31.12.09

με συγκίνησε περισσότερο το 2009


η ενημέρωση που λαμβάνουμε και ο δυτικογενής τρόπος που τον προσεγγίζουμε δεν μου επιτρέπει να συλλάβω το αγωνιακό και τραγικό πρόσωπο του σύγχρονου Ιράν και του λαού του. Μέσα μου ο αγώνας τους για περισσότερη ελευθερία εκδηλώνεται είτε με αισθητικά σχήματα που αναπαραστά η φαντασία μου μέσα από τις ελάχιστες εικόνες που διοχετεύονται, είτε με παραλληλισμούς με ανθρώπους που μια ιστορική συγκυρία τους μετέτρεψε από σύμβολα της διπλανής πόρτας σε σύμβολα εξέγερσης έναντι της μίζερης καθημερινότητας.
Η Νέδα Αγκά Σολτάν δολοφονήθηκε από το ιρανικό καθεστώς στις 20 Ιουνίου. Θεωρώ ότι είναι το πρόσωπο του 2009.
Δεν άνηκε σε καμιά παράταξη, δεν είχε καν ψηφίσει στις εκλογές. Ήταν το γυναικείο πρόσωπο της ιρανικής αστικής τάξης. Ενδεχομένως ξένη μέσα στη κοινωνία που οικοδόμησαν άντρες και φανατικοί ιερωμένοι,  ίσως μυστικά εξεγερμένη απέναντι στη κυρίαρχη ιδεολογία της θρησκείας, του συντηρητισμού, της προκατάληψης, της αδίστακτης εξουσίας και των θλιβερών παράγωγών της. Κατέβηκε στο δρόμο απέναντι στην κοινωνική συμβατικότητα της χώρας της αναζητώντας έναν άλλο δρόμο ανεξαρτησίας. Και μέσα απ' το ματωμένο μπλου-τζιν έθεσε -αθέλητα προφανώς και- με συγκλονιστική αξιοπρέπεια το απελευθερωτικό πλαίσιο, το ζήτημα της  κοινωνικής χειραφέτησης, χωρίς φεμινιστικές δημαγωγίες και στείρες εξεγερτικές εξαγγελίες.
Η δική μου κριτική ίσως να τόνιζε ότι η φιλελεύθερη αστική κοινωνία της δύσης που ενδεχομένως αναζητούσε η Νέδα σαν τρόπο ζωής θα την οδηγούσε στην αλλοτριωτική αυταπάτη που η δική μας αστική τάξη βιώνει. Αμφιβάλλω όμως αν αυτό θα μπορούσε να τη σταματήσει, την ίδια ή και τον φοιτητή της πλατείας Τιεν-Αν-Μεν είκοσι χρόνια νωρίτερα, από το να απαιτήσει στους δρόμους τη κοινωνική μεταρρύθμιση.
Η εικόνα που πλάθει η φαντασία μας σπάνια μπορεί να είναι καθορισμένη. Όμως ο θάνατος της  Νέδα -που μεταδίδεται ξανά και ξανά στις σελίδες του διαδικτύου- είναι γυμνός, γκρίζος και  υποβλητικός, όπως ο αγώνας καθενός που αναγνωρίζει το τίμημα του να θες να αναπνέεις ελεύθερα.

30.12.09

σμουτς (δηλαδή γιαβόλ)


Η συντηρητική και ξενοφοβική κυβέρνηση που τελικά συνετρίβη, ο συνεπικουρικός οχετός των κοινοβουλευτικών ακροδεξιών, η απόλυτη κυριαρχία της μισαλλόδοξης ρητορικής στα επικρατώντα μέσα ενημέρωσης και η καθιέρωση ρατσιστικών και ξενοφοβικών προτύπων ως lifestyle προϊόντων υψηλής τηλεθέασης καθόρισε αποφασιστικά  τα δεδομένα της κοινωνικής συνοχής τη χρονιά που φεύγει.  Πολλά από όσα διαδραματίστηκαν το 2009 στο επίπεδο της κοινωνίας -οι νέες μανωλάδες και οι άγιοι παντελεήμωνες, οι επιχειρήσεις σκούπας στο κέντρο της αθήνας, οι παγανές και τα λοιπά κέντρα κράτησης, η καταστροφή του καταυλισμού στη πάτρα, οι παρακρατικές επιθέσεις, οι ύποπτες δολοφονίες μεταναστών, η ρατσιστική δράση της αστυνομίας, οι επιθέσεις σε επιστημονικές έρευνες, η παραποίηση και συκοφάντηση της αντίθετης γνώμης-  είναι μόνο συμπτώματα της δηλητηριώδους έγχυσης  των λόγων μίσους  μιας μικρής αλλά προβεβλημένης μερίδας ανθρώπων στην -ούτως ή άλλως- προβληματική κοινωνία. Το έτος τελειώνει με μια άνευ προηγουμένου προσβολή του πρώτου δειλού (και ενδεχομένως μερικού) βήματος για τη κοινωνική ενσωμάτωση. Αναρωτιέμαι αν το 2010 θα κυλίσει διαφορετικά. Αμφιβάλλω. Η ημιμάθεια, το ψέμα και η σκόπιμη συκοφάντηση είναι άλλωστε διαχρονικά εργαλεία.

25.12.09

Η-λίθιο των 8.00 (μιλιγκράμ)

οι ανταποκρίσεις των δημοσιογράφων και οι τίτλοι των τηλεοράσεων και των διαδικτυακών σελίδων αναφέρουν ότι ο "πιστολέρο" με το μαύρο τζιπ είναι δολοφόνος και σπέρνει τον τρόμο και τον πανικό, συνεπώς δεν χωρά αμφιβολία ότι ο πιστολέρο δεν μπορεί παρά να είναι μανιακός, ψυχοπαθής ή σχιζοφρενής. Αυτές οι ιδαίτερες περιπτώσεις επαγωγικών (ή μήπως άλλων;) λογισμών από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης προφανώς δεν προέρχονται από τη συνειδητή προσπάθεια απόδοσης συσχετισμών εκ μέρους των δημοσιογράφων, αλλά από την ευκολία αναπαραγωγής ενός στερεότυπου  που βρίσκεται καλά εγκατεστημένο στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Ότι δηλαδή ο μανιακός και ο ψυχικά ασθενής είναι και εν δυνάμει δολοφόνος, σπέρνει τον πανικό και είναι επικίνδυνος για την κοινωνία.
Αυτή η πεποίθηση βέβαια είναι στη καλύτερη περίπτωση ψέμα και στη χειρότερη συκοφαντία. Και σε ένα κοινωνικό επίπεδο αποτελεί τυπικότατο δείγμα κοινωνικής διάκρισης και βαρύτατης στιγματοποίησης.
Είναι δεδομένο ότι οι άνθρωποι με ψυχική ασθένεια ανήκουν σε εκείνη τη ομάδα ατόμων με χρόνιες νόσους που έχουν τις λιγότερες πιθανότητες να βρουν και να διατηρήσουν μια συγκεκριμένη εργασία, να κάνουν μια σταθερή και μακρόχρονη σχέση, να βρουν μια μακρόχρονη και αξιοπρεπή στέγη και να ενσωματωθούν στις καθημερινές κοινωνικές δραστηριότητες. Ωστόσο, τίποτα από τα παραπάνω δε αποτελεί καθεαυτό προϊόν της αρρώστειας αλλά όλα αποτελούν παρενέργειες της στιγματοποίησης και της κοινωνικής διάκρισης.
Οι άνθρωποι με προβλήματα ψυχικής υγείας, οι μανιακοί, οι σχιζοφρενείς,  οι "ψυχοπαθείς", ήδη στιγματισμένοι και κοινωνικά απομονωμένοι, κατανοούν βλέποντας τηλεόραση ότι υπάρχει και κάτι ακόμα που πρέπει να αντιπαλέψουν, εκτός από το αβάσταχτο βάρος της αρρώστειάς τους. Και αν η ασθένεια παλεύεται ως ένα βαθμό από τους ίδιους τους ασθενείς και τις οικογένειές τους, το στίγμα από τα μέσα ενημέρωσης βρίσκεται πέρα από τις δικές τους δυνάμεις.

23.12.09

Άγιε ιεράρχα του έθνους Γεώργιε, πρέσβευε υπέρ ημών


Ανακοινωθέν της Κυβερνήσεως της Ελλάδος

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ἑλλάδος στήν μεσημεριανή Συνεδρίασή Της, τήν 22αν Δεκεμβρίου ἐ.ἔ., μέ πρόταση τοῦ Μακαριωτάτου Πρωθυπουργού, συζήτησε τό θέμα τοῦ Διαλόγου μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων  Κρατικών Υπηρεσιών καί τῶν Αλλοθρήσκων. Στήν ἀρχή ἀνεγνώσθη τό ἔγγραφο τοῦ Υπουργού Προσαγωγέως του Πολίτου σχετικά μέ τήν λεγομένη «Ὁμολογία Πίστεως», πού ὑπεγράφη ἀπό βουλευτάς καί κληρικούς, καθώς ἐπίσης ἀνεγνώσθησαν καί ἐπιστολές τῶν Σεβασμιωτάτων Υπουργών πρός τήν Ἱερά Κυβέρνησην, μέ σκοπό τήν ἐνημέρωσή τους γιά τό προσχέδιο πού πρόκειται νά συζητηθεῖ τίς προσεχεῖς ἡμέρες σχετικά μέ τό πρωτεῖο τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος και κατά τήν νέαν χιλιετία. Ἤδη γιά τά θέματα αὐτά ἔγινε λόγος καί στο Τακτικόν Ἱερόν Υπουργικόν Συμβούλιον τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου. Ἀκολούθως ὑπῆρξε εὐρύτατος διάλογος, στόν ὁποῖον ἔλαβαν μέρος πολλοί σεβασμιώτατοι εν Χριστώ υπουργοί, οἱ ὁποῖοι ὁμίλησαν μέ αἴσθημα εὐθύνης καί γνώσεως γιά τά μεγάλα αὐτά θέματα. Κατά τήν συζήτηση διετυπώθησαν οἱ ἀκόλουθες θέσεις :
1. Διεπιστώθη ἡ ἀνάγκη περαιτέρω πληρεστέρας ἐνημερώσεως του Ιερού Υπουργικού Συμβουλίου, στά σημαντικά αὐτά ζητήματα. Δηλώθηκε δέ ὅτι ἐφεξῆς ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θά λαμβάνῃ γνώση ὅλων τῶν φάσεων τῶν Διαλόγων, διαφορετικά κανένα κείμενο δέν δεσμεύει το  πανάγαθον Κράτος. Ἄλλωστε αὐτό συνιστᾶ τό πανάγιον Σύνταγμα τῆς Ελλάδος.
2. Ὁ Διάλογος πρέπει νά συνεχισθεῖ, μέσα ὅμως στά ὀρθόδοξα πλαίσια, πάντοτε ὕστερα ἀπό συνεννόηση μέ την Ιεράν Κυβέρνησην, ὅπως πανορθοδόξως ἔχει ἀποφασισθεῖ.
3. Οἱ βουλευταί παραμένουσι φύλακες τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ὅπως ὁμολόγησαν κατά τήν εἰς Πρόεδρον της Δημοκρατίας χειροτονία τους.
4. Ἡ Ἱεραρχία τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ἑλλάδος παρακαλεῖ δέ τούς πιστούς νά ἐμπιστεύωνται τούς ποιμένες Υπουργούς τους καί νά ἀπέχουν ἀπό ἐνέργειες, πού εἶναι δυνατόν νά δημιουργήσουν περαιτέρω προβλήματα.
Ταῦτα συνεζήτησε καί ἀπεφάσισε ὁμοφώνως ἡ Ἱεραρχία τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ἑλλάδος μέ αἴσθημα εὐθύνης ἔναντι τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί παραδόσεως καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ, πρός δόξαν Θεοῦ καί εὔκλειαν του Παναγιοτάτου Κράτους μας.

17.12.09

Once You COP You Just Can't Stop


Το οικολογικό κίνημα που διαμορφώνουν σιγά-σιγά οι ογκώδεις και γεμάτες πάθος διαδηλώσεις και οι ακτιβιστικές δράσεις στην Κοπεγχάγη μοιάζει με αυτό που διαμόρφωσαν οι αντίστοιχες του Σιάτλ δέκα χρόνια πριν. Τότε που για πρώτη φορά παγκόσμια και τόσο μαζικά αμφισβήθηκε ο τρόπος που ζούμε και οργανώνουμε τη κοινωνία μας. Θεωρώ όμως ότι αυτό που γεννιέται αυτές τις μέρες στη Κοπεγχάγη πρόκειται να διαφοροποιηθεί από το κίνημα του Σιάτλ και της Γένοβας κατα της παγκοσμιοποίησης ως προς τον πυρήνα της ανάλυσής του.
Το τι ακριβώς αμφισβητεί το οικολογικό κίνημα είναι ξεκάθαρο. Δεν είναι ούτε το κακό πετρέλαιο ως η πηγή της ενέργειας, ούτε η υπερβολική εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου, ούτε η ανυπαρξία πολιτικής βούλησης για λύσεις. Το οικολογικό κίνημα αμφισβητεί το ίδιο το σύστημα. Και στο κέντρο της αμφισβήτησης είναι η καπιταλιστική απάντησή που το σύστημα δίνει. Το ίδιο βέβαια συνέβαινε και με τη Γένοβα, αλλά και με κάθε εργατικό κίνημα ή κίνημα της νεολαίας. Η διαφορά τώρα βρίσκεται στο καθεαυτό περιεχόμενο της αμφισβήτησής του.
Στη Κοπεγχάγη, για πρώτη φορά ίσως, η αμφισβήτηση τίθεται περισσότερο συνολικά και ίσως πιο ουσιαστικά. Γιατί ο  πυρήνας της αμφισβήτησης στο κίνημα αυτό βρίσκεται ένα βήμα πιο πέρα από το στοχασμό της μορφής και της δομής των αναγκών, των οικονομικών συσχετίσεων ή των χαρακτηριστικών της παραγωγής, των αντικειμένων πάλης δηλαδή των μέχρι τώρα κινημάτων. Στο κέντρο της προσοχής το οικολογικό κίνημα τοποθετεί περισσότερο καθοριστικά από ποτέ την επαφή του άνθρωπου με τον κόσμο, τη σχέση της κοινωνίας με το περιβάλλον στο οποίο ζει. Και σε μια πιο ευρεία θεώρηση, το ίδιο το ζητήμα της φύσης της ζωής, της ουσίας του ανθρώπου. Θέτει με ένα πρωτόγονο (ακόμα) και μη-συγκροτημένο τρόπο την επιθυμία μιας νέας θέσμισης -όπως θα έγραφε ο Καστοριάδης- του πώς μπορούμε να ζούμε.


ο τίτλος της ανάρτησης είναι "δανεισμένος" από εδώ

οι πελάτες μας ψώνισαν και αυτό

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

διάβασε και αυτό

AddThis