μάρτυρες στην αποσύνθεση

Το Φαρμακονήσι είχε ξαναγίνει, έγινε και πάλι τώρα, και θα γίνει οπωσδήποτε και στο μέλλον. Οι τραγωδίες γνωρίζουμε όλοι πως έχουν προαναγγελθεί εδώ και καιρό. Τα συμβόλαια θανάτου που φέρουν ολογράφως τις υπογραφές των εκτελεστών τους έχουν σφραγιστεί ήδη. Και οι εκτελέσεις τους, μνημεία της ανισότητας και της θηριώδους αδικίας σε έναν ανηλεή πόλεμο του καπιταλισμού έναντι των πάντων.

Από τη μία πλευρά, μια καραβιά εξαθλιωμένων, ανυπεράσπιστων, αδύναμων προσφύγων, ανθρώπων απολύτως ευάλωτων που χρήζουν άμεσης προστασίας και πρόνοιας. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και βρέφη. Απέναντί τους η πανίσχυρη μηχανή εξουσίας, από το περίστροφο και τη μπότα του τελευταίου λιμενικού μέχρι την πολιτική ηγεσία ενός κράτους που έχει σφιχταγκαλιάσει το φασισμό. Και πίσω τους η δημοσιογραφία, μνημονιακά και αντιμνημονιακά τσιράκια των εφημερίδων και των δελτίων, υπερασπιζόμενα το καθένα θεσμούς που βρωμάνε περισσότερο και από τα αποσυντιθέμενα επιπλέοντα πτώματα των προσφύγων. Η δικαιοσύνη κλείνει για μια ακόμα φορά τα μάτια. Και οι χριστιανοί, που λίγες μέρες πιο πριν καθάγιαζαν τα νερά με τη ρίψη σταυρών πιστεύοντας ότι έτσι θα καθάγιαζαν και τη βρωμιά του ελληνορθόδοξου σκότους που μας περιβάλει, κοιμούνται ήσυχοι στη γνώση πως τα βρέφη-εισβολείς θα σαπίσουν ωραία ωραία στους πυθμένες του ελληνοπρεπούς Αιγαίου τους. 

Είμαστε σε αυτό το κρίσιμο σημείο όπου -μετά τη συντριβή της αξιοπρέπειάς μας- διακυβεύεται το τελευταίο χαρακτηριστικό που είναι ικανό να μας ξεχωρίζει από τα φυτά και τους τοίχους. Η ανθρώπινη διάστασή μας. Η ικανότητά μας να αντιλαμβανόμαστε το έτερο, το να είμαστε σε θέση να αντιδρούμε στα συναισθήματα του άλλου, να αναγνωρίζουμε την ανάγκη του και να συντηρούμε ένα επίπεδο συνεννόησης όπου θα εξασφαλίζει να ζούμε συγκροτημένα και με ασφάλεια ο ένας με τον άλλο. Σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει ως κοινωνία. Στο πλέον πρωτογονικό, στο πλέον βρεφικό.

Όσοι δεν έχουμε υποκύψει στον τρόμο αυτής της υποστροφής, πιάνουμε τους εαυτούς μας να ανέχονται τους εκτελεστές να γελάνε παραταγμένοι στο απόσπασμά τους, με τη καπνισμένες κάννες στραμμένες προς εμάς, εώς ότου έρθει η σειρά μας για την εκπυρσοκρότηση. Και πίσω μας οι νεκροί, οι ΝΕΚΡΟΙ, να μας ορίζουν τη βεβαιότητα πως η εκπυρσοκρότηση δεν θα αργήσει, καταδεικνύοντας με τα άψυχα σώματά τους ότι οι εκτελεστές είναι αδίστακτοι. Ότι διακατέχονται από μια βαθιά, εγγενή ψυχοπάθεια, αυτή τη χειρότερη μορφή ανθρώπινης συναναστροφής που χαρακτηρίζεται από την απόλυτη απάθεια μπρος τον πόνο, το συναίσθημα του άλλου. Οι ζωές μας έχουν κατακλυστεί, απειλούνται πλέον, από αυτή τη δράκα των μισάνθρωπων, τη συμμορία των ακροδεξιών, την αγέλη των ψυχοπαθών που έχει καταλάβει την εξουσία και που μπρος στην διατήρησή της επιτίθεται μαζικά σε ό,τι διατηρεί ακόμα τον εσωτερικό μας κόσμο ακέραιο.

τι παίρνω μαζί μου από το 2013

Ανυπόληπτη στα μάτια των θεσμών. Εξαπατημένη από τη γενιά που την χρεοκόπησε. Υποτιμημένη από την παιδεία που της προσφέρει το σχολείο. Συκοφαντημένη από τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης. Ματωμένη από το γκλομπ του μπάτσου. Στριμωγμένη από τη μπότα του φασίστα και μαχαιρωμένη απ' το στιλέτο του. Στερημένη, ένα κομμάτι της, ακόμα και ταυτότητας και προσδιορισμού ως πολίτες. Υπνωτισμένη από τη τηλεθέαση της ασημαντότητας. Καταδικασμένη στο χρέος. Εξαναγκασμένη στην ανεργία. Εξωθημένη στην μετανάστευση.  Η γενιά της των 700 που έγινε των 560 και μετά των 400. Συγχυσμένη. Μπερδεμένη. Απογοητευμένη. Θυμωμένη.

Η νεολαία της Ελλάδας.

Πώς θα μπορούσε να προσωποποιηθεί η νεολαία αυτής της χώρας μέσα στο 2013; Ο Παύλος Φύσσας, ο Σερντάρ Γιακούμπ, οι τριάδα των νεκρών από το μαγκάλι, ο Θανάσης Καναούτης, ο Humayun και ο Waqar, η Ζέλντα και η Μέλνικα, η τετράδα του Βελβεντού, ο Κώστας Σακκάς. Και τόσοι ακόμα που τα ονόματά τους θα ξεχαστούν με το που θα ολοκληρωθεί αυτή η ανάρτηση και με το που γυρίσει ο χρόνος, μέχρι η προσωρινή μας συλλογική μνήμη να απασχοληθεί με νέα ονόματα και πρόσωπα το 2014. Θύματα και θύτες σε μια κοινωνία που αναμένει ακόμα τον κρότο της τελικής πρόσκρουσης, κληρονόμοι ενός κόσμου βουρκωμένου στην αμορφωσιά, την κοινωνική αδικία, την ανελευθερία και ακόμα, ενόσω όλα γύρω της έχουν τελειώσει, βυθισμένου στο ελληνορθόδοξο σκοτάδι. 

Και μόνη της αναλαμβάνει το πελώριο κόστος καλούμενη στην εξαναγκαστική της ωρίμανση. Και αναλαμβάνει την ευθύνη, την ΕΥΘΥΝΗ, με τις πράξεις της και όχι με τους γελοίους ισχυρισμούς ή τους παιδιάστικους συναισθηματισμούς των κασιδιάρηδων, των λιάπηδων, των τομπούλογλων και των λοιπών δυναστών της. Είτε εδώ, είτε στη μετανάστευση, με το τρόπο που ο καθένας μπορεί, με τις δυνατότητες και μέσα από τις ανάγκες του καθενός.

Μες στο σκότος μια λάμψη στο 2013:




Καλή νέα χρονιά σε όλες/ους. Λευτεριά και προκοπή.

Κόπανοι της χρονιάς 2013 - Top 10 (μέρος δεύτερο)

Συνεχίζουμε με θέρμη το δεύτερο μέρος της λίστας με τους 10 τοπ κόπανους για το 2013. Το πρώτο μέρος (από το 10 ως το 6) εδώ.  

5. Νότης Σφακιανάκης

Με τις εμπρηστικές του δηλώσεις για τη Χρυσή Αβγή στο 2013, οι άνθρωποι χωρίστηκαν ξανά σε δύο κατηγορίες. Αυτοί που θεωρούν τον Νότη κόπανο και εκείνοι που τον θεωρούν εκφραστή. Ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Ο Νότης είναι ο εκφραστής. Της μαγκιάς της φυλής. Του θράσους του Έλληνα που δε μασάει πουθενά. Του αμόλυντου αίματος. Του πιτόγυρου μέσα στη μερσεντέ και το Καγιέν. Της λευκής πλαστικής καρέκλας. Του λουλουδικού. Με την λεκτική ευφράδεια τύπου Παναγιώταρου. Με τη εκκεντρικότητα ως υπεραναπλήρωση των ελλειμμάτων στη προσωπικότητα, και την αποκατάσταση του συνδρόμου κατωτερότητας ως τη μισαλλόδοξη μεγαλομανία του μικροαστού. Και με αυτή την σοβαρότητα της επαναπλαισίωσης της θεωρίας καταγωγής μας από τους Ελ. Ο Νότης είναι το πολιτισμικό σύμβολο του νεοέλληνα. Και δε θα σβήσει αν δε ψοφήσει και ο τελευταίος που χαρακτηρίζεται έτσι. Εντάξει, είναι και κόπανος. 

4.   Θάνος Τζήμερος, Λένα Διβάνη, Σώτη Τριανταφύλλου και λοιποί νεοφιλελεύθεροι.
Και ο Μπάμπης ο Παπαδημητρίου

Είναι οι άνθρωποι για τους οποίους ο ορθολογισμός αποτελεί αυτονόητο δικαίωμα, και αυτοί που φέρουν την αποκλειστική του αντιπροσωπεία, απαγορεύοντας στον οποιοδήποτε που δεν ασπάζεται τις ιδέες τους να σκέφτεται με βάση τη λογική. Σε πλήρη άνθιση το 2013, κατέδειξαν με σαφήνεια τα βασικά χαρακτηριστικά της ιδεολογίας τους: Η περιφρόνηση του ανθρώπου και ο υποβιβασμός του ως το μέσο για τη κερδοφορία, η λατρεία της ανισότητας, η αποθέωση του ατομισμού ως το υπέρτατο ιδανικό, και ένας βαθύς, ωμός κυνισμός που θα έκανε τη πατρόνα τους, μακαρίτισσα το 2013 Βαρόνη Θάτσερ να τους αγκάλιαζε με υπερηφάνεια. Οι καλύτεροι υποψήφιοι να συνεχίσουν το σοκ και δέος του success story, να μα τον Πάσχο Μανδραβέλη...

3.  Μιχάλης Λιάπης

Ο πρώην υπουργός, που θα μπορούσε να ήταν και πρωθυπουργός αν δεν ήταν γιος γυναίκας απογόνου Καραμανλή και δε στερούταν έτσι το περιβόητο επίθετο, κάλλιστα διεκδικεί θέση και στο τοπ 10 κόπανων της δεκαετίας. Προσοχή όμως. Θα ήταν λάθος να περιορίσουμε την ανάλυσή μας αποκλειστικά στην βλακεία που τον δέρνει. Η συμπεριφορά και η στάση του αποτελεί κάτι περισσότερο από απότοκο ανοησίας. Είναι το αποτέλεσμα πολλαπλών παραγόντων, ενός εκρηκτικού μίγματος μιας φεουδαρχικής αντίληψης της κοινωνίας, του θράσους μιας δήθεν αριστοκρατικής καταγωγής, της υπεροπτικής ψευδαίσθησης της υπερπήδησης του νόμου, του ιστορικού διαρκούς ατιμωρησίας, της ασυδοσίας του πλούτου του, και βέβαια της αλαζονείας της χρόνιας εξουσίας. Πάνω απ' όλα της ασυδοσίας του πλούτου και της αλαζονείας της χρόνιας εξουσίας. Γιατί ο πλούτος και η εξουσία είναι όντως τα απεχθέστερα συμπτώματα της χειρότερης αρρώστιας μιας κοινωνίας. Και όλα αυτά σε καθεστώς κατάρρευσης και παρακμής. Είναι πραγματικό κατόρθωμα τέτοια ξεφτίλα. 

Περισσότερη βλακεία και εξουσία στο ιστολόγιο εδώ.

2.  Φαήλος Κρανιδιώτης και η ομάδα αλήθειας της Νέας Δημοκρατίας

Είναι η πρόγευση του πώς θα ζούμε στην Ελλάδα των επόμενων χρόνων αν η αριστερά δε συντρίψει ενωμένη και αποφασιστικά τα μνημόνια και τους εγχώριους υπηρέτες τους. Το ιδεολογικό περιθώριο, ο σκοταδισμός, η ιδεολογική έκφραση ακαλλιέργητων ενστίκτων μακριά από τον πολιτισμό, η αμορφωσιά, η ασημαντότητα και η μισαλλοδοξία όλα μαζεμένα σε μερικές προσωπικότητες. Δεκαετίες παραδοσιακού ακροδεξιού παρακράτους αναβιώνουν στην εποχή των ηλεκτρονικών δικτύων ενημέρωσης, εμβαπτισμένες στην χρόνια αποευαισθητοποίηση της κοινωνίας στη σαπίλα των ψωμιάδηδων, των καρατζαφέρηδων, των χριστόδουλων και των υπολοίπων ελληνορθόδοξων πατριωτών. Καλύτερα φτωχός και μετανάστης...

1. Ο Αντώνης ο Σαμαράς

Ο εκτελεστής του success story που όλοι βιώνουμε

Ο συνεργάτης του Βενιζέλου

Ο καλύτερος πρωθυπουργός του Κεδίκογλου και ο δεύτερος καλύτερος του Κεφαλογιάννη μετά τον Καραμανλή

Μας αξίζει ό,τι μας συμβαίνει

Κόπανοι της χρονιάς 2013 - Top 10 (μέρος πρώτο)

Τέλος του χρόνου, η εποχή της λίστας. Αναζητώ τους κόπανους του 2013, αφήνοντας την ερμηνεία του κόπανου στο θυμικό και στον αυθορμητισμό με βάση την εμπειρία. Πολλοί από τους κόπανους της λίστας έχουν διαχρονική αξία ως τέτοιοι, και ακριβώς αυτή η διαχρονικότητα κάνει την κατάσταση ανησυχητική. Η κοινωνία για κάποιο λόγο δε μπορεί να τους αφήσει στο περιθώριο. Η λίστα πάντως περιορίζεται στα γεγονότα του 2013.

10.   Γιώργος Τράγκας
Χρόνια σκληρός δεξιός, δουλεύει με μαεστρία για να ξεπλένει τους εγκληματίες της Χρυσής Αυγής. Στη διαβόητη εκπομπή του στο Σκάι στις 7 Απριλίου έδωσε αβάντα σε 4 νεοναζί να μολύνουν με τη βρωμιά τους τη κοινωνία που παρακολουθούσε, κλείνοντας το μάτι της νομιμοποίησης στον συντετριμμένο από τα χρέη μικροαστό, επωάζοντας στα λούμπεν στοιχεία που τον ασπάζονται το δικαίωμα του να δολοφονούν ως σχεδόν αυτονόητο. 

9.   Γιώργος Κατίδης

Ποδοσφαιριστής και τέλειο κατασκεύασμα του εκπαιδευτικού συστήματος και του νεοελληνικού λάιφστάιλ. Αμετροεπής, αλαζόνας, αμόρφωτος, ανιστόρητος αλλά και διάσημος, πλούσιος, χίπστερ και μπαλαδόρος. Το όποιο ταλέντο του το πέταξε στα σκουπίδια το 2013 όχι γιατί ήταν τόσο κόπανος να χαιρετήσει ναζιστικά, όχι γιατί ήταν τόσο ψεύτης ώστε να δηλώσει ότι δεν ήξερε ποιος είναι ο Χίτλερ και τι ήταν οι ναζί αλλά γιατί διατηρούσε τη σοβαρή πεποίθηση ότι όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να ξεπλύνουν τη βρωμιά του φασισμού ως απότοκο μιας κυρίαρχης μόδας. Και δεν είναι παιδί...

περισσότερος Κατίδης στο ιστολόγιο εδώ.


8. Άδωνις Γεωργιάδης

Τον αδικώ που τον εντάσσω εντός των 10 μεγαλύτερων κόπανων της χρονιάς. Στη πραγματικότητα είναι ένας πραγματικός θριαμβευτής αλλά με βάση τις δημοσκοπήσεις είναι ο πρώτος που περνά από το μυαλό των Ελλήνων στην ερώτηση περί κόπανων. Να τον υπερασπιστώ θέλω. Αντιήρωας είναι μέσα στη μνημονιακή λαίλαπα. Αποφασιστικός, δραστήριος, εργατικός και παραγωγικός. Σχεδόν άριστος. Δίκαιη η ανέλιξή του από τον υστερικό, γραφικό τηλεπωλητή και τηλεμαϊντανό μπουμπούκο στον πλέον αξιόπιστο υπουργό της τρόικας. Ιδανικός στο ρόλο που του ανατέθηκε, αυτιστικά ανθεκτικός στις επιθέσεις, άψογος εργάτης των αφεντικών του. Αν βελτίωνε κάπως τις αρχηγικές του ικανότητες και δεν υπήρχε βεβαίως ο Βορίδης θα μπορούσε στο μέλλον να πρωθυπουργεύσει. Πάχυνε λίγο όμως.

7.  Μιχάλης Ταμήλος

Angry Bird με εξωτική προφορά, είχε ήδη από το 2012 ξεφύγει από την ανυποληψία του επαρχιακού βουλευτή αρνούμενος να επεκτείνει τις γνώσεις του αναφορικά με το περιβάλλον λόγω του ότι είναι πολιτικός. Στο 2013 απέδειξε ότι δεν υπήρξε κομήτης και δίκαια μπαίνει στο πάνθεον όσων από εδώ και πέρα η λέξη "κόπανος" θα μας γαργαλάει το υπογάστριο. Πολιτικός ειλικρινής καθώς όντως «την ΝΔ και την κυβέρνηση την βόλευε η Χρυσή Αυγή με τη δράση που έκανε γιατί εκκαθάριζε τους αλλοδαπούς από τις γειτονιές, χωρίς να χρεώνεται πολιτικό κόστος η κυβέρνηση και η αστυνομία», μα πάνω απ' όλα πολιτικός πιστός ιδεολόγος που παλεύει για να μη πάρει ο κουμουνισμός τα σπίτια του κοσμάκη. «Δεν έχουμε κομμουνιστικό καθεστώς για να είμαστε αναγκασμένοι να δώσουμε δουλειά και ένα πιάτο φαΐ στον κόσμο». Αν και προσκείμενος στη γνήσια λαϊκή δεξιά συναγωνίστηκε το 2013 τους νεοφιλελεύθερους σε ορθολογισμό αποθεώνοντας την ατομική υπευθυνότητα στο ζήτημα των μαγκαλιών. Και μη ξεχνάτε, τον έχετε ψηφίσει. 

6. Άκης Τσοχατζόπουλος και Βασίλης Παπαγεωργόπουλος
(και συντόμως Γιώργος Παπακωνσταντίνου)

Ο λόγος που μπαίνουν στο τοπ 10 των κόπανων της χρονιάς του 2013 είναι απλά γιατί αυτοί, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, δε την έβγαλαν καθαρή. Πόσο εξαπατημένα θα αισθάνονται αυτά τα δυο υπέρλαμπρα πολιτικά όντα που θα πεθάνουν ξεχασμένα και ανυπόληπτα στη μπουζού, όταν οι ομογάλακτοί τους στην εξουσία απατεώνες καταφέρνουν και τη γλυτώνουν και κάποιοι από αυτούς απολαμβάνουν ανενόχλητοι τα πλούτη τους στις off shore ενώ κάποιοι άλλοι την ασυλία της βουλής και τη αγκίστρωση στην εξουσία. Ας μην παρασυρόμαστε όμως που κάποιοι έστω, και ειδικά οι εν λόγω απατεώνες και υπαίτιοι της χρεωκοπίας της κοινωνίας, καταδικάστηκαν από την αστική δικαιοσύνη το 2013. Όχι, δεν αποκαταστάθηκε ξαφνικά η δικαιοσύνη, ο νόμος, η αρετή και η τάξη στη μικρή, πτωχευμένη μας αστική δικτατορία. Ξεκαθάρισμα λογαριασμών έγινε. Τακτοποίηση εκκρεμοτήτων. Ξεσκαρτάρισμα της αστικής τάξης. Όσων τα ανομήματα υπερχείλισαν τον βούρκο με τα σκατά απλά τους άφησαν να τους πνίξουν. Οι άλλοι καρχαρίες κρατιούνται ακόμα γερά. Και άφθονη έπεσε η στάχτη στα μάτια των δύσμοιρων τηλεθεατών.

Όπως μπορεί κανείς να υποθέσει, η λίστα κόπανων από το 5 ως το 1 θα συνεχίσει να είναι το ίδιο προβλέψιμη όπως αυτή από το 10 στο 6. Μέχρι αυτή να αναρτηθεί, κάθε σχόλιο ή πρόβλεψη σχετικά με τους πρωταθλητές κόπανους του 2013 ευπρόσδεκτο/η στα σχόλια. 

Γιατί νομίζουμε ότι μας ψεκάζουν; (1)

Η σκέψη: Η Νέα Τάξη Πραγμάτων ψεκάζει με ψυχοφάρμακα για να ελέγχει τις μάζες και να τις κάνει πειθήνια όργανα στους μυστικούς της σχεδιασμούς.

Η σκέψη αυτή έχει δυο χαρακτηριστικά προς ανάλυση. Τη δομή και το περιεχόμενο.

Περιεχόμενο της σκέψης: Η Νέα Τάξη Πραγμάτων ψεκάζει με ψυχοφάρμακα για να ελέγχει τις μάζες και να τις κάνει πειθήνια όργανα στους μυστικούς της σχεδιασμούς. Τα ψυχοφάρμακα τα ρίχνουν στους πληθυσμούς από αέρος, με τη χρήση αεροπλάνων. Όλοι μπορούμε να δούμε τις λευκές χημικές γραμμές στον ουρανό πάνω απ’ τις μεγάλες πόλεις, να παραμένουν αναλλοίωτες για ώρες. Απόδειξη της δράσης αυτής είναι ότι όντως έχουμε γίνει τα πειθήνια όργανα και ότι κανείς δεν αντιδρά στους εφαρμοζόμενους σχεδιασμούς.

Δομή: Η δομή έχει ολοφάνερα στοιχεία παραληρηματικού ιδεασμού. Αποτελεί μια πεποίθηση που είναι ισχυρή, με βάθος ανάλυσης και έκταση (πχ εδώ), και που συνοδεύεται από έντονη ενασχόληση μαζί της από όσους την φέρουν παρά το ότι η πεποίθηση αυτή δεν στοιχειοθετείται από τη λογική, ούτε υποστηρίζεται από ουσιαστικές αποδείξεις.

Inception ή αλλιώς τα μυαλά μας πονάνε:
Το παραλήρημα περιλαμβάνει έναν ενδογενή παραλογισμό του οποίου η επεξεργασία αποτελεί ένα διανοητικό γλωσσοδέτη. Ο ενδογενής παραλογισμός είναι ο εξής:
Η βασική θεωρία των ψεκασμών λέει πως τα χημικά που ρίχνουν τα αεροπλάνα είναι ψυχοφάρμακα. Φάρμακα αντιψυχωσικά που είναι σε θέση να μεταβάλουν τον τρόπο σκέψης του ανθρώπου μέσα από μια χημική πλύση εγκεφάλου.
Τα αντιψυχωσικά λειτουργούν με το να διορθώνουν τα επίπεδα ντοπαμίνης στον εγκέφαλο τα οποία είναι αυξημένα κατά τη φάση της ενεργούς παραληρηματικής διαταραχής. Δε ξέρουμε πώς το καταφέρνουν τελικά αλλά τις περισσότερες φορές όντως σταματάνε τις ενεργές παραληρηματικές σκέψεις.
Συνεπώς, το ψέκασμα με αντιψυχωσικά θα όφειλε να σταματήσει τη μαζική ενεργή παραληρηματική διαταραχή οπότε και θα παύαμε να πιστεύαμε ότι μας ψεκάζουν.
Αυτό δε συμβαίνει όμως μιας και η πεποίθηση ότι μας ψεκάζουν γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής και ολοένα και πιο ισχυρή ανάμεσα σε αυτούς που τους ψεκάζουν παρά τη χρήση των αντιψυχωσικών που λογικά θα οδηγούσε στο αντίθετο.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι αν προσπαθήσουμε να αφεθούμε στο παραλήρημα, εντασσόμενοι στη δομή του και  αποδεχόμενοι το περιεχόμενο, και πάλι τίποτα δε βγάζει νόημα.

Τι συμβαίνει συνεπώς; Πώς θα λυθεί αυτός ο διανοητικός γρίφος; Ξαναδιαβάζοντας όσα έγραψα μέχρι τώρα διαπιστώνω πως το κλειδί της απάντησης βρίσκεται στο ότι το περιεχόμενο του παραληρήματος αναιρεί τη δομή του. Η σκέψη από μόνη της αναιρείται εκ των έσω. Ούτε καν ως παραλήρημα δε μπορεί να σταθεί. Αυτοί που πιστεύουν ότι τους ψεκάζουν χρειάζεται κατεπειγόντως να επιλύσουν αυτή την ενδογενή αντίφαση στη σκέψη τους.

Πώς;
Σκέφτομαι δύο ενδεχόμενα:
1) Όσοι πιστεύουν ότι ψεκάζονται χρειάζονται μεγαλύτερη δόση αντιψυχωσικού (η Νέα Τάξη Πραγμάτων ακούει;)
2) Όσοι πιστεύουν ότι ψεκάζονται χρειάζονται μια εξέλιξη στη παραληρηματική ιδέα ότι μας ψεκάζουν. Ίσως για παράδειγμα ότι τα ψυχοφάρμακα που τους ρίχνουν λειτουργούν στη πραγματικότητα αντίστροφα. Αντί να διακόπτουν δηλαδή το παραλήρημα, το διευρύνουν ακόμα περισσότερο.

Το ενδεχόμενο 1 είναι μια παρέμβαση στη δομή του παραληρήματος. Το ενδεχόμενο 2 είναι μια παρέμβαση στο περιεχόμενο.

Έχω μεγάλη περιέργεια για το πώς η χημεία του συλλογικού εγκεφάλου μιας κοινωνίας σε παράκρουση θα εξελίξει τούτο το παραλήρημα. Ακούω ήδη τα χέρια ανθρωπολόγων, κοινωνιολόγων και ψυχιάτρων να τρίβονται με ευχαρίστηση. Θα παρακολουθήσω το θέμα περιμένοντας με αγωνία τις εξελίξεις.


Στις επόμενες αναρτήσεις διαβάστε το δεύτερο μέρος της μεγάλης έρευνα του ιστολογίου με θέμα «Γιατί νομίζουμε ότι μας ψεκάζουν; Όλη η αλήθεια για τους ψεκασμούς», όπου θα καταπιαστώ αγωνιωδώς με την ψυχοκοινωνική εξέλιξη μιας κοινωνίας που πιστεύει ότι την ψεκάζουν.