ανοιχτή επιστολή στον Κώστα Γαβρά

Κύριε Κώστα Γαβρά

Εσείς , σε αντίθεση με όλους αυτούς τους Έλληνες που έφτασαν ξανά να χρειάζονται να υπερνικούν το φόβο για να επιβιώσουν, εσείς δε έχετε να φοβηθείτε το παραμικρό. 

Εσείς μπορείτε άφοβα να μιλήσετε για την συνειδητή παράδοση της εξουσίας στο ΔΝΤ, την συνειδητή απεμπόληση της εθνικής ανεξαρτησίας, τη συνειδητή αρπαγή της δημόσιας περιουσίας, τη συνειδητή καταδίκη στη φτώχεια των κατοίκων της Ελλάδας. Εσείς μπορείτε ανεμπόδιστα να καταδικάσετε το δημοκρατικό έλλειμμα, την περιφρόνηση της λαϊκής επιθυμίας, τη παράκαμψη του συντάγματος και τον εξευτελισμό της αξιοπρέπειας των πολιτών. Εσείς μπορείτε με ασφάλεια να περιγράψετε τη κοινωνική αδικία, την παραδειγματική ατιμωρησία, τη παντοκρατορία του τίποτα. Εσείς μπορείτε χωρίς δισταγμό να υπενθυμίσετε τη ψευτιά, την υποκρισία και την ιδιοτέλεια της ελληνικής κυβέρνησης. Εσείς μπορείτε ελεύθερα να καταγγείλετε την κρατική βία, το ασυγκράτητο αστυνομικό κράτος, την άνευ όρων καταστολή. Εσείς μπορείτε αβίαστα να αναδείξετε την καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών, την άρνηση πολιτικής υπόστασης σε χιλιάδες συνανθρώπους σας, τη ρατσιστική αντιμετώπιση των μεταναστών, την απάνθρωπη στάση απέναντι στους πρόσφυγες, τη δολοφονική επιμονή της κυβέρνησης στο θέμα των 300ων. Εσείς μπορείτε αλογόκριτα να καταδείξετε τον καλπασμό των Ελλήνων προς τον φασισμό, την επέλαση του ακροδεξιού μίσους, το συνεχές προσκύνημα στην ελληνορθόδοξη σαπίλα (η οποία - θα θυμάστε- μόλυνε και ένα δικό σας δημιούργημα στο μουσείο της Ακρόπολης).

Φοβάμαι όμως πως κλείσατε τα μάτια εκείνο το Σάββατο στην εκδήλωση προς τιμήν σας. Δε είδατε -αξιοπερίεργο λόγω του αδιανόητου μεγέθους της- την ολοζώντανη προσωποποίηση της σύγχρονης Ελλάδας που στεκόταν δίπλα σας μαζί με ολόκληρη την υποκρισία της, την εξαπάτηση, την πολιτική της παχυδερμία, την ωμή της βία. Κρατούσατε σφαλιστό, όπως ακριβώς τα μάτια σας, και το στόμα σας, ενώ ίσως περισσότερο από ποτέ θα οφείλατε να το ανοίγατε, έστω και για χάρη μιας μικρής μειοψηφίας, που επιμένει να θυμάται για ποιο λόγο υπάρχει ακόμα η ανάγκη να τιμάστε.

Μα κι αν αισθάνεστε ασφαλής στη βολή του ονόματός σας και τη θαλπωρή της ιστορίας σας και της καλλιτεχνικής σας πορείας, δυστυχώς κύριε Γαβρά δε θα ξεφύγετε ούτε και εσείς από τη σκληρή αναγκαιότητα του να κάνετε αυτό στο οποίο έχουν καταδικαστεί και οι υπόλοιποι που νοιάζονται για τη χώρα καταγωγής σας: την υιοθέτηση στρατοπέδου και τη συνειδητή ανάληψη της ευθύνης αυτής της επιλογής. Θυμηθείτε όμως και κρατήστε το εξίσου σφαλιστά μέσα σας. Για σας, η επιλογή και η ευθύνη αυτής θα είναι αναίμακτη, συμβολική. Για τους περισσότερους από μας όμως η επιλογή θα πονέσει, με τον ένα ή με το άλλο τρόπο. Γιατί κύριε Γαβρά στην Ελλάδα τίποτα δε διατηρεί πια το συμβολικό του χαρακτήρα. Ο πόνος ύστερα από τόσο καιρό είναι ξανά αληθινός. Και αν δε το ξέρετε η αληθινή οργή των νέων στη εκδήλωση προς τιμήν σας προφανώς θα σας το έδειξε. Και αν δε μπορέσατε να αφουγκραστείτε την οργή, αποδεχθείτε τουλάχιστο τη τιμή αυτής τη θορυβώδους πρόσκλησής της.

ειλικρινώς

Ελ Ρομαντάντε

τούτες οι μέρες τόχουνε

Νιώθω μελαγχολικά σήμερα γιατί το τσιτσίρισμα και η τσίκνα φτάνει μέχρι εδώ πάνω, ή τουλάχιστο η ανάμνηση αυτών. Νοσταλγώ τους αγαπημένους φίλους και τη κατανυκτική τσιπουροποσία της βραδιάς μπρος στη παραγεμισμένη πιατέλα. Οι καλύτερες πολιτικές συζητήσεις γίνονται με γεμάτο στομάχι άλλωστε. Και επειδή δε μπορώ να το έχω, λέω απόψε να διασκεδάσω τούτη την απώλεια με ψυχανάλυση. Όχι ότι θα σκεφτώ και πολύ δηλαδή, απλά θα ξαναφέρω στο προσκήνιο μια παλιά σύντομη επετειακή ανάρτηση που αγαπήθηκε σα κολασμένη, με την ελπίδα ότι το κενό και στο φαντασιακό θα επουλωθεί σύντομα:

η Τσικνοπέμπτη ως τελικό στάδιο της ένταξης των αναπαραστάσεων στο δευτερογενές και άλλα απρόοπτα

Σύμφωνα με τον έλληνα ψυχαναλυτή Νίκο Νικολαΐδη, η σημασία του ψημένου φαγητού είναι πολλαπλή. Μεταξύ άλλων, διευκολύνει και προωθεί την απώθηση της ωμοφαγικής επιθυμίας που εμπεριέχεται την ευχαρίστηση του αίματος. Το τσίκνισμα του κρέατος συντελεί στην απομάκρυνση τόσο της ανθρωποφαγικής όσο και της θεοφαγικής φαντασίωσης. Το ψημένο, ως μέσο συντήρησης της τροφής, συμβάλει στην αναστολή των αντιδράσεων χωρίς μεσολάβηση σκέψεως και συντελεί στην εγκατάσταση της πρωκτικότητας και της αποταμίευσης. Από αρχαιοτάτων χρόνων, το τσίκνισμα καθόριζε και τη διάκριση μεταξύ ανθρώπων και θεών και την εγκατάσταση της μετουσίωσης: για τους θεούς η κνίσα, για τους ανθρώπους η σάρκα. Μέσω των θυσιών, του φόνου του ζώου δηλαδή, επιτρέπεται η διοχέτευση της επιθετικότητας με τρόπο συμβολικό .

Σε μια πιο ωμή ανάλυση βέβαια, όταν το παϊδάκι τσιτσιρίζει στη ψησταριά και η μπριζόλα αναστενάζει στη θέα του ουρανίσκου, η ακατάσχετη επιμονή στη ψυχαναλυτική θεώρηση της καύσης των κρεατικών μοιάζει με τη μελαγχολία του χορτοφάγου μπρος στη παλιοπαρέα το βράδυ της αθάνατης Τσικνοπέμπτης.

Πολλές θαυμαστές λεπτομέρειες για την αποστροφή της ωμοφαγίας και την ευχαρίστηση του αίματος ο αναγνώστης μπορεί να βρει -αλλά καλά καμουφλαρισμένες- στις Βάκχες του Ευρυπίδη.

πηγή έμπνευσης και ευχαρίστησης: Νίκος Νικολαΐδης (1994) Θεοφαγία: Πρωτογενής και μεταφορική στοματικότητα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;

συμμετέχω, όπου και να βρίσκομαι συμμετέχω

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΑΣ ΦΟΒΗΘΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ

ΑΣ ΤΡΟΜΑΞΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ

[αν νιώθεις και πράττεις   παρόμοια  -μα και αν ακόμα δε το κάνεις- βάλ' το και συ στο δικό σου ιστολόγιο]

πτώση της κυβέρνησης πριν τη προκήρυξη εκλογών

Έμεινα εντυπωσιασμένος από την πρόσφατη ωμή επίδειξη επιβολής των (τριπλών) κυβερνητών της Ελλάδας. Ο κυνισμός της αποδοχής της έδειξε ξανά ότι οι κυβερνήσεις λειτουργούν πάντα και μόνο ως νομιμοποιητές της επιβολής και όχι ως αρνητές της. Και οπωσδήποτε από το θέατρο σκιών που υποτίθεται ότι ανέλαβε τη πορεία της Ελλάδας, με επικεφαλής τη πολιτική μαριονέτα Παπανδρέου, δεν έχουμε τη παραμικρή προσδοκία πέραν του καλωσορίσματος τούτης της επιβολής. Αρνητές της επιβολής είναι μόνο οι πολίτες, οι εργαζόμενοι, ο λαός. Συλλογικά, μαζικά, αλληλέγγυα. 

Οι απαίτηση για άρση της αδικίας όμως ή της τροποποίησης του βαθμού δυσκολίας όσων επιβάλλονται είναι τα άσφαιρα πυρά στο όπλο που νομίζουμε πως διαθέτουμε. Η διαπραγμάτευση σε αυτή τη φάση είναι η εναλλακτική επιλογή της επιβολής, το ιδανικότερο σχέδιο βήτα. Το αίτημα δε μπορεί παρά να είναι ένα: παραίτηση της κυβέρνησης μαριονέτας και διαολόστελμα των  σαπρόφυτων που την στηρίζουν, ψήφισαν-δε ψήφισαν το μνημόνιο. Το επιχείρημα της εκλογικής νομιμοποίησής τους, άρα και της δημοκρατικά ηθικής, έχει καταρρεύσει από καιρού. Βρισκόμαστε ήδη μετά το πέρας της διορίας για την υπεράσπιση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προσωπικής και συλλογικής αξιοπρέπειας. Εργαζόμενοι και λαός επιβιώνουν, δε ζουν, χωρίς υπομονή απέναντι στην αδικία, γυμνοί απέναντι στον συνεχή εξευτελισμό.

Οι ένδο- και εξωκοινοβουλευτικοί φίλοι και συνεργάτες των αρπακτικών οργανώνονται ήδη για την επόμενη μέρα της επιβολής. Η οικουμενική κυβέρνηση συναίνεσης και εθνικής ενότητας μέσω πρόωρων εκλογών καταστρώνεται. Θα είναι το τελευταίο οχυρό βέβαια αλλά θα έχουν το πανίσχυρο όπλο της σωτηρίας της πατρίδας πια και όχι της οικονομίας. Και θα είναι όλοι τους κλεισμένοι μέσα σ' αυτό, οι γνωστοί, οι ίδιοι, με μια έξτρα ενίσχυση από μητσοτάκηδες και ακροδεξιά. Και μπάτσοι τους όπως πάντα οι πατριδοκάπηλοι πατριώτες και οι χριστέμποροι. Οι εργαζόμενοι θα εξαπατηθούν και πάλι, θα πέσουν στη τάφρο αυτού του οχυρού χτίζοντας με τη σακαταμένη τους αξιοπρέπεια τα θεμέλιά του, και μετά θα πνιγούν στα βρωμόνερα που θα τη κατακλύσουν. 

Βρισκόμενοι με το ένα πόδι στον διάολο, οι εργαζόμενοι, οι πολίτες, ο λαός, έχουν μια ύστατη ευκαιρία να μη καταλήξουν εκεί αλλά να στείλουν αντ' αυτών στον αγύριστο όσους χρόνια τους εκμεταλλεύονταν. Πτώση της κυβέρνησης πριν τη προκήρυξη εκλογών. Ολική άρνηση τούτης της επιβολής. Το τρόπο τον ξέρουμε, ο λαός της Αιγύπτου μας τον δίδαξε με το αίμα του.

Κερατέα αγάπη μου;

Οι οδομαχίες στη Κερατέα αφήνουν στους τηλεθεατές της μια απόκοσμη αύρα, σαν αυτή των νέων πως ο κύριος της διπλανής σου πόρτας πεθαίνει πρόωρα από καρκίνο. Είναι γιατί ολοένα καταλαβαίνουν πως στους δρόμους εκείνης της πόλης διαμορφώνεται κάθε μέρα το δίπολο, τον πόλο του οποίου καθένας μας σε λίγο θα κληθεί να υπερασπίσει. Όλοι τους, όλοι μας και καθένας ξεχωριστά. Ακόμα και οι γονείς μας που ακόμα λούζονται τρομαγμένοι το φως της τηλεόρασης ελπίζοντας. 

Το όπλο του άλλου πόλου είναι ήδη προτεταμένο και από καιρό γεμάτο. Και το στιγμιότυπο δεν αφήνει πια αμφιβολίες σε κανένα: Δε χρειαζόμαστε κανέναν καινούργιο κορκονέα για να τελειώνουμε με τη σαπίλα. Η δικαιοσύνη δεν υπάρχει πουθενά, είναι μάταιο συνεπώς να ψάχνουμε και την ειρήνη.