σε τι διεφερε απο τους υπολοιπους Ελληνες

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος πέθανε δημιουργώντας στα εβδομηνταέξι του. Πέθανε δημιουργώντας. Δημιουργώντας στα εβδομηνταέξι του.

Κόκκινο, δεν ήταν κόκκινο

Τις δηλώσεις Κουλούρη για το περιστατικό με τον αστυνόμο και το κόκκινο φανάρι οι κοινωνιολόγοι και οι ιστορικοί ας τις κρατήσουν καλά στα αρχεία τους και εμείς οι υπόλοιποι σφαλιστά στις θολές μας μνήμες. Ίσως να είναι το τελευταίο ειλικρινές, ατόφιο δείγμα ενός τρόπου σκέψης, μιας κουλτούρας, μιας στάσης ζωής πριν την επίσημη χρεωκοπία της ίδιας και της κοινωνίας που τη κυοφόρησε:

Ο Κουλούρης επένδυσε πολλά στο δικαίωμα για ίση μεταχείριση απέναντι στην ανομία που επί χρόνια ως φέροντας εξουσία καλλιέργησε. Και το προσπάθησε με ένα εξόχως ελληνικό τρόπο: Αρχικά με την επίκληση στη (όποια/κάποια) μικροεξουσία του, που αποκτήθηκε βεβαίως νομίμως ως διαχρονικό προϊόν της νόμιμοποιημένης μικροδιαφθοράς με τους εκλογικούς του πελάτες. Στην εποχή όμως που οι μικροσκοπικοί εξουσιαστές αποκεφαλίζονται το ίδιο εύκολα όσο και οι εξουσιαζόμενοί τους, το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» δεν έπιασε. Στη συνέχεια, με την αντανακλαστική σε αυτές τις περιπτώσεις κουτοπονηριά τύπου «δέκα λεπτάκια θα λείψω και θα γυρίσω», αποτυχημένη πρακτική πια, ίσως γιατί την έχει καταχραστεί ο Καρατζαφέρης. Μα όπου δε πίπτει η κουτοπονηριά, πίπτει ο τσαμπουκάς πρόσταξαν τότε τα αρχαιοελληνικά του γονίδια σε μια νέα απρόσμενη παραπλάνηση και αποτυχία. Αναμένω με περισσή αδιαφορία τη συνέχεια της ιστορίας. Το επόμενο στάδιο, με βάση τα κεκτημένα από ομοιοπαθούντες πολιτικάντηδες, θα είναι το κλαψομούνιασμα στις τηλεοράσεις, στα βήματα που χάραξε το αντίπαλο δέος της δεξιάς, ο καταδικασμένος και έκπτωτος περιφεριάρχης Ψωμιάδης. Παρένθεση: Το ύστατο στάδιο αυτής της αλληλουχίας συμπεριφοράς το απολαύσαμε πρόσφατα, όταν ο συνονόματος του μακεδονάρχη της καρδιάς μας Μάκαρος αυτοχαρακτηρίστηκε πολιτικός κρατούμενος. Κλείνει η παρένθεση. Συνοπτικά: υπέρβαση εξουσίας, αυταρχισμός, μικροδιαφθορά, κουτοπονηριά, τσαμπουκάς και επερχόμενη αυτοθυματοποίηση και παρανοειδές παραλλήρημα. Ο Κουλούρης με λίγα μόλις λεπτά δράσης συνόψισε το επικρατές προσωπείο μιας ολόκληρης γενιάς. Κατόρθωμα.

Ο Κουλούρης, σε μια πρωτοβουλία που για τον ίδιο είχε προφανώς ηρωικό χαρακτήρα, ανέλαβε την Ευθύνη. Η λέξη εκφωνήθηκε από τα χείλη του με την έμφαση που απαιτείται όταν χρειάζεται να τονιστεί η σπανιότητα στη χρήση της. Και, προς υποτιθέμενη τιμή του, όρισε ως ευθύνη την αναγνώριση του σφάλματος, τη παραβίαση δηλαδή του κόκκινου. Όμως ευθύνη δε σημαίνει παραδοχή. Ευθύνη σημαίνει αποδοχή. Αποδοχή του τιμήματος της υλοποίησης μιας απόφασης, όπως ήταν η δική του να περάσει με κόκκινο. Η κατανόηση τούτης της διάκρισης αποτελεί τη διαφορά ανάμεσα στα υγιή μέλη μιας κοινωνίας και τα παράσιτά της. Και οι τελευταίοι στη δημόσια σφαίρα που ήξεραν να τη κατανοήσουν ήταν κάποιοι εικοσάχρονοι με κατσαρόλες που αποχαιρετούν τώρα στο όνομά της τα μοναδικά τους νιάτα κλεισμένοι σε μια φυλακή.

Ο Κουλούρης, στοχαζόμενος πάνω στη παράβασή του και με τη γλαφυρότητα για την οποία αγαπήθηκε, μας θύμισε με τα λόγια του πως κάθε Έλληνας έχει παραβιάσει το νόμο κάποια στιγμή στη ζωή του, πως όλοι εμείς που τον κοιτούμε κριτικά έχουμε υπάρξει εξίσου κατεργάρηδες, πως καθένας από μας την έχει κάνει τη κουτσουκέλα του βρε αδερφέ όπως θα έλεγε μεγαλόστομα αν πίναμε τα τσίπουρα μαζί του. Και έτσι όμορφα, απλά και νεοελληνικά μας υπενθύμισε πως είμαστε και εμείς τόσο βουτηγμένοι στα σκατά όσο και αυτός στα τόσα χρόνια που εξυπηρετούσε τα ρουσφέτια μας, και τόσο βρώμικοι ως κοινωνία και τόσο σάπιοι ως προσωπικότητες ώστε το ελάχιστο που οφείλουμε στους εαυτούς μας είναι να είμαστε αλληλέγγυοι στο συλλογικοποιημένο του αμάρτημα ως αντάλλαγμα για το ότι πάντα τη βγάζαμε καθαρή. Αυτή τη κοινωνία γνώρισε αυτός, αυτή πρωώθησε, αυτή αρνήθηκε να ανασχηματίσει. Και βλέποντας το τσακίρικό του μάτι να κλείνει τόσο υπόγεια, ισοπεδωτικά, εκβιαστικά στο συλλογικό αίσθημα συνενοχής, κατάλαβα πόσο ευαίσθητοι στη παραπλάνηση εξακολουθούμε να παραμένουμε: Το τελευταίο όπλο που μπορούμε να διαθέσουμε στους εαυτούς μας, η αλληλεγγύη, επιπλέει ακόμα όχι ως πολιτική πράξη συντροφικότητας, ελευθερίας και προόδου, αλλά ως η άλλη, η διαχρονικά πασοκική, της συγκάλυψης, της ανοχής, της συνενοχής.

Στη συμπεριφορά του Κουλούρη πριν, και στη στάση του κατά τη διάρκεια και μετά τη λήξη του επεισοδίου βρίσκεται συμπτυγμένη η συμπεριφορά και η στάση μιας ολόκληρης κοινωνίας απέναντι στον εαυτό της όλα αυτά τα τελευταία 35 χρόνια. Η χυδαιολογία των σχολιαστών της είδησης στις δημοσιογραφικές σελίδες απέναντι στο πρόσωπο του Κουλουρή δείχνει πόσο η κοινωνία έχει μισήσει στη πραγματικότητα τον εαυτό της και πόσο πολύ δε μπορεί ακόμα να εσωτερικοποίησει την ευθύνη που της αναλογεί. Τα τελευταία δυο χρόνια ο καθρέπτης είχε μπει μπροστά της αλλά η κοινωνία ήταν τόσο παραμορφωμένη ώστε δε πίστευε πως η ασχήμια του ειδώλου που έβλεπε ανήκε σε εκείνη. Η χρεωκοπία που έρχεται σύντομα όμως δε θα μεταμορφώσει το είδωλο, θα σπάσει τον καθρέπτη.

Υποσημείωση: Για δυο δευτερόλεπτα ακατανόητης σύγχυσης που αμέσως ξεπέρασα, ένιωσα συμπάθεια για τον αστυνομικό της γελοίας στην εξέλιξη αυτής ιστορίας. Συμπάθεια και δυο χαμόγελα ειρωνίας. Γιατί γαλουχημένος στον αυταρχισμό της περιορισμένης του εξουσίας, στην υπέρβαση του νόμου (και όχι στην υπεράσπισή του), στη χαμηλή ουδό άσκησης βίας, ήρθε να τα βάλει τώρα με την ίδια τη θεσμική προσωποποίηση όλων του των ιδιοτήτων, του αυταρχισμού, της συγκαλλυμένης παραβατικότητας, της βίας, έστω και αν αυτή εμφανίστηκε εδώ με τη μορφή της κατώτατης έκφανσής της, με τη μορφή ενός Κουλούρη.

τρεις λέξεις για το 2011

Προσπαθώντας να καταλάβω συνοπτικά όσα συνέβησαν στην Ελλάδα το 2011, κατέγραψα σκέψεις οι οποίες τελικά (αυτό)συγκροτήθηκαν σε 3 βασικές ενότητες: Αντίσταση, Βία και Δημοκρατία. Θα ήθελα να προσέθετα και Αριστερά αλλά η συγκεκριμένη δε συνέβη και πολύ στην Ελλάδα αυτη τη χρονιά. Υποψιάζομαι ότι την επόμενη ίσως και να προσθέσω και Πείνα. Oh well,

Αντίσταση

Κοιτώντας πίσω σε αυτή τη χρονιά, ο λαός έδειξε κάποια αντανακλαστικά απέναντι στην αδυσώπητη και οργανωμένη λεηλάτησή του από την ευρωπαϊκή ολιγαρχία. Τουλάχιστο περισσότερα και πιο λογικοφανή ως μέσο αντίδρασης από τα αντίστοιχα των Πορτογάλων και των Ιρλανδών που μοιρολατρικά οι μεν, ενθουσιωδώς οι δε επιβεβαίωσαν την απόλυτη αποτυχία της πολιτικής της τρόικας με «παράπλευρες απώλειες» τις ίδιες τις κοινωνίες.

Οι αντιδράσεις των Ελλήνων ήταν μαζικές, συκοφαντήθηκαν και υπονομέυτηκαν. Αλλά η μαζικότητα επισκιάστηκε από τη σπασμωδικότητα, της περιστασιακότητα, τη συντεχνιακή λογική και την αδυναμία συγκρότησης ομογενοποιημένου μετώπου με σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά για ανατροπή του υπάρχοντος και εφαρμογή εναλλακτικού προγράμματος. Η πλατεία συντάγματος, τον Μάη και τον Ιούνιο δε κατάφερε να αποτινάξει από πάνω της το ειδικό βάρος των αγανακτισμένων και στο μεγαλύτερο τμήμα της δε διαχώρισε με σαφήνεια τη (ταξική) της θέση και τη στάση της απέναντι σε συγκεκριμένους θεσμούς στυλοβάτες του υπάρχοντος καθεστώτος που εξακολουθούν να δυναστεύουν. Τελικά η εξελικτική της πορεία ακολούθησε τα χαρακτηριστικά όσων συνετέλεσαν σε αυτή κάτι που φαίνεται ότι αποτελεί νομοτέλεια και για τις κοινωνίες. Γι’ αυτό και όλοι όσοι συμμετείχαν (αλλά και όσοι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν), από όποιο ιδεολογικό φάσμα και αν προέρχονται, αισθάνονται ότι έκαναν τελικά αυτό που έπρεπε να κάνουν.

Η 28η Οκτωβρίου ήταν η πλέον σημαντική εκδήλωση αντίστασης και η πιο συγκινητική αυτή τη χρονιά. Με βαρύ το συμβολικό και το συναισθηματικό φορτίο, το όχι, οι Έλληνες εναντιώθηκαν μαζικά και -το κυριότερο- ΠΑΝΤΟΥ, εκδιώχνοντας απρόσμενα τα σύμβολα της εξουσίας και αμφισβητώντας αναπάντεχα και για πολύ λίγο τις εξουσιαστικές σχέσεις που συντηρούν μαζί τους. Ο διωγμός του υπερασπιστή αυτής της δημοκρατίας, του ίδιου της του προέδρου, ίσως να όφειλε να σημάνει και το τέλος κάθε είδους παρόμοιας συμβολικής δράσης αλλά αυτό χρειάζεται δυστυχώς ακόμα να επιβεβαιωθεί.

Βία

Η ατομική, προσωποποιημένη βία κατά των πολιτικά υπεύθυνων για τη ραγδαία εξαθλίωση της κοινωνίας που εντάθηκε αυτή τη χρονιά δεν στάθηκε ακόμα ικανή για μια ουσιαστική αυτοκριτική τόσο όσων τη αποδέχονται όσων και αυτών που τη παράγουν. Ίσως ακόμη να είναι κάπως νωρίς βέβαια. Κάποιοι βουλευτές και υπουργοί, προς σαδιστική ευχαρίστηση των περισσοτέρων, ούτε για τσιγάρα δε μπορούν να πάνε πλέον μόνοι, αλλά παρόλα αυτά, στο βαθμό που μας αναλογεί στο καθένα, η εστίαση στην απόδοση ευθύνης εξακολουθεί να βρίσκεται έξω από τον ατομικό μας χώρο.

Η προσωποποιημένη βία βέβαια ούτε καν μπορεί να συγκριθεί με τη κρατική βία, είτε φυσική είτε συγκεκαλυμμένη. Η αρπαγή της περιουσίας, η εξαθλίωση, η φτώχεια, η ανεργία, η έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης, η ανισότητα, η κατάθλιψη, η αυτοκτονία η μετανάστευση αλλά και πλέον -νέες είσοδοι για το 2011- η πείνα, η έλλειψη στέγης και η έλλειψη ασφάλειας και περίθαλψης, όλα αυτά είναι η μη φυσική βία που χρησιμοποιεί το κράτος για να υπερασπίσει τα συμφέροντα των ολιγαρχών. Και όσοι αγανακτισμένοι, τσακισμένοι από τη συγκεκαλυμμένη βία που λέγαμε, ευδαιμονίστηκαν στην ψευδαίσθηση ότι τα σώματα ασφαλείας είναι φίλοι τους κατάλαβαν πολύ καλά φέτος τίνος τα συμφέροντα αυτά υπερασπίζουν.

Η τρίτη μορφή της πολιτικής βίας που άκμασε αυτή τη χρονιά, η παρακρατική, βγήκε και επίσημα στο προσκήνιο. Η ιδεολογική της ταυτότητα, η μισαλλόδοξη δηλαδή σκοταδιστική ακροδεξιά, επί χρόνια νόμιμη στις τηλεοράσεις, νομιμοποιήθηκε ξανά μετά τη χούντα από το ελληνικό κράτος με μερικές υπουργικές καρέκλες και την ακάθεκτη προέλαση του παπαδαριού. Τα εκτελεστικά της όργανα, τα χρυσαυγίτικα ανθρωποειδή, που με την ανθρωπιστικά -έστω- αδιανόητη ασυλεία που η κυβερνώσα συγκατοίκηση επιτρέπει, στόχευσαν δημόσια και ανοιχτά φέτος ανθρώπους ευάλωτους, εξαθλιωμένους και απάτριδες κατατέμνοντας στη πραγματικότητα με την παθητικότητα που η κοινωνία τους αντιστάθηκε το τελευταίο απομεινάρι ανθρωπιάς σε αυτή.

Δημοκρατία

Η επιβολή μη εκλεγμένου πρωθυπουργού και η δαιμονοποίηση των εκλογών ως τη πλέον πολιτικά ορθή μέθοδος να αποφασίσει ο λαός για την ίδια του τη τύχη φανέρωσε ότι η προσφιλής των δυναστών μας φράση «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» σημαίνει στη πραγματικότητα την αυτοκατάργησή της ως την αποτελεσματικότερη διέξοδο όταν απαιτηθεί. Δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό, βέβαια, συνέβη και στη Ιταλία και (εμμέσως) στην Ισπανία, και είχε προηγηθεί και στην ίδια τη δομή της ΕΕ νωρίτερα ο καπιταλισμός και το συμφέρον των ολίγων να υπερισχύει έναντι του σημαντικότερου λόγου υπερηφάνειας της δυτικής Ευρώπης, της δημοκρατικής της πολιτείας. Πριν από την πρακτική κατάργηση της δημοκρατίας βέβαια, όχι ότι οι Έλληνες βίωναν και καμιά σπουδαία δημοκρατία. Απλά φέτος είδαν πιο καθαρά ότι η πλειοψηφεία των εκπροσώπων τους χρησιμοποίησαν το σύνταγμα για να σκουπίσουν τις ακαθαρσίες που παρήχθησαν μετά το παρατεταμένο φαγοπότι των ιδίων και των αφεντικών τους. Α, και ότι αν η δεξιά ήταν πάντα η διανοητική καθυστέρηση στην οραματική ενσάρκωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, το πασόκ υπήρξε πάντα ο καρκίνος που κατασπάρασσε τις σάρκες της.

και μερικοί κουραμπιέδες

Κατά τ' άλλα που λες, η Ταμάρα Έκκλστόουν, το πλέον ανερχόμενο τίποτα στη βρετανική βιομηχανία διασημοτήτων, δήλωσε συγκλονισμένη από το γεγονός ότι είναι τόσο πλούσια ώστε δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί κάποιος να της δωρίσει αυτά τα Χριστούγεννα.
Και με αυτή τη ταπεινοφροσύνη που διακρίνει τη μεγαλοφροσύνη της αλλά και με την απαράμιλλη γενναιοδωρία που μετατρέπει όποια μεγαλοαστική ξετσιπωσιά σε κοριτσίστικη χαριτωμενιά, κατέληξε πως αυτό που τελικά θα την ευχαριστούσε για τα Χριστούγεννα θα ήταν ένα θηλυκό τσιουάουα να συντροφέψει το αρσενικό της τσιουάουα στις ορμές του. 

[Ψιλά γράμματα: H Ταμάρα έχει ιδρύσει charity για σκύλους το οποίο πρόσφατα μάζεψε ενάμισι εκατομμύριο αγγλικές λίρες οι οποίες δωρίστηκαν σε παιδιατρικό νοσοκομείο του Λονδίνου].

Πολλές ευχές σε όλους

ολίγα χριστουγενιάτικα εμέσματα

Η βρετανική χριστουγεννιάτικη παράδοση του "ευγενούς" ανταγωνισμού και άκρατου στοιχηματισμού για το Νο1 στα μουσικά charts συνεχίστηκε και φέτος. Μόνο που αυτή τη χρονιά, ο ανταγωνισμός είναι άνισος γιατί ο συνήθης θριαμβευτής, ο νικητής δηλαδή του βρετανικού x factor -που σατανικά ολοκληρώνεται λίγο πριν τα Χριστούγεννα- έχει ήδη παραδεχτεί την ήττα του, μέσω της άρνησης των στοιχηματικών πρακτορείων να δεχτούν περαιτέρω στοιχήματα, μπρος τον τυφώνα των military wives.

Οι military wives είναι μια χορωδία που έφτιαξαν γυναίκες στρατιωτικών που υπηρετούν στα Αφγανιστάν. Μία από αυτές έγραψε ένα ποίημα με τίτλο "wherever you are" με θέμα το μεγαλείο της καρδιάς των γυναικών που μένουν πίσω περιμένοντας τους ήρωες να ολοκληρώσουν τον ερχομό της ειρήνης στο Αφγανιστάν, με στίχους ένα συνονθύλευμα από γράμματα των γυναικών της χορωδίας προς τους συζύγους τους. Αυτό το τσάκωσε ο επίσημος συνθέτης του βασιλικού γάμου του περασμένου Απριλίου και το μελοποίησε σε μια δακρύβρεχτη, μελό σύνθεση που είναι τόσο αποκρουστική ώστε το άκουσμά της να κάνει τα ηχητικά κατασκευάσματα της Lady Gaga να μοιάζουν με το καθαρτήριο πριν τη κόλαση της αιωνιότητας. Ακολούθησε ένα ασύλληπτο μάρκετινγκ, με μια πρώτη δημόσια εκτέλεση παρουσία της ίδιας της βασίλισσας στο μεγαλειώδες Royal Albert Hall και στη συνέχεια με εμφανίσεις σε κάθε είδους τηλεοπτικά σόου τύπου dancing with stars και άλλα τέτοια που αποβλακώνουν τα εκατομμύρια με την απύθμενη ανοησία που τους πετάνε στα μούτρα, καθώς και με μια cameo επίσκεψη στη πρωθυπουργική κατοικία, έτσι για τη τελική του κυριάρχηση. Η ώθηση που λαμβάνει αυτό το κατασκεύασμα, καθώς και η παραλυτική, μαζική αποδοχή του συμβολισμού του, είναι τόσο πρωτοφανής, που ήδη αισθάνομαι ενοχές για τη παράγραφο που θα ακολουθήσει. 

Αυτό το κατασκεύασμα, που είναι στη πραγματικότητα μια ερωτική μπαλάντα πασπαλισμένη με χορωδιακά μέρη, στοχεύει στην ανάδειξη του μεγαλείου της αγάπης (συγκεχυμένη βέβαια και με λίγα Χριστούγεννα) αλλά στη πραγματικότητα προσβάλλει ασύστολα όποια αγάπη είναι δυνατό να γίνει ακόμη αισθητή στα διαλείμματα για διαφημίσεις στο dancing with the stars ή στα μεσοδιαστήματα του online shopping. Πρόκειται μια αρρωστημένη μορφή αγάπης καθώς φιλτράρεται από την αποθέωση του μιλιταρισμού. Μια αγάπη που "θα κρατά" τον στρατιώτη "στα όνειρα ... μέχρι το έργο του να ολοκληρωθεί", μια αγάπη στην οποία ο οπλισμένος κατακτητής μετατρέπεται σε "πρίγκηπα της ειρήνης". Το κίνητρο που κάνει αυτή την αγάπη να τραγουδιέται (και να ξεπουλάει στις αγορές) δεν είναι παρά η κατακτητική ασυγκρατησία, η ολοκλήρωση της εξόντωσης, ο πόλεμος. Οι στίχοι είναι τόσο αλλοτριωμένοι από την αγνή, άνευ προϋποθέσεων ελκτική δύναμη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους και τόσο συνδεδεμένοι με το μεγαλειώδες καθήκον της στρατιωτικής εκστρατείας, ώστε η διάκριση αυτού του τραγουδιού από τα πολεμοχαρή εμβατήρια κατακτητικών στρατών να οφείλεται αποκλειστικά στη χορωδιακή του φόρμα που αντί για τη κινητοποίηση των επιθετικών ενστίκτων ακουμπά τρυφερά στα ακατέργαστα συναισθήματα ακαθόριστης αγάπης (σε συνεργική δράση με τα Χριστούγεννα βεβαίως) και τις εγγενείς ανάγκες για εστία και συντροφικότητα. Και γίνεται τόσο όμορφα αυτή η αλλοτρίωση, τόσο μεθοδικά αυτή η διάκριση! Ενσωματωμένη στη χυδαιότητα της απερίσκεπτης και καταναγκαστικής χριστουγεννιάτικης κατανάλωσης, απενοχοποιημένη μέσα από τη φθήνια των τεχνητών χριστουγεννιάτικων συναισθημάτων, εκθειασμένη στους προβολείς των φτηνών τηλεοπτικών θεαμάτων.

Το αγκάλιασμα, η ηθική νομιμοποίηση όλου αυτού του συμβολισμού από τη βασίλισσα ή τον πρωθυπουργό ενός κράτους που ποτέ δεν απεμπόλησε τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα δεν αποτελεί πρωτοτυπία. Αλλά στη κοινωνία που μόλις πρόσφατα είδε το πιο περιθωριοποιημένο κομμάτι της να τα σπάει και να τα καίει, που το μέγεθος της ανισότητάς της έχει πλέον ξεπεράσει και εκείνο της βικτοριανής περιόδου, και που η καταπίεση αγγίζει ακόμα και αυτούς που δε φανταζόταν ότι θα τους συνέβαινε, η άνευ όρων, άνευ σκέψης ή αμφισβήτησης αποδοχή αυτού του τερατουργήματος, με τους συμβολισμούς του και τις επεκτάσεις του είναι το χειρότερο προμήνυμα για το μέλλον της.

Είναι κρίμα που η διαπροσωπική επαφή μια γυναίκας με τον αγαπημένο της, θύματα και οι δυο μιας ιμπεριαλιστικής πολιτικής, αλλά και έμμεσοι υποστηρικτές της, να παίρνει τέτοιου είδους μαζικές και διαστρεβλωμένες διαστάσεις. Είναι κρίμα που ο πόνος της βουβής περιφοράς φέρετρων στις εργατικές συνοικίες μικρών αγγλικών πόλεων μετουσιώνεται σε τέτοια θριαμβευτική αποδοχή του μιλιταρισμού.


με δική σου ευθύνη άκουσε το τραγούδι εδώ.
οι στίχοι του εδώ.

Μια παρόμοια (και πιο αισιόδοξη) ιστορία για το βρετανικό χριστουγεννιάτικο Νο 1 του 2009, εδώ.