αυτό δεν είναι πλέον πίπα

τα μικρά μαγαζάκια του τρόμου

ταπεινά και αθόρυβα όπως πάντα, η πετυχημένη οικογενειακή επιχείρηση της πλατείας συντάγματος, μετά από ολιγοβδόμαδη αναγκαστική διακοπή για απολύμανση, άνοιξε επιτέλους και πάλι! το φωτεινό μαγαζάκι που όλοι αγαπήσαμε, τώρα πιο φτηνό από ποτέ, με υπερπροσφορές για όλα τα γούστα των επιχειρηματιών και το γνωστό γραφικό προσωπικό δίπλα μας για κάθε ανάγκη, και -αυτό είναι έκπληξη- με παιδική χαρά από αυτό το καλοκαίρι για τους μικρούς μας φίλους. Θα κλέψει στ' αλήθεια και πάλι τις καρδιές και όχι μόνο!

Οι νόμοι του καπιταλισμού βέβαια παραμένουν σκληροί και λειτουργούν καμιά φορά αδιάκριτα. Και σε αυτή τη χώρα (που ως γνωστό ακόμα και ο καπιταλισμός δουλεύει ρολόι) το μαγαζάκι -ίσως και για πρώτη φορά- θα κληθεί να ανταπεξέλθει σε ένα πρωτόγνωρο ανταγωνισμό. Ένα νέο κατάστημα, που πρόσφατα εγκαινιάστηκε και σκοπεύει δυναμικά να καλύψει ένα κενό στην αγορά, μπήκε γερά στο παιχνίδι των προσφορών διεκδικώντας μερίδιο στα κέρδη.
Οι δυο αυτές επιχειρήσεις έχουν το ίδιο τάργκετ γκρουπ, και αυτό βέβαια προκαλεί έκπληξη γιατί θα περιμέναμε πως το νέο μαγαζί, η "σέχτα", θα περιοριζόταν σε συγκεκριμένο κοινό. Με τη τελευταία της διαφημιστική εκστρατεία ωστόσο ανακοίνωσαν και αυτοί πως ξεκάθαρος στόχος τους είναι οι μικροαστοί.

Χαράς ευαγγέλια λοιπόν για όλους εκείνους που τη βγάζουν με 1000 το μήνα! οι δυο επιχειρήσεις δε θα τους αφήσουν να πάρουν ανάσα. Γιατί ο ανταγωνισμός προβλέπεται σκληρός και μάλιστα, οικονομικοί κύκλοι του αγίου παντελεήμονα διαδίδουν χαριτολογώντας πως θα είναι τόσες οι προσφορές και οι επενδύσεις στη κοινωνία που μοναδική σωτηρία θα είναι οι μικροαστοί να γίνουν μεγαλοαστοί (ώστε να μη τους ενοχλεί κανένας) ή και επίσημα λούμπεν (ώστε να μην ασχολείται κανένας).

Ήδη το μαγαζί στο σύνταγμα ανακοίνωσε, ως απάντηση στις προσφορές της σέχτας, καινούργιες προτάσεις που μάλιστα διφημίζονται κιόλας στους δρόμους της πρωτεύουσας από μοντέρνες κάμερες και πλήθος νέων φανταχτερών δυνάμεων ασφαλείας. Οι τιμές όλων αυτών των νέων προϊόντων βέβαια θα είναι τσιμπημένες, οι καταναλωτές θα χρειαστεί να βάλουν το χέρι βαθιά στη τσέπη.
Αλλά δε πειράζει, θα είσαι πάντα ασφαλής στη γνώση ότι παίρνεις αυτό που αξίζεις!

He Was More Like A Beauty Queen From A Movie Scene

Η διαφορά του από τους άλλους ήταν ότι η αποπομπή της παιδικής ηλικίας δεν στοίχειωνε μόνο τα όνειρά του. Κατα τ' άλλα, υπήρξε μοντέρνος, ολόιδιος με τους υπολοίπους. Με την ανεμελιά καταπιεσμένη βίαια σε ένα μπαλόνι ηλίου, την παιδικότητα εξαναγκασμένη βίαια σε ενηλικίωση, την ανωριμότητα μεταμορφωμένη σε μια νέα, βιαιότερη, που έζησε για πάντα καταδικασμένη στην αρρώστια της πρώιμης ήβης. Με ερωτήσεις που δεν μπόρεσαν να απαντηθούν. Με ζητήματα που δεν μπόρεσαν να λυθούν. Με απελπισίες που δεν μπόρεσαν να εξηγηθούν. Ένας μικρός που δε κατάλαβε ποτέ πότε έγινε ξαφνικά μεγάλος.

δε καθόμουν σπίτι μου καλύτερα...

παρασυρμένος από μια προφανή προτροπή, στάθηκα σήμερα ξανά μπρος στα μάρμαρα που φιλοξενούνται στο βρετανικό μουσείο και αθέλητα έγινα λαθρακούστης των σιωπηλών διαμαρτυριών των ελλήνων που τα ακουμπούσαν με τα δάκτυλά τους, παρασυρμένοι αυτοί από ένα ιδιότυπο κράμα θυμού και συγκίνησης. Και συλλογίστικα εκ νέου την ηθική νομιμότητα της παραμονής τους μακριά από τον φυσικό τους τόπο.
Μα αναζητώντας το αντεπιχείρημα, περνούσαν απ' το μυαλό μου μόνο γεμάτες οι κλούβες της αστυνομίας και οι μαζικές σκούπες ανθρώπων στις ξαναζωντανεμένες πλατείες∙ το ετήσιο δασικό μας ολοκαύτωμα και τα τροχαία το πάσχα∙ οι ανοιχτοί σκουπιδότοποι και οι αβίωτες πόλεις που αγαπούμε να μισούμε∙ η νεοπλουτίστικη κρεπάλη των μικροαστών και η μικροαστική κουτοπονηριά των νεόπλουτων∙ η χριστιανορθόδοξη μαυρίλα και η οξεία νεοσυντηρητική προγονοπληξία∙ η πολιτική παχυδερμία και η πάντα κραταιά κρατική και παρακρατική βία∙ η μυωπική απόδοση της δικαιοσύνης και ο σωφρονισμός των φυλακών∙ η βουβή φωνή της διανόησης και η θεοποίηση της ασημαντότητας και των ντοπαρισμένων ολυμπιονικών∙ το μόνιμα κλειστό πανεπιστήμιο και οι διώξεις ανοιχτόμυαλων εκπαιδευτικών∙ η ψυχορραγία του νεανικού πάθους και η απόρριψη της ορμής του∙ η καθημερινή τιμωρία των ΑμΕΑ, των ψυχικά ασθενών, των εξαρτημένων∙ ο Άγιος Παντελεήμωνας και η Νέα Μανωλάδα, ο Άγιος Παντελεήμωνας και η Νέα Μανωλάδα, ο Άγιος Παντελεήμωνας και η Νέα Μανωλάδα...

Και τότε πείστηκα πως ένα κτίριο από μόνο του δεν αρκεί να νομιμοποιήσει ηθικά την επιστροφή.

Μα καθώς προχωρούσα προς την έξοδο, ήρθε στο μυαλό μου ο Χαίντερλιν: "δύσκολα εγκαταλείπει το τόπο του ό,τι εδρεύει κοντά στη προέλευσή του" είχε κάποτε γράψει.

Στάθηκα για λίγο ακίνητος και αποφάσισα ξαφνικά ότι δε ήξερα αν ήθελα να φύγω ή όχι...

πονάει πάντα η πρώτη φορά

η ρημαγμένη αισθητικά αθήνα απέκτησε επιτέλους ένα νέο αρχιτεκτονικό προορισμό και -ω τι χαρά!- μέσα σε αυτόν βρέθηκαν μαζεμένες και αγαλμάτινες οι οδηγίες για ένα καλύτερο κόσμο.
Στη πρώτη του φορά όμως, άπειρο και απροστάτευτο ακόμα, σαν βρέφος, το μουσείο προσβλήθηκε απο μια -προσωρινή ευτυχώς- λοιμώδη νόσο: εκατοντάδες άσχημοι άνθρωποι -και κάποια παράσιτα- κατέλαβαν τις αίθουσές του, σέρνοντας πίσω τους την ανείπωτη μιζέρια τους. Εκείνοι που προσωποποιούν τη χειρότερη έκφραση της κοινωνίας αυτοπροσκλήθηκαν για να θαυμάσουν πρώτοι ό,τι χρόνια τώρα αδίστακτα πολεμούν: τη γνώση, τη λιτότητα, την αισθητική, τη δημοκρατία.
Το ευχάριστο είναι, βεβαια, ότι όλοι αυτοί δε θα ξαναπατήσουν το πόδι τους εκεί μέσα, γιατί στη πραγματικότητα μισούν τον πολιτισμό. Έτσι, ο νέος χώρος, ξαλαφρωμένος μια για πάντα από την ακατάσχετη εσωστρέφεια της πρώτης φοράς, θα υποδέχεται τους πολίτες του κόσμου ανοιχτός, δημόσιος και (είθε στο μέλλον) ελεύθερος.