Παντού σκοτάδι, χυδαιότητα, εξαχρείωση, βία. Και τούτο το κορίτσι, ένας μικρός, παθητικός μάρτυράς τους μέσα απ' την απείραχτη απ' τη βρωμιά των γονιών του ψυχή. Η ελπίδα για το μέλλον, το χαμόγελο ενός παιδιού, πιο αχνή από ποτέ. Χρειαζόμαστε πολλούς ποιητές για να θρηνήσουν το χαμό τόσων αθώων πλασμάτων.
23.9.12
16.9.12
γιατί δεν της έδωσε φαγητό;
Κοιτάζω το καραφλό ανθρωποειδές με το μπλε σκούρο πουκάμισο και σπάω το κεφάλι μου. Γιατί δεν της έδωσε φαγητό; Γιατί της αρνήθηκε τα τρόφιμα που μοιράζονταν δωρεάν και που μοιράστηκαν σε τόσους μέχρι τότε; Γιατί την έδιωξε από αυτή τη διανομή; Γιατί όχι φαγητό σε αυτή;
Θα προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω τη λογική μήπως και καταλήξω σε μία απάντηση που να εξηγεί τη συμπεριφορά του χρυσαυγίτικου ερπετού. Θα το κάνω επιτρέποντάς μου το μεθοδολογικό σφάλμα του να αποφύγω να συμπεριλάβω στην επεξήγηση τη προφανή κοινωνική ψυχοπάθεια (*) που διακρίνει αυτόν και τους υπόλοιπους της συμμορίας του. Αρχίζω λοιπόν:
Στις διάφορες διανομές τροφίμων που οργανώνει η νεοναζιστική οργάνωση της χρυσής αυγής τίθεται ένα σαφές κριτήριο αποκλεισμού: η εθνικότητα. Πας μη Έλληνας αποκλείεται. Η εθνικότητα πιστοποιείται από την επίδειξη της ταυτότητας των προσερχομένων και έχω μερικούς καλούς λόγους να πιστεύω πως η αιμοδοσία που διεξήχθη στη προκειμένη έγινε για να βεβαιώσουν τα γουρούνια την ελληνικότητα του αίματος όσων είχαν ξεχάσει να φέρουν τη ταυτότητά μαζί τους. Βέβαια η ταυτότητα αποδεικνύει την υπηκοότητα και αφήνει μόνο μερικές ενδείξεις για την εθνική προέλευση αλλά προφανώς οι σιχαμερές χρυσαυγίτισσες στη γραμματειακή υποστήριξη της διοργάνωσης δε θα είχαν την όρεξη για τέτοια γραφειοκρατικά χασομέρια μπρος στο κοινωνικό έργο. Εξάλλου, όπως θα περίμενε κανείς από ρατσιστές στους οποίους περισσεύει η ακατανίκητη βλακεία, το χρώμα και το παρουσιαστικό είναι και θα είναι το μόνο κριτήριο. Όντως λοιπόν, πέραν του ρατσιστικού/φυλετικού, η συμμορία της χρυσής αυγής δεν είχε προειδοποιήσει για κάποιο άλλο κριτήριο.
Επιστρέφω τώρα στην ηλικιωμένη κυριούλα. Αναρωτιέμαι αν πληροί το μοναδικό κριτήριο αποκλεισμού που τέθηκε. Είναι άραγε μια μη Ελληνίς ώστε να της απαρνηθούν τα προσφερόμενα; Είχε ξεχάσει τη ταυτότητά της; Αρνήθηκε την αιμοδοσία για την απόδειξη της εξ' αίματος ελληνικότητας; Η χρήση της ελληνικής γλώσσας φαίνεται φτωχή μέσα από το βίντεο (φτωχή στον αριθμό των λέξεων αλλά το περιεχόμενο συμπεριέλαβε τη "συγγνώμη" κάνοντάς την αυτομάτως πλούσια, ευγενή και με αξιοπρέπεια) αλλά είναι χωρίς αμφιβολία ελληνική και με μια χαρακτηριστική ελληνικότατη προφορά. Τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της κυριούλας επίσης συνηγορούν υπέρ μιας ελληνικής προέλευσης. Η ηλικία της εξάλλου μειώνει σημαντικά τη πιθανότητα να είναι μετανάστρια μιας και δημογραφικά οι μετανάστες στην Ελλάδα, ακόμα και της πρώτης γενιάς, είναι κατά πλειοψηφία νεαροί ή μεσήλικοι άντρες με ή χωρίς σύντροφο και παιδί(ά). Η λογική λοιπόν σχεδόν με βεβαιώνει πως η ηλικιωμένη κυριούλα είναι Ελληνίδα. Συνεπώς το ρατσιστικό κριτήριο αποκλεισμού που θέτει η νεοναζιστική συμμορία η κυριούλα το έχει ακυρώσει.
Άρα η νεοναζιστική συμμορία λειτουργεί με κρυφά κριτήρια αποκλεισμού πέρα από τα φανερά.
Ακόμα όμως δε καταλαβαίνω. Γιατί όχι σε αυτή τη κυρία; Ποια από τα κρυφά κριτήρια πληρούσε;
Από τον διάλογο του βίντεο, αντιλαμβάνομαι ότι το καραφλό ανθρωποειδές χρησιμοποιεί την ειρωνεία καθώς και λέξεις όπως "αστακός, γαριδομακαρονάδα, χαβιάρι". Μήπως η κυριούλα είναι μια ξιπασμένη, συνηθισμένη στη πολυτέλεια μεγαλοαστή που ειρωνεύτηκε πρώτη η ίδια τη λαϊκή πρωτοβουλία των νεοναζιστών και ήρθε η ώρα για εκδίκηση; Προφανώς και όχι. Η ένδυση και η στοματική της υγιεινή καταδεικνύει τη ταπεινή κοινωνική της προέλευση και τη φτώχεια. Άρα πάει και το κρυφό κριτήριο της "ταξικής πάλης" όπως ακαθόριστα, ανιστόρητα και διαστρεβλωμένα την αντιλαμβάνονται οι γελοίοι εθνικοσοσιαλιστές που μας έλαχαν.
Και ο "Τσίπρας"; η "Παπαρήγα"; Τα ονόματα στα οποία παραπέμπει το ανθρωποειδές τη κυριούλα για την φιλανθρωπία που αυτός της αρνήθηκε, μήπως παραπέμπουν στην ιδεολογική της τοποθέτηση και αποκαλύπτουν έτσι το πραγματικό κριτήριο αποκλεισμού της; Θα ήταν πράγματι εξαίρετο αν η κυριούλα του βίντεο όντως είχε αναπτυγμένη μια ταξική συνείδηση που θα της επέτρεπε να διακρίνει ιδεολογικές διαφορές στη σύγχρονη ελληνική αριστερά και τη θέση της στη πάλη των τάξεων (και τη στάση της απέναντι στα νεοναζιστικά ανθρωποειδή), αλλά το να βρίσκεται σε θέση να διαπραγματεύεται με αυτό το γουρούνι για ένα κιλό πατάτες μάλλον την κοινωνική της περιθωριοποίηση δείχνει και την εκκωφαντική της μοναξιά ως πολίτης και την ανεπίστρεπτη ανυπαρξία της ως πολιτικό υποκείμενο. Με λίγα λόγια, ούτε πολιτικά τα κριτήρια είναι.
Σε μια κάπως τραβηγμένη απόπειρα και αναρωτώμενος τι άλλο μισούν οι νεοναζί χρυσαυγίτες μου πέρασε από το μυαλό αν το καραφλό ανθρωποειδές μπορεί να φαντάστηκε πως η ηλικιωμένη κυριούλα είναι λεσβία ή τρανς ή οποιοδήποτε άλλο μέλος της κοινωνικής μειονότητας των ομοφυλόφιλων που είναι ίσως η μόνη που μπορεί να απειλήσει σε "καιρό ειρήνης" και εκ των έσω τη συμπαγή συγκρότηση του διαταραγμένου Εγώ της χρυσής αυγής (**). Ναι όντως, ακόμα και για τους καθυστερημένους της χρυσής αυγής αυτή η σκέψη είναι όντως τραβηγμένη.
Τότε γιατί στο διάολο δεν της έδωσε φαγητό;
Και φτάνω έτσι στα ύστερα των υποθέσεων, τη τελειωτική μου απόπειρα ερμηνείας, την "τελική λύση". Και βέβαια δε χρησιμοποιώ "τη τελική λύση" έτσι για να γράψω και καμιά λέξη παραπάνω. Το Final Solution ήταν το βιοιατρικό όραμα των ιδεολογικών προγόνων των χρυσαυγιτών για μια εθνική και φυλετική καθαρότητα στην οποία προφανώς δε συμπεριλαμβάνονταν οι ξένοι, οι αριστεροί, οι ομοφυλόφιλοι (κριτήρια αποκλεισμού;) αλλά και όσοι είχαν κάποια μορφή αναπηρίας, ειδική ανάγκη, διανοητική υστέρηση, ψυχική νόσο.
Μου επιτρέπω αυτό τον ελεύθερο συνειρμό, και αυτό το λογικό άλμα διότι στα λίγα δευτερόλεπτα επαφής μου με την ηλικιωμένη κυριούλα αισθάνθηκα και διαισθάνθηκα κάτι. Και ανίχνευσα τη γέφυρα που επιτέλους νοηματοδότησε όλα τα παραπάνω. Ότι μπορεί η κυριούλα και να ανήκει σε μια άλλη ευπαθή κοινωνική ομάδα από αυτές που οι νεοναζί θα φαντασιώνονται ως υποκείμενα της τελική λύσης. Της διανοητικής υστέρησης ή της ψυχικής νόσου. Οι συνάνθρωποί μας με τέτοιου είδους προβλήματα προφανώς και συναναστρέφονται και συνδιαλέγονται (και οφείλουν να το κάνουν) χωρίς να διαφέρουν σε τίποτα από τους υπολοίπους που υποφέρουμε από άλλα προβλήματα. Γι' αυτό και μπορεί να βρίσκονται παντού, να μιλούν με το καθένα, να αφήνονται και να αντιδρούν στα ερεθίσματα που δέχονται, ελεύθερα και με αξιοπρέπεια. Μα ούτε μια απόδειξη δεν έχω γι΄αυτό ως προς αυτή τη κυριούλα. Γι' αυτό και έπαιξα και ξανάπαιξα το βίντεο για να παρατηρήσω: Το είδος της συναναστροφής, τη μορφή της απόκρισης, την αντίδραση στην ειρωνία και την υπόγεια επιθετικότητα, τη βλεμματική επαφή, τη πιθανή περιστοματική της δυστονία, τα δείγματα ατημέλειας και φτωχής υγιεινής, την αίσθηση ελαφρότητας που εξέπεμψε, την εκφορά του λόγου, τη δομή, το περιεχόμενό του. Μα πάνω απ' όλα είδα το θράσος του καραφλού ανθρωποειδούς απέναντί της, τη χυδαία του ειρωνεία, τη συγκεκαλυμμένη άσκηση της βρωμερής εξουσίας της μυικής του μάζας και της υποστήριξης απ' την αγέλη. Μια ειρωνεία, μια εξουσία, μια αίσθηση υπεροχής που ήταν τόσο συγκρατημένα αποφασιστική ώστε να καταφέρει να σηκώσει τα μάτια του στο Έτερο χωρίς να φοβηθεί και τόσο δειλή ώστε να την αφήσει να του φύγει με ένα "Συγγνώμη" που όλοι μας καταλάβαμε ήταν το μόνο που χρειαζόταν για να του την κατατροπώσει.
Η κυριούλα, μέσα από αυτό που η ίδια στη πραγματικότητα είναι - γυναίκα, φτωχή, ξένη, κομουνίστρια, λεσβία, διανοητικά καθυστερημένη, ψυχικά ασθενής- έβγαλε απ' το Παναγιώταρο αυτό που και εκείνος στη πραγματικότητα είναι. Ένα κτήνος.
(*) - η κοινωνική ψυχοπάθεια των χρυσαυγιτών όπως την αντιλαμβάνομαι, εδώ: μια ψυχολογική ερμηνεία της αντίδρασης Κασιδιάρη
(**) - πώς η ομοφυλοφιλική σεξουαλικότητα απειλεί την ακεραιότητα του Εγώ του χρυσαυγίτη; εδώ: για έναν απελευθερωμένο ακροδεξιό σαδομαζοχισμό
Κατηγορίες
ευαίσθητες ζώνες,
ψυχική υγεία,
Guêpière-κορσές-σφηκοφωλιά
6.9.12
ένα μεγάλο σκοτεινό καλοκαίρι
Η ημερομηνιακή λήξη του καλοκαιριού βρίσκει το ιστολόγιό μου να έχει επιδείξει μια απροθυμία να ανανεώνεται τακτικά, σε ένα καλοκαίρι που τα αγαπημένα του θέματα προς ανάπτυξη έτρεχαν με ρυθμούς γρηγορότερους και από την αίσθηση του χρόνου όσο μεγαλώνεις. Ήταν ο δισταγμός, η σιωπή, ο εαυτός μου και οι αυταπάτες του, αυτό το "τίποτα δε περνά απ' το μυαλό μου" όταν ερχόταν η στιγμή να θέλω να πω κάτι. Μια εσωτερική αντίσταση που εμπόδιζε τις άτακτες ή τακτικές μου σκέψεις να οργανωθούν σε λόγο γραπτό.
Το τέλος αυτού του σκοτεινού καλοκαιριού με βρίσκει να νιώθω την απόστασή μου από τη πτωχένουσα χώρα προέλευσης να έχει μεγαλώσει. Πριν αφεθώ στην αποδοχή της απελπισίας που έχω ενδοβάλει, της απώλειας της ελπίδας που κάθε αγαπημένος μου άνθρωπος αφήνει να απελευθερωθεί μέσα από το γέλιο ή το δάκρυ του για να τη χειριστώ όπως νομίζω, επικαλούμαι για την συναισθηματική μου απόσταση την άρση της παντοδυναμίας που πρόσφερε μέχρι τώρα η απόσταση. Η κατάρρευση της αυταπάτης δε μου προκαλεί την εσωστρέφεια, απλά με κάνει να στρέφω αλλού το βλέμμα. Άλλωστε ζώντας και δουλεύοντας στα ξένα καλούμαι και 'γω διαρκώς να τα βάζω με τις δικές μου ανασφάλειες, αβεβαιότητες και διακυμαίνουσες διαθέσεις, καθώς και εκείνες τις "αδικαιολόγητες απελπισίες που όλους μας καταθλίβουν".
16.8.12
η αυτοοργάνωση μας έπεσε απ' τα χέρια
Συμπιεσμένη ανάμεσα στην εκ των άνωθεν ολομέτωπη και συντριπτική επίθεση στα κεκτημένα και την αξιοπρέπειά της και στην εκ της βάσης διάχυση του νεοφασισμού από τη προελαύνουσα νεοναζιστική συμμορία της χρυσής αυγής, η κοινωνία αυτή δε μπορεί να σταθεί από μόνη της. Δε μπορεί να ανταπεξέλθει στις συνθήκες που επέτρεψε να τις επιβληθούν. Στερείται της δύναμης, στερείται της αντοχής και πλέον έχει αποποιηθεί και την επιθυμία.
Η τραγωδία της κοινωνίας είναι πως εκείνοι που υποτίθεται θα μεριμνούσαν για τη προστασία της αυτή τη στιγμή είναι εκείνοι που με την ανοχή της ίδιας την έφεραν ως εδώ. Μόνο που εκείνοι πλέον είναι ευθείς και ειλικρινείς. Και πιο άγριοι και πιο αδίστακτοι. Και απελευθερωμένα δείχνουν χωρίς να νοιάζονται το αληθινό τους πρόσωπο και δρουν κάνοντας χρήση της πλήρους ισχύος του οπλοστασίου τους.
Η κοινωνία είναι μόνη της, απροστάτευτη και αστήρικτη, προδομένη και ξεγραμμένη από τους θεσμικούς της προστάτες, λεηλατημένη από το κομμάτι της που ξεκάθαρα τώρα καταδείχνει τις διαχωριστικές του γραμμές, και βαθιά πληγωμένη από τους μαχαιροβγάλτες χρυσαυγίτες που ξεβράστηκαν απ' το παχύ της έντερο. Το μόνο της στήριγμα φαντάζει πλέον το ένστικτο της επιβίωσης που με τους παραπάνω όρους δε μπορεί παρά να πάρει μόνο μία μορφή. Της αυτοοργάνωσης. Της αναπροσαρμογής των κοινωνικών σχέσεων με ένα νέο τρόπο και σε μια καινούργια μορφή που δε θα περιλαμβάνει τις συνήθεις δομές εξουσίας.
Μα, για κακή τύχη όσων θεωρούν πως μια τέτοια αναπροσαρμογή θα μπορούσε να περιλαμβάνει ανθρωπιστικά, οικουμενικά χαρακτηριστικά στοιχειώδους διαφωτισμού, ελευθερίας, ισότητας, αμοιβαιότητας, αλληλεγγύης, κοινοκτημοσύνης, στη πραγματικότητα η αυτοοργάνωση που επιχειρείται από ένα ενεργό κομμάτι της κοινωνίας γίνεται προς τη κατεύθυνση του μίσους, των διακρίσεων, του αίματος και του θανάτου. Του νεοφασισμού. Η ειρωνεία είναι πως προς το παρόν οι νεκροζώντανοι θεσμοί της κατεστραμμένης χώρας στηρίζουν αυτού του είδους την αυτοοργάνωση. Είτε ευθέως μέσω των κρατικών αλλά ομογάλακτων δυνάμεων καταστολής (φαντάζομαι το 50% των ΜΑΤ που ψήφισαν τη νεοναζιστική συμμορία θα συμφωνήσουν με αυτό) και των δημοσιογράφων μαριονετών, είτε εμμέσως μέσα από την απροκάλυπτη αποχή της δικαιοσύνης και της αγρών αγοράζουσης ελληνικής βουλής. Προφανώς αυτός είναι ο δικός τους ύστατος δρόμος προς την επιβίωση. Με την ευλογία βεβαίως βεβαίως της ελληνορθόδοξης εκκλησίας και τη γαλαντόμο μακρά χείρα της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης που και οι δυο ξέρουν ότι με τη γενίκευση του νεοφασισμού θα (επαν)εδραιώσουν τα δικά τους συμφέροντα.
18.7.12
ποιους Έλληνες χρειάζονται στη πραγματικότητα οι Άγγλοι;
Διάβασα τις πρόσφατες δηλώσεις του Ντέιβιντ Κάμερον για την πιθανή απαγόρευση της μετανάστευσης απ' την Ελλάδα στην Μ. Βρετανία και παρακολούθησα με ενδιαφέρον τις διάφορες συζητήσεις στους ιστοτόπους. Ιδού οι δικές μου σκέψεις για το θέμα, φιλτραρισμένες από την ελάχιστη εμπειρία του εργασιακού ξεπατώματός μου στο Λονδίνο τη τελευταία τετραετία.
Παραδέχομαι ότι ως "εργάτες" οι Έλληνες προσαρμόζονται στην εργασία ταχύτατα, ανταποκρίνονται εύκολα στις συνθήκες πίεσης, μπορούν να ασχοληθούν ταυτόχρονα με πολλές εργασίες, είναι ευέλικτοι, δημιουργικοί και με φαντασία. Και αυτό, όχι γιατί έχουν κάτι εξαιρετικό στα γονίδιά τους αλλά γιατί καταφέρνανε επί χρόνια να τα βγάζουν πέρα σε απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, χωρίς σύστηματικοποίηση και μεθοδολογία, χωρίς ομαδική εργασία, χωρίς υποστηρικτικό πλαίσιο, χωρίς ειδική εκπαίδευση, χωρίς επιβράβευση ηθική, ψυχική και οικονομική, χωρίς αυτό που χρειάζεται για να ασχοληθείς τέλος πάντων αποκλειστικά με ό,τι γνωρίζεις να κάνεις και για ό,τι σε χρειάζονται. Και όταν τέτοιοι εργάτες καλούνται να ανταποκριθούν σε μια εργασία με τις παραπάνω προϋποθέσεις και που συνήθως αυτές οι προϋποθέσεις υπάρχουν στους εργασιακούς χώρους της Αγγλίας, είναι προφανές ότι θα είναι και δημιουργικοί, και παραγωγικοί και με επιβράβευση.
Τέτοιοι εργάτες όμως δεν είναι μόνο οι Έλληνες στην Αγγλία. Είναι και οι Σομαλοί, και οι Πακιστανοί και οι Τζαμαϊκανοί και οι Πολωνοί και οι Αλβανοί και οι Κολομβιανοί και οι Μεξικάνοι. Είναι όσοι καταφτάνουν από τριτοκοσμικές χώρες όσον αφορά την εργασία. Και οι λόγοι ευνόητοι. Σε τι διαφέρουν συνεπώς οι Έλληνες της Αγγλίας από τους υπόλοιπους των τριτοκοσμικών εργασιακά χωρών ώστε να καθιστούν τις δηλώσεις του άγγλου πρωθυπουργού για το κλείσιμο των συνόρων τουλάχιστον ατυχείς;
Προφανώς η υψηλή μόρφωση, η κατοχή της τεχνογνωσίας, η εξειδίκευση, η εμπειρία του βρετανικού πανεπιστημίου που τους κάνουν εργατικό δυναμικό πολύ υψηλής ποιότητας. Οι Έλληνες που εργάζονται στην Αγγλία δεν είναι χειρωνάκτες. Δεν είναι η εργατική τάξη των white british που μαστίζεται από τη βία, τη χρήση ουσιών, την έλλειψη υψηλής εκπαίδευσης, την μεταφερόμενη από γενιά σε γενιά ανεργία και κουλτούρα των επιδομάτων. Και επίσης δεν είναι οι μετανάστες που θα περιοριστούν στη μικρή τους κοινότητα και στις θρησκευτικές τους σέχτες ανοίγοντας μαγαζάκια και μεταφέροντας τις λιγοστές τους λίρες κάθε τόσο στις φτωχές τους πατρίδες. [Όταν κάποτε μια συνεργάτης μου από τη Ζιμπάμπουε με ρώτησε σε ποια περιοχή του Λονδίνου βρίσκεται η ελληνική κοινότητα δυσκολεύτηκα να τις εξηγήσω για την ελληνική μεγαλοαστική τάξη που εκκλησιάζεται στο Bayswater, τους χιλιάδες φοιτητές, τους γιατρούς, τους μηχανικούς, του αρχιτέκτονες, τους οικονομολόγους που δεν έχουν και ιδιαίτερο λόγο να γκετοποιηθούν στα council estates και στις εξαθλιωμένες γειτονίες του νοτιοανατολικού Λονδίνου].
Η αγγλική οικονομία επί χρόνια έχει πάψει να στηρίζεται στα λερωμένα χέρια της εργατικής της τάξης. Ο πλούτος της τις τελευταίες δεκαετίες παράγεται από τις επιχειρήσεις στο Σίτυ και την έρευνα των ινστιτούτων και των πανεπιστημίων της γι΄ αυτό και χρειάζεται τέτοιου είδους εξειδικευμένους εργάτες. Το Λονδίνο, πρωτεύουσα ενός απάνθρωπου και χωρίς έλεος καπιταλιστικού της συστήματος, δε δίνει δεκάρα για τη χώρα προέλευσης αυτών που θα παράγουν τον πλούτο. Χρειάζεται μόνο τη γνώση, τη τεχνογνωσία, τη φιλοδοξία και την άνευ όρων παράδοση στην εργασία από αυτόν που θα αποφασίσει να συνεισφέρει. Χρειάζεται τον υψηλής εκπαίδευσης εξειδικευμένο εργάτη. Τον Έλληνα και κάθε Έλληνα αυτού του κόσμου που η ταυτότητά του θα έχει πρώτα κατατεθεί στα αζήτητα. Και θα τον ξεζουμίσει και αφού πάρει από αυτόν και τη ψυχή του, θα του καταδείξει πόσο αναλώσιμος είναι και πόσο αντικαταστάσιμος και πόσο ένα και μόνο καλολαδωμένο γρανάζι στην οικονομική αλυσίδα του είναι.
Ο Κάμερον, πρωθυπουργός των συντηρητικών, μεγαλοαστός και αδιαμφισβήτητος υπερασπιστής της άρχουσας τάξης και του κεφαλαίου, προφανώς και δεν είναι τόσο ανόητος να στερέψει ηλιθιωδώς τη πηγή τέτοιου είδους πολύτιμων παραγωγών πλούτου για τη τάξη που εκπροσωπεί. Κάτι άλλο ενδεχομένως να θέλει να υποσημειώσει. Δυσκολεύομαι να σκεφτώ τι, μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω. Αλλά δε μπορώ πλέον να παραβλέψω πως πολλοί Έλληνες καταφτάνουν στην Αγγλία όχι ως φιλόδοξοι επιστήμονες έτοιμοι να συνεισφέρουν τη τεχνογνωσία και τη δημιουργικότητά τους στη παραγωγή αλλά ως φτηνά εργατικά χέρια και με το πανεπιστημιακό πτυχίο αφημένο σκοπίμως στη κορνίζα του δίπλα στο εικόνισμα της παναγίας. Σαν τους παππούδες τους που πήγαιναν στη Γερμανία και την Αυστραλία, για να βρουν "ό,τι υπήρχε... δουλειά να είναι και ό,τι να είναι" στις φάμπρικες και τα εστιατόρια. Τέτοιους όμως ο Κάμερον έχει πολλούς, πιο φτηνούς, σε μεγαλύτερη ανάγκη, που θα του δουλέψουν περισσότερο και θα του καταναλώσουν περισσότερο. Δε χρειάζεται και Έλληνες. Και ιδιαίτερα Έλληνες νταβραντισμένους, θυμωμένους, άναρχους, απελπισμένους, και προοδευτικά πτωχευμένους, με τα ευρωπαϊκά τους δικαιώματα, τις συνθήκες του Σένγκεν και τα λοιπά αστειάκια που τα ακούνε οι bankers του City και ξεκαρδίζονται.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


