανάγκη αλλά αρνείται ή αδυνατεί να τα αξιοποιήσει.
Αυτού του είδους οι προλετάριοι, επί χρόνια εισπράτουν το αντιφατικό μήνυμα της αναγκαιότητας της μέγιστης δυνατής εκπαίδευσης και της ταυτόχρονης απόρριψης της επένδυσης αυτής από τη κοινωνία που καλούνται να υπηρετήσουν. Και δεν είναι ούτε κανονικοί μισθωτοί ούτε πρόσβαση έχουν στα μέσα παραγωγής, αφού η γνώση, η τεχνολογία και η έρευνα (τα μέσα παραγωγής που τους αντιστοιχούν δηλαδή) σε αυτή τη χώρα παρασιτούν, υπολειτουργούν ή απλά δεν υπάρχουν. Έτσι, αυτοί οι προλετάριοι, στη πλειοψηφία τους παρασιτούν και οι ίδιοι και υπολειτουργούν, αναλαμβάνοντας παράταιρους και αντιπαραγωγικούς ρόλους στις κοινωνικές διαδικασίες. Η απώλεια του ρόλου τους στη κοινωνία τελικά θα τους αλλοτριώσει και θα τους κάνει να χάσουν τη ταξική τους συνείδηση, ευνοώντας τη κατάσταση που ήδη επικρατεί. Ίσως μάλιστα να μην είναι μακριά και ένα «λούμπεν επιστημονικό προλεταριάτο» που να προσπαθεί να επιβιώσει με ευκαιριακές εργασίες μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας!
Αυτή η εξέγερση έδειξε τις "επαναστατικές" δυνατότητες μιας καινούργιας κοινωνικής κατηγορίας ανθρώπων που στη πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Και αν ακόμα αυτό δεν το έχουν συνειδητοποιήσει, αυτή η κοινωνία και το κράτος που την αντιπροσωπεύει κάνουν τα πάντα ώστε σύντομα να γίνει συνειδητό. Ο αυθορμητισμός, η έκρηξη και η παρατεταμένη πολιτική ζύμωση έξω από κομματικές καθοδηγήσεις μιας ακόμα μεγαλύτερης μερίδας αυτής της νεολαίας  κρατάει τη σπίθα αναμμένη. Αυτό είναι το πολιτικό νόημα που αποδίδω στην εξέγερση του δεκεμβρίου και γι' αυτό θεωρώ ότι αυτή η εξέγερση ήταν μια ειδική, ξεχωριστή περίπτωση κοινωνικής ανταρσίας.


25.11.09

με ενδεχόμενο δόλο


Η ελληνική τηλεόραση και οι φυλλάδες-παραφυάδες της αρχίζουν να το κάνουν σαφές από νωρίς: Όσο προχωρούμε προς την 6η Δεκέμβρη και τη δίκη του Γενάρη, η αξία της ζωής θα εξισώνεται με την αξία της βιτρίνας του πολυκαταστήματος, η τραγωδία θα γίνεται τραγωδία του δράστη, οι δράστες θα μετατρέπονται σε θύματα και η δολοφονία σε τραγικό περιστατικό. Η κοινωνία θα χρειαστεί να πολωθεί, όχι όμως προς την απαίτηση της δικαιοσύνης. Το δίπολο της προπαγάνδας οφείλει να είναι "κοινωνία εναντίον αντι-εξουσιαστών", και η πρώτη να παρακολουθεί τρομοκράτημένη μέσα από τους δέκτες την αιμοσταγή και αποτρόπαια δράση των δεύτερων. Και η  δικαιοσύνη θα συνεχίσει να περιφέρεται, όχι όμως από πόλη σε πόλη, μα μέσα στη συνειδησιακή σύγχιση των εξαπατημένων τηλεθεατών.
Σε αυτή την υπόθεση, δικανικά η πρόθεση είναι ήδη ενδεχόμενος δόλος. Στη κοινωνία όχι ακόμα όμως. Γι' αυτό και η λογική και το νόημα των λέξεων θα καταπονηθούν πολύ το επόμενο διάστημα. Και οι δημοσιογράφοι δε θα σταματήσουν να εργάζονται για τα αφεντικά τους μέχρις ο δόλος να εξοστρακιστεί και αυτός στη τραγική του αμέλεια.


9.4.09

the kids are all riot

δεν αναρωτιέμαι για τη σιωπή της βρετανικής κοινωνίας απέναντι στη νέα δολοφονία πολίτη απ' την αστυνομία, γιατί νιώθω ακομα την αιμωδία στα άκρα μου από τον εκκωφαντικο της απόηχο

ίσως αμυντικά, ίσως για να βεβαιωθώ πως ακόμα δεν έχω πάψει να κατανοώ, χρειάζομαι να αφεθώ για λίγο ξανά στην αναβίωση του περασμένου δεκέμβρη

τότε που μια άλλη κοινωνία, λιγότερο εύπορη, περισσότερο αδικημένη και ως αναμενόμενο, αντιφατικά ασύδοτη, απαντούσε με το μόνο τρόπο που γνώριζε στη πιο ωμή αναπαράσταση της μελλοντικής της εικόνας

έτσι θυμάμαι πως ακόμα υπάρχει ελπίδα, παρόλο που και αυτή στις μέρες μας αφήνεται επικίνδυνα στις δικές της αναβιώσεις

30.3.09

η εκδίκηση της ζωής

Η μαύρη κουκούλα έχει από καιρό τροποποιήσει το νόημά της. Το αυθόρμητο, χειμαρρώδες κίνημα των τελευταίων μηνών, που είναι πιο μεγάλο από τις παρατάξεις που προσπάθησαν να το οικειοποιηθούν και πιο δυνατό απ' τις δυνάμεις που αποπειράθηκαν να το καταστείλουν, ορμώμενο απ' τη νεότητα και την αναγκαιότητα απέναντι στη καταπίεση, αλλοίωσε την ταυτότητά της και ανέτρεψε τον συμβολισμό της (παρά τις φαιδρές προσπάθειες κράτους και παρακράτους για τη συντήρηση του στερεότυπου). Ο τρόμος της εξουσίας μπρος στην ενδυμασία (και η γελοία απόπειρα ποινικοποίησής της) επιβεβαίωσε το νέο της σημαινόμενο: Είναι η ατομικότητα στην υπηρεσία (επιτέλους) του συνόλου.

Γιατί το καλυμμένο πρόσωπο πλέον είναι το κοινό πρόσωπο όσων έχουν φωνή αλλά δεν ακούγονται.
Είναι το πρόσωπο των μαθητών που ακόμα ασθμαίνουν από τη σφαίρα που καρφώθηκε στο θώρακα τον περασμένο δεκέμβρη.
Είναι το πρόσωπο των νέων που το όραμα της ζωής κατέπεσε στο δικαίωμα της επιβίωσης.
Είναι το πρόσωπο των μεταναστών, αλλοιωμένο από τη ταπείνωση της ανθρώπινης υπόστασής τους,
και των φυλακισμένων γιατί η σκλαβιά αποτελεί μόνο την αφορμή για τη σκληρότερή τους τιμωρία.
Είναι το πρόσωπο των εξαρτημένων, και των σχιζοφρενών, που δε θα πάψουν ποτέ να διώκονται απ' τους δαίμονές τους.
Το πρόσωπο των πολιτών, όταν αντικρύζουν τους θεσμούς που εξαιρούν εαυτούς από τη εφαρμογή των νόμων.
Είναι το πρόσωπο όλων εκείνων που βιώνουν την αδικία, που υφίστανται τη ματαίωση, που εισπράττουν τη βία ξανά και ξανά στη καθημερινότητα.
Είναι το πρόσωπο όλων εκείνων που αποφασίζουν να απορρίψουν το μέλλον γιατι απαιτούν το παρόν,
είναι το πρόσωπο καθενός από μας.










Δεν είναι η κουκούλα που προκαλεί τον φόβο στην εξουσία, αλλά αυτή η όψη της αυθόρμητης ενότητας και η σιωπηλή της υπόσχεση μέχρι την αλλαγή.

12.2.09

together we have everything


Σκέφτομαι ότι ένα μεγάλο κέρδος από τα περσινά "Δεκεμβριανά" είναι η απενοχοποίηση στη κοινωνική συνείδηση του αντάρτικου πόλης . Δεν αναφέρομαι βέβαια στη παθολογία της "επαναστατικής" και κάθε άλλης σέχτας που ασχολείται με ντόνατς αλλά σε αυτές τις μικρές ομάδες που αναλαμβάνουν δράση απέναντι στη πραγματικότητα. Η έκρηξη του Δεκεμβρίου έδειξε πως η δημιουργικότητα και η φαντασία όχι μόνο δεν έχουν πεθάνει αλλά έχουν βγει για τα καλά στο δρόμο. Όχι ότι πριν δεν συνέβαινε, αλλά σε μια χώρα εθισμένη στον κομφορμισμό και την Αθλητική Κυριακή, που η συλλογική δράση των κατοίκων της περιοριζόταν στα γήπεδα και στα κομματικά γραφεία, μια αυτόνομη δράση φάνταζε ως περιθωριακή αντίδραση.

Τώρα όμως τα πράγματα είναι αλλιώς. Ακόμα και τα πιο δύστροπα κομμάτια αυτής της κοινωνίας κλείνουν πονηρά το μάτι στις ομάδες που ξεπετάγονται από το πουθενά και θυμίζουν σε όλους πως αν δεν αλλάξουμε εμείς δε θα αλλάξει κανείς, πως η καλύτερη απάντηση στη θλίψη της καθημερινότητάς μας δίνεται από τα κάτω και πως ο καλύτερος τρόπος για να υπερασπιστείς το αυτονόητο είναι να το οικιοποιηθείς. Η - πολυθρύλητη από πολλούς- επανασταση χρειάζεται γόνιμο έδαφος. Τα μικρά αντάρτικα πόλης ανακαταλαμβάνουν για όλους αυτά που είχαν χαθεί αλλά δεν υπήρξαν ποτέ χαμένα. Είναι μια αρχή, τόσο ρομαντική όσο χρειάζεται για να μη χαθεί η ουσία της. Και βέβαια, η παρέμβαση στη καθημερινότητα είναι πολιτική πράξη μόνο όταν συνοδεύεται και από πολιτική πρόταση, διαφορετικά η δράση δε θα διαφέρει σε τίποτα από τον χαρούμενο ξεριζωμό πρασινάδας σε λιβάδι που βόσκουν ανέμελα πρόβατα. Οι σπόροι κάποτε ανθίζουν μόνο αν θυμόμαστε να τους ποτίζουμε!

Τhessaloniki Guerilla Gardeners, Streetpanthers, το "ελευθεριακό" εμπόριο στις λαϊκές, τα λαϊκά γλέντια σε άλλοτε γκετοποιημένες πλατείες, οι αμέτρητες επιτροπές πόλεων και τα δίκτυα, τα άπειρα μπλογκ...

together we have everything!

και μια πρόταση από τα καταστήματά μας: urban painting action, δηλαδή κυριακάτικο εθελοντικό βάψιμο προσόψεων κτιρίων με χαρούμενα χρώματα και την υποχρεωτική συνεισφορά (μόνο σε εργατικά χέρια) των ενοίκων

οι πελάτες μας ψώνισαν και αυτό

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

διάβασε και αυτό

AddThis